Λήξη σχολικού έτους

Μια μικρή παραμέληση θα 'πρεπε να τη νιώθει το καημένο το μπλογκοσπιτάκι μου. Δε φταίει εκείνο φυσικά! Μα ούτε καμιά τεμπελιά. Απλά... ήρθε αδερφάκι φέτος και... ως μωρομέλος... ήθελε περισσότερη φροντίδα. Και του αφιερώθηκε όλη η προσοχή μου. Μεγάλωσε αρκετά, ταξίδεψε και έρχεται τώρα, στο κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, να σταθεί δίπλα στον μεγάλο του αδερφό. 

Νέο μου σπιτάκι, αγαπημένη μου πeμπτη... καλωσόρισες! Ό,τι χρειάζομαι για την Ε' τάξη, εσένα θα ρωτάω πρώτα. ;) 

http://45-e2.blogspot.gr/  Το ιστολόγιο του Ε2 του 45ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου, 2015-2016. :)

Όλα τα είχε κι αυτή η χρονιά. Σενάρια και σεν@ρι@, ΤΠΕ, κουκλοθέατρα, πειράματα, μαγειρικές, ταινίες, ζωγραφικές, τραγούδια, βίντεο, λογισμικά, βόλτες και e-βόλτες, e-μουσείο, λογοτεχνία, βιβλιοθήκη, αναβάσεις στα Ψηλά Βουνά, σεμινάρια, συνέδρια, εισηγήσεις... Τίποτα δεν έλειψε ούτε και φέτος. :) Ας ευχηθώ να... έπιασαν τόπο. :) 

Ώρα για ξεκούραση και επαναφόρτιση!

Καλό καλοκαίρι!

Μουσείο Σχολικής Χρονιάς

Κλείνοντας η περσινή χρονιά και με αφορμή το τραγούδι της Λιλιπούπολης "Μες στο μουσείο", ζήτησα από τα Πρωτάκια μου να κρατήσουμε όλοι μας στο κάδρο του Μουσείου Σχολικής Χρονιάς την αγαπημένη μας στιγμή. :)

μες στο μουσείο from Marilia

Πολλαπλασιασμοί και διαιρέσεις

Η πόλη των κατσούφηδων ή κάτι τέτοιο...

Έχω ένα μικράκι ελεφαντάκι...

Γιορτή... τμηματικά. Και ντάλα στον ήλιο. Αίθουσα; ΧΑ! Ένα πρωί τα μικρούλια, επόμενο πρωί τα μεγαλύτερα παιδιά. Εκτός απ' τα τμήματα, τα κτίρια και τα κοντέινερ δηλαδή, μοιράζονται και τα παιδιά, οι συνάδερφοι, οι προσπάθειες και, συνεπώς, το αποτέλεσμα... μοιράζεται στα δυο. Όχι πως δεν προσπαθούμε όλοι επί δύο, αλλά να... η διαίρεση είναι η αντίστροφη πράξη του πολλαπλασιασμού. 

Έτσι, για να μην έχει κανείς αμφιβολία για τις συνθήκες εργασίας και θαρρήσει πως όλα είναι καλά.

Χριστόφορος: "Σου ζωγράφισα το μικράκι ελεφαντάκι 420 κιλά!"

Καλό καλοκαίρι. 

Λίγο πριν τις 17Ν

Μέσα Νοέμβρη και η εβδομάδα που πέρασε μου φάνηκε πως ήταν καλύτερη από τις προηγούμενες. Ποτέ δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ή με σιγουριά τι γίνεται, αλλά αυτή την εβδομάδα, φτάνοντας στο "Παπί" στη Γλώσσα, στο κεφ. 16 των Μαθηματικών και στο "Πώς μετράμε το χρόνο" στη Μελέτη, τα παδιά:

• ήταν πιο φρόνιμα
• ήταν πιο συνεργάσιμα
• ήταν πιο υπάκουα σε οδηγίες
• ήταν καλύτερα διαβασμένα
• συμμετείχαν περισσότερα και πιο δυναμικά στην ανάγνωση άγνωστων προτάσεων
• άκουσαν καλύτερα παραμύθι (το παρατήρησε και η Μουσικός μας)
• είδαν φρόνιμα και προσηλωμένα ΠΑΡΑΜΥΘΑ
• ζήτησαν να του γράψουν γράμμα για να τον καλέσουν σχολείο μας
• στις επαναληπτικές ασκήσεις μαθηματικών οι σωστές απαντήσεις ήταν συντριπτικά περισσότερες από τις λανθασμένες

ΟΜΩΣ χρειάζεται ακόμα:

• να μάθουν να σηκώνουν το χέρι τους για να μιλήσουν
• να βοηθούν τους διπλανούς τους
• να "δέσουν" περισσότερο ως ομάδα
• να διαβάσουν με περισσότερη άνεση
• να λογαριάσουν με περισσότερη άνεση
• να καταλάβουν ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σιωπούν...

26 παιδιά από τα οποία:

• 3 δε διαβάζουν καν
• 4 χρειάζονται πολλή πολλή προσπάθεια
• 19 είναι πολύ καλά, αλλά κάποια πρέπει να ηρεμήσουν λιγάκι, γιατί με εξοντώνουν και με κάνουν να ουρλιάζω για να μπορέσω να κάνω μάθημα

Περισσότερο δεν ξέρω ποια με απασχολούν... Τα 3 εκείνα που δε διαβάζουν καν ή τα 4 που χρειάζονται έξτρα δουλειά, την οποία, αν είχαν σωστά από το σπίτι, θα 'ταν μια χαρά; Σκέφτομαι να πάρω αρχικά τα 4 παιδιά με τις δυσκολίες για "ενισχυτική", κάποιες ώρες που έχουν ειδικότητες... Άτυπα, καθώς το ωράριό μου, για την ώρα -δεν έχουν έρθει ακόμα γυμναστές-, είναι πλήρες. Σ' αυτά τα παιδιά η ορθογραφία είναι λιγότερη και γίνονται ακόμα ασκήσεις συλλαβισμού. Είμαι σίγουρη πως αν επιμείνω, κάτι θα καταφέρουμε, αλλά, δυστυχώς, είναι πάρα πολλά τα παιδιά στην τάξη και με χαμηλή αυτοπεποίθηση αυτά τα 4 που δυσκολεύονται και κυριολεκτικά "καπελώνονται" από τα άλλα που ξέρουν, διαβάζουν γρήγορα και... αμολάνε την απάντηση... καταστρέφοντάς μου το μάθημα και την προσπάθεια του συμμαθητή τους! Αχ, αν μπορούσαν να καταλάβουν πόσο κακό κάνουν στους φίλους τους... Είμαι σε θέση να γνωρίζω, από την προηγούμενη φορά που ασχολήθηκα με την Πρώτη, ότι ακόμα και όταν απογοητεύεσαι που οι απίστευτες προσπάθειές σου πέφτουν στο κενό, τα παιδιά, κάποια στιγμή, θα διαβάσουν και απορείς με το "θαύμα" που συντελέστηκε, κυριολεκτικά, από τη μια μέρα στην άλλη! Το ίδιο "θαύμα" προσδοκώ να συντελεστεί και φέτος. Αλλά για να συντελεστεί, πρέπει να το δουλέψουμε ΠΟΛΥ. Από την πλευρά μου, θα το προσπαθήσω και... βλέπουμε.
Όσο περνάει ο καιρός τα παιδιά με συμπαθούν περισσότερο. Κι εγώ εκείνα! :) Καθημερινά είναι πάνω μου, έως... ενοχλητικά πάνω μου δηλαδή και διεκδικούν αγκαλιές και φιλιά συνεχώς. Μου βγήκαν... αγαπομωρά, τι να κάνω; Βλέπω με χαρά ότι ακούνε περισσότερο ό,τι τους λέω και συμμετέχουν στην αρχειοθέτηση των ζωγραφιών και των εργασιών τους, για να μη μου χαλάσουν χατίρι. Και όταν οι τόνοι ανεβαίνουν -γιατί ανεβαίνουν συχνά- έρχονται κάτι αγκαλιές "για να μη στενοχωριέσαι", όπως δηλώνουν και εγώ... προσπαθώ να μη δείξω ότι λιώνω στις εκδηλώσεις τρυφερότητάς τους...
Για να δούμε παρακάτω...

τέλος 3ης εβδομάδας...

...ή αλλιώς... ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!

Δεν ξέρω αν είναι πάρα πολύ νωρίς ακόμα -υποψιάζομαι πως είναι.
Δεν ξέρω αν φταίει το πλήθος των παιδιών -26, ζωή να 'χουνε!
Δεν ξέρω αν είμαι πολύ απαιτητική -θεωρώ πως είμαι.

Δεν ξέρω αν επηρεάζονται τα πιτσιρίκια από το γενικότερο μίζερο κλίμα που βιώνουμε όλοι -φαντάζομαι πως ναι, αφού κι αυτά είναι άνθρωποι που ζουν στον ίδιο χώρο με εμάς τους "μεγάλους" και πρέπει να μας υφίστανται καθημερινά.

Δεν ξέρω αν και πότε θα διορθωθεί αυτό το μπάχαλο που αντιμετωπίζω κάθε μέρα στην τάξη μου...

...ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ ΑΛΛΟ!!!

Γενικότερη εκτίμηση τάξης -τώρα μπορώ να 'χω εικόνα.

Υπάρχουν τουλάχιστον τρία παιδιά που διαβάζουν με άνεση και βαριούνται τη ζωή τους εκεί μέσα με τα "λα λε λο" και τα ρημαδο-"παπιά"! Πότε θα με σιχτιρίσουν δεν ξέρω!

Υπάρχει ένα παιδί με προβλήματα υγείας σοβαρότερα από τα άλλα.

Υπάρχει ένα παιδί με σοβαρότατο πρόβλημα λόγου που εύκολα γίνεται αντικείμενο χλευασμού από τα άλλα. Επίσης, είναι πανέξυπνο και πολύ γρήγορο στις ασκήσεις του, οπότε, μόλις τελειώσει ό,τι του 'χω αναθέσει να κάνει, ασχολείται με ζωγραφική ή πλαστελίνη. Τσίρκο η τάξη μου γιατί... "κυρία ο Χ. παίζει!!!"
Υπάρχουν δύο παιδιά που δεν έχουν ακόμα καταλάβει καν πού βρίσκονται! -Πιο ανώριμα άτομα δεν έχω δει ΠΟΤΕ!
Υπάρχει ένα παιδί με παραβατική συμπεριφορά που μου 'ρχεται απ' τη μια να το πατήσω κάτω, απ' την άλλη να κάνω ό,τι μπορώ να ενταχθεί στην ομάδα γιατί χθες μόλις, που κάναμε Μελέτη Περιβάλλοντος και λέγαμε για την τάξη μας, μου είπε ότι "εγώ δεν έχω κανένα φίλο στην τάξη" και με τσάκισε... :(:(:(
Υπάρχουν παιδιά που προσπαθούν πολύ και μου... καταστρέφουν το μάθημα γιατί δεν ξέρουν να ακούν και να περιμένουν, δεν ξέρουν να συνυπάρχουν.

Επίσης υπάρχουν:

οι μεγάλες προσδοκίες μου ότι θα τα καταφέρουμε -που πηγάζουν απ' την περσινή μου τάξη και την περσινή μας δουλειά για την οποία είμαι εξαιρετικά υπερήφανη!
οι μεγάλες προσδοκίες του διευθυντή μου -που είδε ότι πέρσι δουλέψαμε έτσι όπως δουλέψαμε και πλέον θαρρεί ότι μπορώ να κάνω τα πάντα... και τα κοάλα!
οι μεγάλες προσδοκίες των... Μεγάλων Πρωτακίων μου -τις οποίες καλλιέργησε ο διευθυντής μου λέγοντάς τους πόσο "ουάου δασκάλα" έχουν φέτος...
οι μεγάλες προσδοκίες των... Μικρών Πρωτακίων μου -που με κοιτάνε να ουρλιάζω τρεις βδομάδες τώρα και έχουν το βλέμμα το έντρομο!
και ο φόβος μου ότι δεν θα καταφέρω να αντεπεξέλθω σε ό,τι μου ανέθεσαν λόγω... ανεπάρκειας!

Κοινώς; ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!

Και ενώ την Πέμπτη φεύγω κλαίγοντας από τη δουλειά -γιατί και τα μεγάλα παιδάκια κλαίνε και επίσης το σχολείο, σε τέτοιες καταστάσεις, γίνεται απλώς "δουλειά"- φτάνω σπίτι μου με έντονη την επιθυμία... να παραιτηθώ! Πρώτη φορά περνάει κάτι τέτοιο απ' το μυαλό μου. Πρώτη φορά βιώνω τόσο έντονη την αποτυχία ή έστω, επειδή είναι πολύ νωρίς γι' αυτή τη λέξη, την ανυπομονησία να πετύχει ό,τι σκέφτηκα, οργάνωσα, προετοίμασα. Η λέξη "υπομονή" βρίσκεται στο λεξιλόγιό μου, μόνο για να την προφέρω στους αγχωμένους γονείς που έρχονται να μου πουν ότι "μπερδεύει το Π με το Τ και διαβάζουμε 5 ώρες και δουλειά δε γίνεται!!!"..... Περιμένουν λύσεις, συνταγές, θαύματα που δεν μπορώ να κάνω, χωρίς να υποψιάζονται ότι με φορτώνουν μ' ένα βάρος ασήκωτο!

Χθες μια μάνα μπήκε με το γνωστό τσαμπουκαλήδικο υφάκι, που διαπιστώσαμε όλοι από την εγγραφή ακόμα της κόρης της, για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος:

-Καλημέρα! Να σου πω λίγο... (ενικός, έτσι; Κολλητοί απ' το νηπιαγωγείο!)
-Ορίστε.
-Το Γραφούλη σας θα τον κάνετε εδώ ή στο σπίτι;
-Εδώ. Είχε πολλά να γράψει σπίτι, ε; Δεν τον τέλειωσε χθες εδώ...
-Και τα άλλα παιδιά τον είχαν για το σπίτι; (αυτό το πράμα να τους νοιάζει για τα ΆΛΛΑ παιδιά, μου σπάει τα νεύρα και με διαολίζει!!!!)
-Τα περισσότερα παιδιά τον τέλειωσαν εδώ.
-Το ξέρεις ότι γράφαμε όλο το βράδυ; (ο ενικός συνεχίζεται, μαζί με την επίθεση)
-Κι εγώ τι φταίω;
-Είμαι υποχρεωμένη να στο πω κι εσύ είσαι υποχρεωμένη να μ' ακούσεις!
-Δεν έχω δείξει δείγματα ότι δεν σας ακούω (με ανασηκωμένο φρύδι και νεύρα κάγκελα!)
-Ναι, αλλά εγώ είμαι υποχρεωμένη να στο πω! Το ξέρεις ότι ό,τι της ζητάω στο σπίτι να γράψει, το γράφει, ενώ εδώ μου λες ότι δεν γράφει τίποτα; Γιατί κομπλάρει εδώ; (είπε τη μαγική λέξη που μου κάνει το νευρικό σύστημα σμπαράλια!!!!)
-ΔΕΝ ΚΟΜΠΛΑΡΕΙ ΕΔΩ! Πολύ απλά, ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΕΝΑ ΔΙΛΕΠΤΟ! ΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ! ΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΤΣΙ!

Δε μίλησε άλλο. Σηκώθηκε και έφυγε. Αλλά πριν φύγει, στην προσευχή, μπροστά μου, κούνησε το δάχτυλο στη μικρή "θα ακούς την κυρία σου και θα κάνεις ό,τι σου λέει! Και μην ξανακούσω ότι μιλούσες με άλλα παιδάκια"....

Προχθές, η άλλη μάνα, βάζει τον κανακάρη στην τάξη και, μπροστά μου, τον απειλεί: "Το νου σου, κακομοίρη μου, μη μου ξαναγράψει βλακείες η κυρία στο τετράδιοοοο!" !!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και, ΦΥΣΙΚΑ, της απάντησα ότι "η κυρία δε γράφει βλακείες! Καλή σας ημέρα!" και της έκλεισα την πόρτα, ενώ προσπαθούσε να δικαιολογηθεί. Την επόμενη, ζήτησε συγγνώμη.

ΓΙΑΤΙ, ρε γονείς; Γιατί το κάνετε αυτό; Γιατί δεν προσέχετε τι λέτε, πώς το λέτε και πώς μιλάτε στη δασκάλα του παιδιού σας; Γιατί δεν προσέχετε, ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ, πώς φέρεστε μπροστά στα παιδιά σας; ΕΣΑΣ αντιγράφουν! ΕΣΑΣ έχουν πρότυπα! ΕΣΑΣ βλέπουν και φέρονται ανάλογα! Και μετά εγώ προσπαθώ να συμμαζέψω τ' ασυμμάζευτα και να κάνω Ανθρώπους 26 διαφορετικά παιδιά, ταυτόχρονα, μέσα σε 6 ώρες την ημέρα, ενώ παράλληλα πασχίζω να μάθουν να γράφουν σωστά τα... κουλουράκια και τα μπαστουνάκια και να διαβάζουν "παπί" το "παπί" και όχι "έλα".........

Την Παρασκευή, αφού την Πέμπτη πλάνταξα και αρρώστησα με πυρετό και βήχα και όλα τα συναφή, είπα να κάνω το μάθημα... ανάποδα! Τάξη μου είναι, ό,τι θέλω θα κάνω! Ο Σύμβουλος το μόνο που με... συμβούλευσε την προηγούμενη μέρα ήταν να κάνω υπομονή και να 'χω τη συνείδησή μου ήσυχη! Εσάς περίμενα να μου το πείτε, κύριε! Τίποτα να μου πείτε για να με στηρίξετε, σας βρίσκεται; Αυτό χρειάζομαι από εσάς! Τα σεμινάρια για το πώς να διδάσκω τα Μαθηματικά και τη Γλώσσα, δε μου χρειάζονται! Ξέρω πώς. Αυτό που χρειάζομαι είναι στήριξη στο ΖΟΡΙΚΟ πράγμα που με βάλατε να κάνω: μάθημα σε 26 πρωτάκια! Και το ΖΟΡΙ θα συνεχιστεί γιατί "τι να κάνουμε; Δεν υπάρχει άλλη αίθουσα για να τα μοιράσουμε...". Αφού, λοιπόν, η στήριξη ήρθε από τηλεφώνου και από αγαπημένο άνθρωπο, την Παρασκευή, πήρα το λαπτόπι μου και πήγα σχολείο χαμογελαστή. Υπολόγιζα να πάρω και το βιντεοπροβολέα και να ξεκινήσω ευχάριστα το μάθημα, αρκετά ούρλιαξα 3 βδομάδες τώρα. ΑΜ ΔΕ! Ούτε προβολέας υπήρχε, ούτε καν πολύμπριζο για τα ηχεία. 26 παιδιά είδαν Παραμυθά από την 15άρα οθόνη του λάπτοπ μου, χωρίς ηχεία, κάνοντας την υπέρβαση να μείνουν ακίνητα, ακούνητα και... αγέλαστα, ώσπου να τελειώσει το επεισόδιο. Ε, μετά... έγινε πάλι τσίρκο, αλλά ήταν ευχάριστο, δημιουργικό και, κυρίως, αγαπησιάρικο, γιατί το άλλο, το "γράψε - δε γράφω - πού να γράψω; - ποιο είναι το λα;" είναι τσίρκο κακής ποιότητας που αρνούμαι να το ξαναπαρακολουθήσω!

Η κατάσταση, όπως θα 'λεγε και ο κυρ Ηλίας μου, ο παλιός μου διευθυντής απ' την Κέρκυρα, είναι ΒΘ! (Βόηθα, Θεέ!) Την ΘΒ την έχουμε ήδη ξεπεράσει!!! Κυρ Ηλία μου, μου λείπετε απίστευτα! Μου λείπει να βγαίνω απ' την τάξη και να ξέρω ότι το... δράμα μου θα κρατήσει όσο διαρκεί ο διάδρομος που χωρίζει την αίθουσά μου απ' το γραφείο σας! Κι ότι, φτάνοντας εκεί, η κατάσταση θα μπει στη σωστή της θέση και η ανασφάλεια θα εξαφανιστεί.

Να ευχηθώ καλή δύναμη, καλή υπομονή και ψυχραιμία.

Α, και να περάσει ο @$%!$βηχας γιατί μ' έχει θερίσει, γμτ!!!

Καλό καλοκαίρι, δευτεράκια μου!

Πώς ήρθε πάλι αυτή η μέρα, ε; Πότε έφτασε κιόλας 15 Ιουνίου; Κι αυτά τα μελισσάκια μου, που τώρα και μέρες ζουζούνιζαν φοβερά, πόσο μεγάλωσαν μέσα σ' αυτό το χρόνο! Αγκαλιές συγκινημένες, διεκδικήσεις με ερωτήσεις: "θα μας κάνετε και του χρόνου μάθημα;", "θα είστε εδώ το Σεπτέμβρη;", εκφράσεις εμπιστοσύνης και πολλά ευχαριστώ. Αλήθεια, ποιος οφείλει ευχαριστώ σε ποιον;

Η φετινή χρονιά ήταν για μένα σκέτη πρόκληση! Φαινόταν δύσκολη στην αρχή και ίσως με άγχωσε περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε, αλλά, επειδή... δεν το βάζω εύκολα κάτω εγώ, δεν άφησα τίποτα να χαλάσει την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου το Σεπτέμβρη: "Όλα θα πάνε καλά!". Και πήγαν!

Χθες ρωτούσα τα παιδιά τι θα θυμούνται πιο έντονα από τη φετινή μας χρονιά. Έκαναν, εν τάχει, μια επανάληψη ΟΛΗΣ της χρονιάς, κρατώντας στιγμές! Φοβερό συναίσθημα! Ό,τι είχαμε κάνει ειπώθηκε από διαφορετικό παιδί κάθε φορά. Την παράσταση, όπως ήταν αναμενόμενο, έκλεψαν οι δυο τηλεδιασκέψεις με τον Παραμυθά μας και με το ΓιάννηΜου, από την Αιδηψό! Αλλά και τα παραμύθια μας που γράψαμε ομαδικά, η συνεργασία μας, οι ομάδες μας, τα τραγούδια μας, το θεατρικό μας το οποίο είχαμε γράψει οι ίδιοι, οι επισκέψεις μας στα μουσεία, η στιγμή που γνωριστήκαμε (είχαμε και καινούριους στην παρέα φέτος), η ομαδική ζωγραφιά στο συμμαθητή που έλειπε καιρό, άρρωστος, τα μαθήματά μας... :) Μωρά μου!

Είμαι εξαιρετικά υπερήφανη για τα παιδιά μου! Είμαι εξαιρετικά ικανοποιημένη και υπερήφανη για ό,τι πέτυχαν φέτος! Είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί τους! Και με τα 23! Είμαι εξαιρετικά τυχερή και ιδιαιτέρως χαρούμενη που περάσαμε δυο χρόνια μαζί! Θα 'μαι εξαιρετικά χαρούμενη αν ξαναβρεθούμε... έστω και στο προαύλιο του σχολείου.

Αγάπες μου, καλό καλοκαίρι! Να ομορφοπεράσετε! Και... ραντεβού το Σεπτέμβρη! ;)

Κάλλιο αργά...

...παρά ποτέ, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της πρώτης συνάντησης με τους γονείς των παιδιών μου η οποία πραγματοποιήθηκε προημερών, 11/11/10. Αν και η ενημέρωση για τη συνάντηση έγινε μόνο δύο μέρες πριν, οι περισσότεροι γονείς ήταν παρόντες και στην ώρα τους. Μόνο τέσσερις οι απόντες. Το άγχος και η αμηχανία μου κράτησαν, όπως πάντα, μόνο το πρώτο πεντάλεπτο, περισσότερο γιατί στην παρέα μας είχαμε και νέα πρόσωπα. Από την ομάδα, βέβαια, δεν έλειψαν και δύο... χμ... παρουσίες οι οποίες είχαν, έχουν και μάλλον θα έχουν σκοπό να με βασανίσουν. Είναι εντυπωσιακό πόση ξινίλα και κακία μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, ακόμα και όταν κανένας δεν τους απευθύνεται προσωπικά, ούτε και τους θίγει άμεσα ή έμμεσα! Τέλος πάντων, η συνάντηση κύλησε ομαλά και, απ' ό,τι κατάλαβα, προβλήματα, τουλάχιστον με τη δασκάλα, οι άνθρωποι δεν είχαν. Άκουσαν με υπομονή όσα είχα να τους πω, ρώτησαν και εξέφρασαν τις ανησυχίες τους, τις οποίες φρόντισα να κατευνάσω.

Ελπίζω από 'δώ και στο εξής τα πράγματα να κυλήσουν καλύτερα απ' ό,τι στο πρώτο τρίμηνο.

4 στα 23 παιδιά δε διαβάζουν με άνεση.

1 παρακολουθεί το τμήμα ένταξης για περισσότερη βοήθεια. Δυστυχώς όσο κι αν επέμενα πέρσι για επανάληψη της Α' τάξης, η μητέρα του δε δέχτηκε, με αποτέλεσμα το παιδί να είναι... εκτός τόπου και χρόνου. Φυσικά καμιά από τις υποσχέσεις για μελέτη τους καλοκαιρινούς μήνες δεν πραγματοποιήθηκε.

3 παιδιά θα χρειαστούν ενισχυτική διδασκαλία και

1 παιδί θα χρειαστεί παράλληλη στήριξη.

Τα παιδιά προσπαθούν αρκετά και η πρόοδός τους είναι εμφανής. Τα κενά ανάμεσα στα παιδιά του ενός τμήματος και του άλλου είναι επίσης εμφανή, αλλά τα παλεύουμε. Δυστυχώς όχι όλοι... Πάντως και τα καινούρια παιδιά έχουν αντιληφθεί ότι η νέα τους δασκάλα "δε δαγκώνει", ούτε "φωνάζει μόνο". Φωνάζει πολύ, αλλά κάνει και αστεία, τσιμπάει μαγουλάκια, κολλάει αυτοκόλλητα, πειράζει, ζωγραφίζει και τραγουδάει.

Τα παιδιά φαίνονται ανώριμα για την ηλικία τους. Έχω την αίσθηση ότι οι γονείς τους τα θεωρούν μικρότερα από την ηλικία τους και τείνουν να τα προστατεύουν περισσότερο απ' όσο χρειάζεται, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες ή να φέρουν σε πέρας συλλογικές εργασίες.

Πρώτη φορά επιχειρήσαμε να δουλέψουμε ομαδικά σε επίπεδο γραφής. Επιχειρήσαμε να γράψουμε ομαδικά μια ιστορία και να εικονογραφήσουμε ομαδικά μια άλλη. Δεν μπορώ να πω πως το αποτέλεσμα με ενθουσίασε, αλλά με ικανοποίησε η προσπάθεια. Θα το επιχειρήσουμε ξανά και ξανά...

Στα Μαθηματικά έχουμε αρκετά προβλήματα. "Πιστεύετε πως τα παιδιά έχουν κατανοήσει τα κεφάλαια με τα ευρώ;" η μία δηλητηριώδης ερώτηση με αντίστοιχο βλέμμα. "Όχι, δεν τα έχουν κατανοήσει, αλλά είναι μόνο 7 χρονών παιδιά και θα 'χουν όλη τους της ζωή μπροστά, εκτός του ότι θα 'χουν όλη τη σχολική χρονιά για να τα μάθουν καλύτερα." Δεν μπορώ να καταλάβω μερικοί ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ; Να τους ανοίξω το κεφάλι και να τα βάλω μέσα; Να μην κάνω τίποτα άλλο απ' το να παίζω με τα κέρματα; Γιατί δεν ασχολούνται λίγο με τα παιδιά τους; Έστω, γιατί δεν ασχολούνται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ με τα παιδιά τους; Η τρίχρονη ανιψιά μου έχει αναπτύξει λεξιλόγιο που θα το ζήλευαν τα δευτεράκια μου και μετράει κανονικότατα ως το δέκα, τουλάχιστον! Γνωρίζει ζώα, χρώματα, αντικείμενα, επιχειρηματολογεί... Δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί γονείς δεν προωθούν τα παιδιά τους στο να μάθουν πράγματα; Εύκολη λύση το dvd και η τηλεόραση, έτσι;

Για δικό μου καλό και, κατ' επέκτασιν για καλό των παιδιών μου, θα σταματήσω να τους πολυακούω. Στο κάτω κάτω οι... δηλητηριώδεις αποτελούν τη συντριπτική μειοψηφία! 2 στους 23! Τη δουλειά μου την ξέρω και θα την κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Υπό αυτές τις συνθήκες, με όσα μέσα διαθέτω, με όσο κέφι και όρεξη μου περισσεύει θα δουλέψω για τα παιδιά μου. Και, ειλικρινά, με αποζημιώνουν αγκαλιές, χάδια και δηλώσεις του τύπου: "Αν δε μας κάνεις εσύ μάθημα μέχρι το Λύκειο, εγώ θα αλλάξω σχολείο, να το ξέρεις!"...

Πέρασε κι αυτή η χρονιά

Τελικά, ήμαστε μια τάξη πολύ πολύ εντάξει και το αποδείξαμε και χθες στη γιορτή μας! Χαμογελαστά παιδάκια δραματοποίησαν το γνωστό, πλέον, τραγούδι και κέρδισαν τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα όλων των γονιών και των δασκάλων τους. Πανευτυχής η δασκάλα τους καμάρωνε σε μια μεριά.

Σήμερα συναντηθήκαμε για τον απολογισμό της χρονιάς και τον αποχαιρετισμό μας, δίνοντας ραντεβού για το Σεπτέμβρη. Τα μικρούλια ήρθαν με τους γονείς τους, πήραν το ενδεικτικό τους και το CDάκι με τα στιγμιότυπα από τη ζωή μας στην Α' τάξη και, πολλά απ' αυτά, έφεραν το δωράκι τους για την κυρία. Πάντα αισθάνομαι αμηχανία όταν τα παιδιά μού φέρνουν δώρα. Ξέρω όμως πως το κάνουν με την καρδιά τους. Είναι μεγάλο δώρο να παίρνεις 17 ζωγραφιές τη μέρα με την αφιέρωση: "Για τη δασκάλα μου" ή "Κυρία σ' αγαπώ πολύ". Στάθηκα ιδιαίτερα στις ζωγραφιές και τις κάρτες τους, στα λουλούδια τους και... σ' ένα ξεχωριστό δώρο μιας μικρής, ένα πολύ γλυκό βιβλίο με τίτλο: "Εγώ τα ξέρω όλα για τη δασκάλα μου", των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο:

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα τα λέει όλα στους γονείς.
Εγώ όμως ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια αυτό. Η δασκάλα κρατάει τα μυστικά της και βρίσκει τρόπους να τους καθησυχάζει."

Και να δείτε πόσο πιο ήσυχοι φεύγουν ακόμα και εκείνοι που έρχονται έτοιμοι για καβγά! Σήμερα, τελευταία μέρα, το απέδειξα άλλη μια φορά. Ο πατερούλης έφυγε... γειωμένος κανονικά. χιχιχι!

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα είναι φοβερή στον πολλαπλασιασμό.
Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Όταν βγαίνουμε όλοι μαζί από την τάξη, η δασκάλα δε σταματάει να μας μετράει και να μας ξαναμετράει".

Κι αυτό πέρα για πέρα αληθινό! Πόση αγωνία μπορεί να υπάρξει μέχρι να φτάσω στο 17;

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα είναι ερωτευμένη με κάποιον.
Εγώ νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Η δασκάλα δεν αγαπά παρά μόνο εμάς και το ξέρει όλος ο κόσμος."

...Όποιος αμφιβάλλει ας κοιτάξει τα μάτια μας όταν μιλάμε για τα παιδιά ΜΑΣ.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Στιγμές

Καλή Άνοιξη!

Αισίως φτάσαμε στο Μάρτη! Καλή Άνοιξη!

Δέσαμε μαρτάκια στα μικροσκοπικά χεράκια και ζωγραφίσαμε λουλούδια, πεταλούδες και πασχαλίτσες. Και κάπου ανάμεσα στη Γλώσσα και τα Μαθηματικά, κάπου μεταξύ πίνακα και φωτοτυπίας, ένα Α με τόνο κι ένα χαμόγελο μετά κλεισίματος του ματιού -αντί για αυτοκόλλητο- ανταμοίφθηκαν με μια αγκαλιά μεγάλη, από μικρά χεράκια που τέντωσαν για να ξεπεράσουν το εμπόδιο της έδρας.
"Κυρία, μου 'ρχεται να σε φιλήσω, μ' αυτά τα μαγουλάκια!" (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!)
Και οι αγκαλιές συνεχίστηκαν, έτσι, για να γκρεμίσουν κάθε εμπόδιο και να εκμηδενίσουν κάθε απόσταση.

Μωρά μου, καλό μήνα! :)

Καλές Γιορτές!

Κάτι η γρίπη, κάτι οι γιορτές, κάτι που δεν κρατιόταν μερικοί μερικοί, είπαμε να το κλείσουμε δύο μέρες νωρίτερα το σχολείο, ίσα ίσα για να μην προλάβουμε να χαιρετίσουμε τα παιδιά μας και να χαρούμε μαζί τους κάνοντας χριστουγεννιάτικες κατασκευές.

Παρόλ' αυτά σήμερα δώσαμε βαθμούς στις 11:00. Από τις 8:00 στο σχολείο όμως, βαρέθηκα! Και είπα να κάνω κάτι δημιουργικό. Ωραίο το Αγιοβασιλάκι; Ιδέα από το Αστροπελέκι, φυσικά! :)

Η συνάντηση με τους γονείς πήγε, για άλλη μια φορά, καλά! Έφυγαν ευχαριστημένοι. Η αλήθεια είναι πως κι εγώ είμαι ευχαριστημένη από τα παιδάκια μου! Διαβάζουν πια μόνα τους, γράφουν καρτούλες μόνα τους, μπορούν να γράψουν σημειώματα με τα χεράκια τους και, φυσικά, έγραψαν και γράμμα στον Άγιο Βασίλη!

Ευχή μου να 'ναι όλα τους πάντα καλά και να προοδεύουν με τόση ταχύτητα και τέτοια αποτελέσματα σε όλους τους τομείς της ζωής τους!

Καλές γιορτές! :)

Αλλαγή ομάδων εργασίας

Είπαμε Αντίο στη θάλασσα, γνωρίσαμε και την Τιτίνα, την κότα. Αύριο θα ζητήσουμε να φάμε Πεπόνι. Μήπως τρέχουμε; Δε δείχνουν όμως να ζορίζονται πολύ... Μόνο στα μαθηματικά κολλάνε λιγάκι στον προσανατολισμό, πράγμα δύσκολο και για ενήλικες. Και λίγο στη σύγκριση μεγεθών, αλλά πού θα μας πάει; Θα το μάθουμε. Το πιο ζόρικο όμως απ' όλα είναι η ανάλυση αριθμού!!! Αυτά τα λουλούδια, βαρεθήκαμε να τα μοιράζουμε με διαφορετικούς τρόπους στα δύο βάζα! Τώρα που το καλοσκέφτομαι, στα μαθηματικά ζοριζόμαστε λιγάκι...

Ορθογραφία γράφουμε καθημερινά μια μικρή προτασούλα. Π.χ. Τιτίνα, έλα την Τρίτη. Σχεδόν όλα γράφουν καλά, φυσικά με δική μου βοήθεια, όπου χρειάζεται. Σημαντικό να βλέπουν την επιβράβευση του αυτοκόλλητου στο τέλος, ακόμα κι αν βοήθησα πολύ στη γραφή των συλλαβών.

Από αύριο θα λειτουργήσουμε με ομάδες διαφορετικών ταχυτήτων.
3 παιδιά θα αποτελέσουν ομάδα η οποία θα επιμείνει στην ανάγνωση και γραφή λέξεων, κυρίως δισύλλαβων και αρίθμηση και γραφή των ψηφίων ως το δέκα.
6 παιδιά δε φαίνεται να 'χουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα.
8 παιδιά θέλουν περισσότερη βοήθεια, αλλά έχω την αίσθηση ότι επιδέχονται γρήγορα βελτίωση.
Αρχικά, χωριστή ομάδα θα αποτελέσουν τα 3 παιδιά που χρειάζονται πολύ αργότερους ρυθμούς, ενώ τα άλλα 14 θα μοιραστούν έτσι, ώστε τα πιο αδύναμα παιδιά να βοηθιούνται από τα άλλα. Αν ούτε κι αυτό δεν "τραβήξει", θα αλλάξουμε και πάλι ομάδες την άλλη βδομάδα. Τα 6 παιδιά που δεν έχουν πρόβλημα θα αποτελέσουν δική τους, ξεχωριστή ομάδα και τα άλλα 8 θα χωριστούν σε δύο ομάδες μεσαίας ταχύτητας. Τι άλλο να κάνω, η έρμη;

Ξεκινάμε αύριο κι ο Θεός βοηθός...

Απολογισμός πρώτης εβδομάδας

Πολλές φορές μέσα στη βδομάδα ένιωσα σαν να οδηγώ... φορτηγό! Δύσκολη και... επικίνδυνη δουλειά. Παρόλα αυτά... η εβδομάδα έφτασε αισίως στο τέλος της, χωρίς ατυχήματα. Αρκετό άγχος και πάμπολλα... κοψοχολιάσματα, αλλά χωρίς "υλικές ζημιές".

Τα παιδιά φαίνονται πρόθυμα, για την ώρα. Από τα δεκαεφτά μόνο ένα - δυο ίσως να παρουσιάζουν κάποιο πρόβλημα. Άλλα τρία είναι υπερβολικά αργά και χρειάζεται να είμαι από πάνω τους. Τα υπόλοιπα δεν παρουσιάζουν, μέχρι στιγμής, κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα., αν εξαιρέσουμε αυτό το έρμο το "δεξιά - αριστερά"!!! Τραγικά δύσκολη υπόθεση ακόμα και για μερικούς μεγάλους. Πόσο μάλλον για εμάς που είμαστε μικρά! Χρειάζεται υπομονή από όλους μας. Κάποια τελειώνουν τις γραμμούλες τους πολύ γρήγορα και μετά ξεκινά το... μαρτύριο: "Κυρίααααααααα! Έλα να το δεις!!!!" και ταυτόχρονα: "Κυρίαααααα! Τέλειωσααααααα". Ενώ το τρίτο δε διστάζει να 'ρθει και να με τραβολογήσει λέγοντας: "Δε θα μου βάλεις Μπράβο;"... Αχχχ! πρέπει να γίνομαι δεκαεφτά κομμάτια την ίδια στιγμή για να τα προλαβαίνω, αλλά αυτό, φαντάζομαι κι ελπίζω, να καταφέρουμε να το ρυθμίσουμε όλοι μαζί με τον καιρό.

Έγινε και η πρώτη γνωριμία με τους γονείς. Άλλοι αγχωμένοι, άλλοι αδιάφοροι, άλλοι διστακτικοί, τρεις δεν ήρθαν καθόλου... Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος! Δυσάρεστη παρατήρηση: το καθημερινό σημείωμα που στέλνω σπίτι, μόνο τέσσερις (4) από τους δεκαεφτά (17) το διαβάζουν! Πώς θα δουλέψω χωρίς την ενεργή συμμετοχή και συνεργασία τους; Δύο, μετά από μία ολόκληρη βδομάδα, παραπονέθηκαν ότι δε βρήκαν ΑΚΟΜΑ το τετράδιο πρώτης γραφής που τους ζήτησα! Μία είχε το θράσος να μου προτείνει να πάω να το πάρω εγώ και να μου το πληρώσει μετά. Τι να πω; Μερικούς τους λυπάμαι...

Από αύριο ξεκινάμε το κανονικό μας ωράριο και θα 'χουμε περισσότερο χρόνο μαζί. Ελπίζω να μην κουραστούν και να μη δυσανασχετήσουν. Οι ασκήσεις προγραφής και προσανατολισμού στο χώρο θα συνεχιστούν κι αυτή τη βδομάδα. Θα κάνουμε και μια εισαγωγή στη Μελέτη, μιλώντας για την τάξη μας και για τους κανόνες ομαλής συνύπαρξης.

Παναγία βόηθα...


*Η μολυβοθήκη φορτηγό είναι ιδέα της Βίκυς και οδηγίες για να φτιάξετε κι εσείς τη... δική σας, μπορείτε να βρείτε στο μπλογκ της, Kate loves Greg!

Άδειο σχολείο...

Δυστυχώς, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το σχολείο άδειασε. Την Πέμπτη το βράδυ παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση "Οι τέσσερις εποχές" που η Γ' τάξη αφιέρωσε στην ΣΤ', δηλαδή σ' εμάς. Την Παρασκευή το βράδυ παρακολουθήσαμε την εκδήλωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που επίσης ήταν αφιερωμένη σ' εμάς, καθότι είμαστε τα... μεγάλα παιδιά που με πολλή συγκίνηση ξεπροβόδισαν για το Γυμνάσιο. Η αυλαία έπεσε χθες, 15 Ιουνίου, στην τάξη μας, στην αίθουσά μας, στο χώρο που μας φιλοξένησε και στέγασε τις αγωνίες, τις επιθυμίες, τις προσπάθειες, τα όνειρα, τα γέλια, τα δάκρυα, τις φιλίες, τις αντιδικίες, τα τραγούδια, τα αστειάκια μας όλη αυτή τη χρονιά.

Αμήχανες στιγμές, όπως και της πρώτης μας μέρας, μόνο που απουσίαζε το άγχος της γνωριμίας και του ξεκινήματος και τη θέση του είχε δώσει στη συγκίνηση και τις ευχές για καλή συνέχεια στη νέα βαθμίδα εκπαίδευσης που τα περιμένει. Για άλλη μια φορά κρατιέσαι μη... μουντζουρωθούν τα μάτια, μη χρειαστεί να φορέσεις γυαλιά ηλίου σε εσωτερικό χώρο. Χαμόγελα με μια δόση συγκίνησης και από μέρους τους και δηλώσεις του στιλ: "Κυρία, βαριέμαι. Δεν κάνουμε μάθημα καλύτερα;" "Ναι, ναι! Τώρα δεν έχουμε τι να κάνουμε"... Κεφαλάκια ακουμπισμένα στα θρανία, νευρικές "σούζες" με τις καρέκλες, τελευταία... "καψόνια" από το μέρος τους, αλλά και από το δικό σου: "Θες πολύ τον έλεγχό σου; Είσαι σίγουρος; Μήπως να τον άφηνες, να περάσεις όμορφα το καλοκαίρι σου; Δε χρειάζεται να στενοχωρηθείς..." Βλέμμα έντρομο, κόμπος στο λαιμό, ένα βήμα πριν το έμφραγμα, ώσπου να πάρει στα χέρια του έλεγχο και απολυτήριο με "Άριστα 10"...

Κι αυτές οι μαμάδες... γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους, τελευταίες στιγμές; Τι θέλουν πια; Τέλειωσε η χρονιά! Αφήστε μας να χαλαρώσουμε με τα παιδιά σας! Μια ήρθε να επιβεβαιώσει ό,τι εισέπραττα όλη τη χρονιά: "Μου έλεγε κάθε μέρα τα αστεία και τα πειράγματά σας. Του έλεγα να 'ναι σοβαρός και να δείχνει σεβασμό, αλλά αυτός... Έρωτας, έρωτας!". Και τι να της πεις; Ότι ο σεβασμός δε δηλώνεται με πληθυντικούς και τυπικούρες; Ότι ο σεβασμός δεν απαιτείται αλλά κερδίζεται; Ότι τα αισθήματα προς τα παιδιά τους είναι αμοιβαία;

Χαμογελάς, ευχαριστείς, εύχεσαι καλή συνέχεια και τα αφήνεις να φύγουν. Μα έλα που δε φεύγουν! Και σε κοιτούν από την εξώπορτα να τα κοιτάς... Αποφασίζεις να το κάνεις πιο εύκολο για σένα. Μπαίνεις στο γραφείο με τα γυαλιά ηλίου...

Σήμερα τελευταία μέρα στο "παλιό" σου σχολείο. Πάλι η βαρβαρότερη δουλειά: να αδειάσεις τοίχους, συρτάρια, ντουλάπια... Και ξεκολλάς από τους τοίχους τις προσπάθειες και τα γέλια, την γκρίνια για την ολοκλήρωση του project, τις αγχωμένες στιγμές της πρώτης γνωριμίας, το "Ωρολόγιο Πρόγραμμα" με την υπογραφή σου... Αφήνεις και κάποια, δε σου πάει η καρδιά να ξεγυμνώσεις εντελώς την αίθουσά ΣΟΥ... Κάποια άλλα τα κρατάς ενθύμια...

Καλό καλοκαίρι, μωρά μου! Να προσέχετε και να διαβάζετε. Σε δέκα χρόνια υποσχεθήκαμε να τα ξαναπούμε όλοι μαζί στην τάξη μας. Ως τότε... να ομορφοπερνάτε!