Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας απόσπασης

Μετά από αυτή την ανακοίνωση, κίνησα να πάω στο σχολείο το οποίο είχα αποσπαστεί από τις 16 Σεπτέμβρη. Αμ δε! "Έλα πρώτα από εδώ." η εντολή από το σχολείο της οργανικής μου. Πάω από "εκεί" και βρίσκω την αντικαταστάτριά μου. Οπότε... φεύγω από "εκεί" και γυρνάω στο "σχολείο απόσπασης". "Τι να σε κάνω που δεν έχει αδειάσει η θέση...;". Το πώς και γιατί δεν "άδειασε" η θέση την οποία θα 'πρεπε να καλύψω από τις 16/9... δεν το 'χω καταλάβει. 

Αυτό που επικράτησε ονομάζεται απλά... τρέλα. Ενδεχομένως και "καθημερινή". Τρέλα πάντως... σίγουρα. "Πήγαινε εκεί. Όχι, πήγαινε... αλλού. Όχι, τράβα... παραπέρα" μέχρι που τα νεύρα μου έγιναν κορδέλες. Και μ' άκουσαν λιγάκι κάμποσοι στα διάφορα γραφεία. 

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει ΓΙΑΤΙ αυτή η παράνοια και ΠΩΣ ΕΥΧΗ γίνεται αλλά και ανεχόμαστε το μπάχαλο. Άλλη μια φορά είδα τη γραφειοκρατία κατάματα. Ένα αίσθημα... όπως όταν παρακολουθείς ταχυδακτυλογουργικά κόλπα, που ξέρεις ότι σε δουλεύουν μπροστά στα μάτια σου, αλλά δεν μπορείς να εντοπίσεις το σημείο στο οποίο γίνεται το τρικ. 

Ένα μπλιάχ. 

Ευτυχώς γράφω μέρες μετά και είμαι επιεικής στις λέξεις μου. 

Το ευτύχημα: επιστροφή στον τόπο του... εγκλήματος. Τόπο αγαπημένο και οικείο στον οποίο είναι σίγουρο πως θα περάσω όμορφα. Επιστροφή στο σχολείο της πρώτης μου τοποθέτησης. :) Τάξη: Ε.

Καλή δύναμη. :)

Ο παπαγάλος

Περιμένω ΑΚΟΜΑ να αντικατασταθώ από κάποιον συνάδερφο για να μετακινηθώ στη θέση όπου έχω αποσπαστεί από τις 16 Σεπτεμβρίου. Κι ενώ περιμένω πως η μετακίνησή μου θα γίνει αύριο Παρασκευή, 2/10... εντούτοις... "Δε φεύγεις. Δεν έστειλαν αναπληρωτή. Θα δρομολογηθούν πρώτα οι πίνακες της Ειδικής Αγωγής και θα φύγεις, μάλλον, με τη β' φάση αναπληρωτών, δηλαδή... σε 2 βδομάδες." (15 Οκτώβρη!!!!!!!!) 

Κι ενώ η διάθεση πέφτει κατακόρυφα και ο θυμός χτυπάει κόκκινο... μπαίνω στην τάξη μου για να... διεκπεραιώσω. Στην έδρα με περιμένει αυτό:

Νέες ατάκες Πρωτακίων

Είναι μικροσκοπικά, απρόβλεπτα, απίθανα, ενίοτε... θανατηφόρα. Είναι Πρωτάκια και τα πάω με χίλια! Οι ατάκες φεύγουν σε χρόνο μηδέν προς όλες τις κατευθύνσεις! Αδύνατο να μείνεις στενοχωρημένος, κακόκεφος, αυστηροσοβαρός για πολύ. Πάντα ΠΑΝΤΑ βρίσκουν τον τρόπο. Συνειδητά ή όχι γίνονται αξιολάτρευτα. 

Νέα σοδειά, μόλις αυτής της εβδομάδας: 

• Γράφω στον πίνακα κι ο μαρκαδόρος μου με εγκαταλείπει... Τελειώνει το ανταλλακτικό του μελανιού.
  
  
  "Κυρία, πρέπει να βάλεις αμπούλα."Χμμμ... ναι, εγώ κι ο γάτος μου! :Ρ 

• -Ποιος μπορεί να μου μετρήσει δύο δύο από το 0 ως το 28;
  -Εγώ! Εγώ!
  -Πάμε!
  -2, 2, 2, 2, 2...
  
  Κάπου εκεί τα υπόλοιπα κοιτούν μια τον συμμαθητή τους και μια εμένα. Περιμένουν την αντίδρασή μου.
  Έχω απλά... ξεκαρδιστεί. Μαζί μου ακολουθεί όλη η τάξη.

• Επεξεργαζόμαστε τέσσερα έργα τέχνης με θέμα τη θάλασσα από το "Κουτί της Τέχνης". Προσπαθούμε να γράψουμε ένα παραμύθι. Και τα πάμε εξαιρετικά καλά, η αλήθεια! Αρχικά καταγράφω τις ιδέες τους όπως τις εκφράζουν σ' ένα έγγραφο word. Συζητάμε, μου λένε πώς και τι θέλουν να κρατήσουν και τα μεταφέρουμε σε ένα δεύτερο έγγραφο word, καθαρά κι επίσημα πια! Ένας "αδύναμος" μαθητής έχει κυριολεκτικά κάνει θραύση! Έχει δώσει ιδέες, έχει εκφραστεί όπως ποτέ και έχει εισπράξει απίστευτα χειροκροτήματα. Όμως λίγο πριν την τελευταία παράγραφο, κόλλησαν σε μια διατύπωση. Προσπαθώ να βοηθήσω - παρακινήσω:
  
  -Δικό μας είναι το παραμύθι! Μπορούμε να βάλουμε ό,τι θέλουμε μέσα!
  -Όοοοοοοοο,τι;
  -Φυσικά! Τι έγινε; Σας τέλειωσε η νεραϊδόσκονη;
  -Του Μ. τέλειωσε, κυρία! Εμείς δεν είχαμε ποτέ.
  
  Κατά την αντιγραφή αυτούσιου κομματιού από το "πρόχειρο" λέω δυνατά τη διαδικασία:
  
  -Θα αντιγράψουμε το κομμάτι αυτό από 'δώ και θα το επικολλήσουμε στο κείμενό μας. Αντιγραφή...
  -Ορθογραφία.
  -...!!!!!

 Όμως είναι και τα άλλα, τα πιο σοβαρά, που σε κάνουν να χαμογελάς με εμπιστοσύνη. Όπως τέτοια κείμενά τους, σαν κι αυτό το σημερινό: 

Βοήθεια στη θάλασσα

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πόλη σκοτεινή από τα σύννεφα ζούσε ένας καπετάνιος που τον λέγανε Φύκιο. Ο καπετάνιος ήταν πολύ άγριος γιατί η θάλασσα ήταν βρώμικη. Τόσο βρώμικη που ο Φύκιος δεν μπορούσε να κινήσει το καράβι του! 

Όμως μια μέρα άνοιξαν τα σύννεφα και έγιναν όλα φωτεινά. Και τότε ο Φύκιος είδε ότι η θάλασσα δεν είχε καθαρίσει. Είδε σκουπίδια, σακούλες, μπουκάλια, ξύλα, ομπρέλες, φύλλα, καρέκλες και ένα σωρό άλλα πράματα.

Ο Φύκιος θύμωσε τόσο πολύ που έβαλε τους εργάτες του να καθαρίσουν τη θάλασσα. Όμως δεν ήταν αρκετοί κι έτσι φώναξε τους φίλους του από τα λημέρια του, από τα χωριά και τις πόλεις που είχε ταξιδέψει και από τα καράβια που είχε συναντήσει. 

-Πρέπει όλοι να έρθετε να καθαρίσουμε τη θάλασσα! Η μυρωδιά είναι αηδιαστική, υπάρχει πολλή βρωμιά. Αν συνεχίσει έτσι θα μυρίζει σαν ένας σκουπιδοτενεκές! Δεν θα μπορούμε να ταξιδέψουμε, να ψαρέψουμε, ούτε να κολυμπήσουμε. Τα θαλάσσια ζώα θα πεθάνουν, θα εξαφανιστούν τα φύκη και τα φυτά της θάλασσας και τότε η θάλασσα θα μείνει για πάντα βρώμικη και νεκρή. Το νερό θα εξαφανιστεί και όλα θα γίνουν έρημος, είπε ο Φύκιος στους φίλους του.

-Έχεις δίκιο, Φύκιε! Θα έρθουμε να βοηθήσουμε όλοι, είπαν οι φίλοι του.

Έτσι, καθάρισαν ομαδικά τη θάλασσα και ο Φύκιος ένιωθε ευτυχισμένος. Πετούσε απ’ τη χαρά του! Η θάλασσα έγινε χρυσάφι κι εκείνος ένιωθε πλούσιος. Τόσο πλούσιος που χάριζε το χρυσάφι που ακουγόταν να γελάει κάτω από το καράβι του σε όλους όσοι βοήθησαν να καθαριστεί η θάλασσα. 

Ο Φύκιος ήταν τόσο χαρούμενος που πίστευε πως ήταν όνειρο. Πήρε όλους τους εργάτες της θάλασσας και τους πήγε μακρινά ταξίδια με το καράβι του.

Α3 1^ου Δ. Σχ. Γαζίου

15.5.15

(Παραμύθι από πίνακες ζωγράφων με θέμα τη θάλασσα)

Έργα:

1.      Στέρη Γεράσιμου, «Ομηρικό ακρογιάλι», ελαιογραφία σε μουσαμά κολλημένη σε ξύλο

2.      Χατζημιχαήλ Θεόφιλου, «Μυτιλήνη, ο μώλος», λάδι σε μουσαμά

3.      Νταλί Σαλβαντόρ, «Η αρμονία των σφαιρών», ελαιογραφία σε καμβά

4.      Χατζημιχαήλ Θεόφιλου, «Ιταλικό τοπίο», ελαιογραφία

Εκπαιδευτικές συναντήσεις...

Ακουμπώ στον ομορφότερο φάκελο ημερίδας που 'χω κρατήσει ποτέ στα χέρια μου. Λίγο νωρίτερα τον άνοιξα με πολλές προσδοκίες για το εσωτερικό του. Τώρα, καθισμένη σε μια όμορφη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, όπως αυτή που ΔΕΝ έχει το σχολείο μου, κρατώ σημειώσεις. Τις δικές μου σημειώσεις. Αυτά που εγώ θέλω να κρατήσω από την παρουσία μου εκεί και απ' όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και μέσα μου. Στυλό αγαπημένο στο χέρι, τετράδιο ανοιχτό όπως και η δίοδος ανάμεσα σ' αυτό και το μυαλό μου. Μελάνι ξεχύνεται και σχηματοποιεί όσα φωνάζουν εντός.

Ένα πολύβουο μελίσσι γύρω. Μια κυψέλη όλο ζωή και ήχο φλύαρο. Εργάτριες, κηφήνες, βασίλισσες, όλοι ανακατεμένοι να προσπαθούν να συνεργαστούν. Ή μήπως όχι; Βαρύγδουπες υποσχέσεις από θορυβώδη έντομα προσπαθούν να καλύψουν το πολύχρωμο βουητό.

Ο Μικρός Πρίγκιπας θλιμμένος, με χείλη σφιγμένα, ΠΙΣΩ από τη διαφάνεια με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο: "ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ"! Πόσο διαφορετική έκφραση θα 'χε αν ήταν ΜΠΡΟΣΤΑ από τη διαφάνεια και βασίλευε η απόλυτα δημιουργική περιέργειά του!

Η δημιουργικότητα "εξηγείται" με διαφάνειες προβολής γεμάτες κατεβατά! Εντυπωσιακό! Αχ, Μικρέ μου Πρίγκιπα! Ποιος στατικός, πυκνός αέρας μονολόγου φυσά το κασκόλ σου; Βγάλε τα χέρια απ' τις τσέπες, άπλωσέ τα, κλείσε τα φλύαρα στόματα και πάρε μαζί σου στο ονειρικό ταξίδι σου όλους μας.

Εκνευρισμός και τιμωρία

Όταν η ένταση κορυφώνεται και οι τόνοι ανεβαίνουν, όταν η τιμωρία για την παιδική αδιαφορία σε συλλαβές κι αθροίσματα, σε ποιήματα και πανηγύρια εκδηλώνεται με στέρηση διαλείμματος, η μόνη διαπραγματευτική φωνή, αυτή η λανθασμένη, η πονεμένη, η με μεγάλο κόπο αρθρωμένη, παίρνει πάνω της όλη την προσπάθεια και τότε η τιμωρία αναστέλλεται. Τότε, στο άκουσμα της λυτρωτικής έκφρασης: "περάστε, διάλειμμα!", δυο χεράκια απλωμένα προς τα πάνω τρέχουν να σ' αγκαλιάσουν και αυτά τα χειλάκια που... τόλμησαν και πήραν πάνω τους όλη τη διαπραγματευτική γραμμή σχηματίζουν φιλί αληθινό για σένα, την κακιά, που τους στέρησες το μισό τους διάλειμμα, επειδή, λίγο νωρίτερα, δε σε άφησαν να τους κάνεις μάθημα για...

Αχ, ρε δασκάλα, πόσο βλαμμένη είσαι!!!!!


Χριστόφορε, σ' ευχαριστώ πολύ, καρδιά μου, για το σημερινό μάθημα!

Ημέρα του εκπαιδευτικού

Τίποτα δε θα πω. Ούτε για το έργο μας, ούτε για την κατάσταση που βιώνουμε φέτος, ούτε για το μισθό που εξαφανίζεται, ούτε για τα μέσα που είναι ανύπαρκτα, ούτε για κάποιους γονείς που είναι απαράδεκτοι, ούτε για τα παιδιά που 'ναι πολλά και δεν τα φέρνω βόλτα.

Από σήμερα θα δεσμευτώ να σκέφτομαι ότι όσο περισσότερα είναι τα παιδιά, τόσο περισσότερη θα είναι η αγάπη που θα παίρνω και τόσο μεγαλύτερη η αγάπη που θα δίνω. Και ας μη βγαίνει η φωνή μου να τους το πω. Απλά, θα κρεμάω με καμάρι ζωγραφιές όπως η παραπάνω, που, μπορεί να 'ναι με μισογραμμένο το όνομα, αλλά ξεχειλίζει από αγάπη η κίνηση να μου χαριστεί με την επισήμανση: "Για τη γιορτή σου"...

Χρόνια μας πολλά και καλή μας δύναμη. :)

Καλώς τα Πρωτάκια μου!

Κουδούνι πρώτο σήμερα και μια... καλλιτεχνική σειρά δημιουργήθηκε πάλι από πρωτάκια... όλων των ηλικιών, εκεί, στην άκρη της αυλής. Ματάκια διστακτικά, συγκινημένα, δακρυσμένα, επίμονα, συγχυσμένα, ανυπόμονα. Τι όμορφη στιγμή! Κάθε χρόνο η ίδια! Τα... μεγάλα πρωτάκια επιμένουν να μην υπακούν σε απλές οδηγίες: "Τρία βήματα πίσω, παρακαλώ, να μας αφήσετε από το χέρι! Δε βοηθάτε μ' αυτό τον τρόπο!"... Τα μεγάλα πρωτάκια είναι πιο αγχωμένα από τα μικρά, θαρρώ. Απόλυτα κατανοητό και σεβαστό. Αντιμετωπίζεται όμως. Με πλατύ χαμόγελο και επιβεβαίωση ότι τα μικρά πρωτάκια θα μείνουν σε καλά χέρια. Όλα καλά θα πάνε γιατί... μ' εμάς... δε γίνεται αλλιώς! :)

Τα μικρά πρωτάκια μοιράζονται σε δύο τμήματα. Στο δικό μου τμήμα, τρία ζευγάρια μάτια δακρύζουν και... σπαρακτικές κραυγές τύπου: "Θέλω τον μπαμπά μουουουουουουοου!" ή "Θέλω την άλλη κυρία, την ξανθιάαααααααααααααααα!" ή "Δε μ' αρέσει αυτή η τάξηηηηηηηηηηηη!" αντιμετωπίζονται με υπομονή, επιμονή, χιούμορ, διπλωματία, πολλές βαθιές ανάσες και ένα σιχτίρισμα, εντελώς βουβό, στην... καταδίκη μου! :) Στο ημερολόγιο οφείλω να γράφω την αλήθεια μου με κάθε ειλικρίνεια, ναι;

Μέχρι το πρώτο διάλειμμα, τα δάκρυα και οι σπαρακτικές κραυγές είχαν πάψει. Κάτι αγκαλιές σφιχτές όσο ποτέ εμφανίστηκαν από το πουθενά και ανταμοίφθηκαν με φιλί, όσο πιο καθησυχαστικό γινόταν. Βοήθησε μάλλον το παραμύθι και τα τραγουδάκια...

Τα ντεσιμπέλ αυξήθηκαν, μάλλον και οι κάλοι στις φωνητικές μου χορδές, αλλά αυτά τα 26 στοματάκια που... πυροβολούν ακατάπαυστα δε γινόταν αλλιώς να καλυφθούν. Θα μάθουμε. Θα βρούμε τρόπους και κώδικες επικοινωνίας. Αρχή είναι, ξέχασες;

Μπα, θυμάσαι. Αρκετά καλά. Γι' αυτό και το επιχείρησες ξανά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα -Νηπιαγωγοί, υποκλίνομαι βαθιά στο λειτούργημά σας! Ζηλεύω τις αντοχές και το κουράγιο σας!- χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τι ανυπομονησία πλημμύρισε την τάξη μου; Να μάθουμε... χθες να διαβάζουμε και να γράφουμε! "Να πούμε την αλφαβήτα", "να γράψουμε", "να ζωγραφίσουμε", "να κάνουμε γυμναστική"...! Αχ, καλέ, μη βιάζεστε! Είστε είκοσι έξι -ζωή να 'χετε!- και είμαι μία! Σιγά σιγά! Λυπηθείτε με! Θα γίνουν όλα, αλλά... πάρτε ανάσα, θα πνιγείτε σε μια κουταλιά νερό... Για την ώρα... ας κάνουμε μια βόλτα στο προαύλιο. Εκεί βρύσες, εκεί τουαλέτες, εκεί οι κάδοι... Τα βασικά για αρχή. Α, και να κάνουμε "δυο ωραίες σειρές για την πρωινή προσευχή, εδώ ακριβώς!". Πόσο δύσκολο να βρούμε το δεξί απ' το αριστερό! Ουφ!

Μέσα τώρα, κάνει και ζέστη. Νεράκι και... τα καινούρια μας βιβλία! "Αγαπημένοι μου αριθμοί!" ακούγεται σαν μελωδική άρια! "Τι ωραίες εικόνες!!!!!!" ανακουφιστικές δηλώσεις... Καλά πάμε, συνέχισε, λίγο ακόμα για το σχόλασμα...

"Περάσατε καλά σήμερα;" "ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"Θα ξανάρθετε;"
"ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"Πότε;"
"ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

Η... κυψέλη αδειάζει ταχύτατα στον ήχο του τελευταίου κουδουνιού. Η δασκάλα, αποκαμωμένη, μαζεύει ζωγραφιές, τις πρώτες για φέτος, θρανία, ταχτοποιεί καρέκλες. Θα μάθουν. Είναι αρχή, το ξέχασες; Το ραδιόφωνο σε κάτι μελωδικό για να γεμίσει το χώρο. Η φωνή έχει παραδώσει από ώρα -τι θα γίνει μ' εκείνα τα μαθήματα που σκεφτόσουν; Θα τα κάνεις πριν είναι πολύ αργά για τη φωνούλα σου; Μπα, προηγούνται τα μαθήματα δημιουργικής γραφής, ήρθε και το σχετικό email. Θυμάσαι πόσο το ήθελες;

Απόγευμα στο σπίτι. Προετοιμασία της επόμενης μέρας ή καλύτερα... των επόμενων ημερών. Φέτος δε διάβασα τα Βιβλία του Δασκάλου. Κάτι που τα 'χω ήδη διαβάσει από πρόπερσι, κάτι που δε μου φάνηκαν και ιδιαίτερα χρήσιμα, κάτι που η "ύλη" ποτέ δε με τρόμαζε και θεωρούσα άλλα σημαντικά, ε..., είπα να διαβάσω κάτι ουσιαστικά χρήσιμο! Αυτό:

Και να με συμπαθά ο συγγραφέας του που το 'κανα χωρίς να του πάρω την άδεια πρώτα, αλλά... σιγά μην τον ρωτήσω κιόλας, τι είναι χρησιμότερο να διαβάσω πριν μπω στην τάξη! :Ρ Ε, ας μην έγραφε ζόρικες αλήθειες για "ευτυχισμένα παιδιά"! Ναι, εγώ γονιός μπορεί να μην είμαι -και δεν ξέρω και αν θα γίνω ποτέ-, είμαι όμως... πολύτεκνη δασκάλα με 26 παιδιά και αισθάνομαι μεγάλο το βάρος της ευθύνης μου για δαύτα. Όχι ότι το βιβλίο αυτό θα σου δώσει συνταγές! Κάθε άλλο! Θα σε βομβαρδίσει με ανελέητα δημιουργικά ερωτήματα που δε χρειάζεται ν' απαντήσεις δυνατά, μπορεί να μη χρειάζεται ν' απαντήσεις και καθόλου, σε βάζουν όμως σε μια απίστευτη διαδικασία παρατήρησης και κατανόησης του εαυτού σου, χωρίς "δασκαλίστικους ξερολισμούς", απ' αυτούς που κι εγώ κάνω στις τάξεις μου, αλλά με μια αφοπλιστική ευθύτητα. Ερωτήματα που, αν τα οπτικοποιούσα, θα τα σχεδίαζα σαν "κλικ" του ποντικιού σε υπερσυνδέσμους! Επειδή, λοιπόν, εγώ μέσα μου ξέρω γιατί πηγαίνουμε σχολείο και ότι η... ομοιομορφία του καρμπόν είναι βαρετή και επικίνδυνη, επειδή δε θέλω να ξαναδιατυπώσω έτσι, ελαφρά τη καρδία, ερωτήσεις του στιλ: "Γιατί δε γράφεις κι εσύ, σαν τον Α συμμαθητή σου, αλλά χαζεύεις σαν το Β συμμαθητή σου;" και για ένα σωρό ακόμα λόγους, το βιβλίο αυτό επέλεξα να ξαναδιαβάσω πριν μπω στην τάξη.
Και με την ευκαιρία, ας στείλω κι ένα ευχαριστοφιλάκι γλυκό πολύ στο συγγραφέα γιατί... τον αγαπάω πολύ! :) (σε προλαβαίνω για να μη με μαλώσεις που έκανα την ανάρτηση χωρίς να σε ρωτήσω. Όχι τίποτα άλλο, μαλώνεις κι άσχημα, βρε παιδί μου! χιχιχιχιχι! σμακ)

Λουλουδάκια για την κυρία τους!

Τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά καθημερινά η έδρα μετατρέπεται σε... ανθοπωλείο, που λέει και μια μαθήτριά μου! Το σημερινό δωράκι ήταν εξαιρετικά ευωδιαστό. Αγιόκλημα και τριαντάφυλλο! Τώρα να πω ότι δε μ' αρέσει... θα πω ψέματα! Άλλο φαινόμενο των τελευταίων ημερών είναι ότι πληθαίνουν τα σβουριχτά φιλάκια που "απαιτούνται" με τεντωμένα χεράκια προς τα πάνω και ματάκια τρυφερά. Και η χρονιά πλησιάζει στο τέλος της. Προβλέπω πολλή μάσκαρα να τρέχει...

Όταν η όρεξη ενός, ξεβολεύει πολλούς

Παρακολούθησα χθες μια καταπληκτική γαλλική ταινία του 1949, το "Σκασιαρχείο". Η προβολή προγραμματισμένη και, παρόλη τη χθεσινή βροχή, είπα να πάω να την παρακολουθήσω. Γνώριζα ότι δε θα 'βλεπα τίποτα καινούριο για τη δουλειά μου. Ήξερα ότι το σενάριο της αληθινής αυτής ιστορίας μιλούσε για ένα δάσκαλο ο οποίος, μετά το τέλος του πολέμου, προσπαθούσε να εισάγει τις νέες, τότε, τεχνολογίες και μεθόδους διδασκαλίας στην τάξη του.

Ο δάσκαλος εκείνος αντικατέστησε έναν αυστηρό και συγκεντρωτικό δάσκαλο, σ' ένα απομακρυσμένο χωριό της Γαλλίας. Φτάνοντας στο σχολείο κατήργησε το βάθρο πάνω στο οποίο ήταν στημένη η έδρα -το θυμάστε- και το 'κανε καυσόξυλα για τη θέρμανση των μαθητών του, χρησιμοποίησε τη μέθοδο project για τη διδασκαλία του, κατήργησε την αυστηρότητα των "γραμμών" και των εμβατηρίων κατά την είσοδο στην τάξη, προσπάθησε, και τελικά τα κατάφερε, να προσεγγίσει έναν έναν όλους τους μαθητές του. Χρησιμοποίησε την τυπογραφία και τη φωτογραφία δημιουργώντας ένα τυπογραφείο στην τάξη του και κατάφερε την επικοινωνία και συναδέλφωση της τάξης του με κάποια τάξη ενός άλλου μακρινού σχολείου που ακολουθούσε τις ίδιες μ' αυτόν μεθόδους. Ο δάσκαλος αυτός κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να ελευθερώσει τους μαθητές του από τη σωματική, πνευματική και ψυχική αγκύλωση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών των προσπαθειών ήταν η... αντίδραση κάποιων χωριανών και το αίτημα για απομάκρυνσή του απ' το χωριό τους. Ο δάσκαλος κατηγορήθηκε ως ανεύθυνος, περίεργος, επικίνδυνος, ανάξιος και ακατάλληλος για την εκπαίδευση των μαθητών. Κάποιοι θεωρούσαν την πειθαρχία, την τιμωρία, την προσκόλληση σε νόρμες και αποστηθίσεις καταλληλότερη μέθοδο διδασκαλίας και εκπαίδευσης για τα παιδιά τους. Ευτυχώς οι προσπάθειες εκφοβισμού και εξαγοράς των γονιών δεν έπιασαν όλες τόπο.

Η ταινία τελειώνει με επιτυχία όλων των παιδιών, ακόμα και εκείνου που θεωρούνταν περιθωριακό, στις εξετάσεις και νίκη των προοδευτικών ιδεών του δασκάλου.


Το περιεχόμενο της ταινίας λίγο πολύ γνωστό. Το ερώτημα όμως μεγάλο και αναπάντητο. ΓΙΑΤΙ; Γιατί αυτή η άκριτη αντίδραση σε κάθε τι "καινούριο"; Γιατί αυτή η απαίσια αντιμετώπιση σε κάθε προσπάθεια; Γιατί αυτή η τρικλοποδιά σε όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι περισσότερο ή έστω, κάτι διαφορετικό, πάντα με στόχο το καλό των παιδιών; Ποιους ξεβολεύει και πώς μια τέτοια δραστηριότητα; Γιατί γονείς και δάσκαλοι σαμποτάρουν μια αξιόλογη προσπάθεια μόλις πάει να γεννηθεί;

Την ειρωνεία, το σαμποτάζ, το χλευασμό, τα σχόλια "είναι μικρό, θα μεγαλώσει", τα βλέμματα αποδοκιμασίας ή αμφισβήτησης τα 'χω νιώσει στο πετσί μου. Η δική μου θέση απάντηση είναι: έχω σπουδάσει, ξέρω τι κάνω, έχω μοναδικό σκοπό και στόχο το καλό των παιδιών. Όμως το πείσμα δεν αρκεί πάντα. Ένα κλείσιμο του ματιού κι ένα χαμόγελο εμπιστοσύνης είναι απαραίτητα και αναγκαία για τη συνέχεια κάθε παρόμοιας προσπάθειας. Σίγουρα δε φτάνει μόνο αυτό. Χρειάζονται και τα μέσα, η οικονομική ενίσχυση του κράτους, η συνεργασία των διαφόρων φορέων κλπ. Ακόμα όμως κι αν αυτά εκλείπουν, μπορούν να γίνουν θαύματα και μόνο με την εμπιστοσύνη και την αγάπη που αναπτύσσεται μεταξύ μαθητών και δασκάλου! Μπορούν να ξεκινήσουν θαύματα ακόμα και μέσα από τα πολύ στενά όρια μιας μικρής αίθουσας, στη μέση του πουθενά! Αρκεί να το πιστέψουμε και να δείξουμε καλή διάθεση. Μέχρι τότε... τα βασανιστικά ερωτήματα θα παραμένουν και η ιστορία, δυστυχώς, θα επαναλαμβάνεται...

Αγαπητό μου ημερολόγιο...

... σήμερα θα σου μιλήσω για τη δασκάλα μου.

Αυτή ήταν η άσκηση για τα παιδιά μου σήμερα! χαχαχαχα! Ναι, για να δω αν έχουν μάθει να περιγράφουν πρόσωπα και να κάνουν σωστή χρήση των επιθέτων. Συμπέρασμα: Είμαι εξαιρετική, είμαι όμορφη, έξυπνη, είμαι η καλύτερη δασκάλα του κόσμου, ΑΛΛΑ... τα παιδιά μου ΔΕΝ έχουν μάθει να κάνουν περιγραφή προσώπου, ούτε χρήση επιθέτων! χαχαχαχαχα! Και επειδή κείμενα δε θα σας δείξω -γιατί, τι να πούμε για την τελειότητα;- θα σας δείξω τις ζωγραφιές τους! Όλες ΕΜΕΝΑ δείχνουν, μην μπερδευτείτε και πάει αλλού ο νους σας, εντάξει;

Μην ακούσω σχόλιο για την εικόνα του Λουκά "ποιο απ' τα δυο είναι η κυρία σου;"...! Το σπίτι είναι ΣΠΙΤΙ και η ΚΟΠΕΛΑ δίπλα είμαι εγώ!

Η Νίκη μ' έκανε... φρικιό και ο άλλος ο μαλαγάνας, ο Στέλιος, μου 'φτιαξε να φοράω μπλούζα με καρδούλα που γράφει τ' όνομά του! χαχαχαχα! Με πήρε χαμπάρι!

Εδώ δεν κάνω σχόλιο γιατί είναι και μπλογκ εκπαιδευτικού, τρομάρα μου, και δε θέλω να πω με τι μοιάζω στη ζωγραφιά του Γιώργου!

Ο Αργύρης μ' έβαλε να 'χω πάρει τα βουνά και μάλιστα... τα πράσινα βουνά! Από σκουλαρίκι όμως...! πςςςς!!!

Εδώ έχουμε θέμα. Ο Χρήστος μ' έκανε έτσι γιατί σήμερα ένιωθε χαρούμενος μαζί μου -έτσι είπε. Ο Αντώνης μ' έκανε... σαν κουνέλι ή είναι ιδέα μου; Ο Σπύρος ζωγράφισε το χθεσινό σάλι και η Μαρίνα σκέφτηκε να μου βάλει στο χέρι ένα βιβλίο. Αμ, πώς!

Στου Βαλάντη τη ζωγραφιά εγώ είμαι αυτή η ροζ! Και στης Κωνσταντίνας... αυτό το σκιαχτικό πράγμα μπροστά απ' τον πίνακα. Ανησυχώ στ' αλήθεια.

Πληρώθηκα και γι' αυτό το μήνα! Με το καλό στον επόμενο! ;)

Κάλλιο αργά...

...παρά ποτέ, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της πρώτης συνάντησης με τους γονείς των παιδιών μου η οποία πραγματοποιήθηκε προημερών, 11/11/10. Αν και η ενημέρωση για τη συνάντηση έγινε μόνο δύο μέρες πριν, οι περισσότεροι γονείς ήταν παρόντες και στην ώρα τους. Μόνο τέσσερις οι απόντες. Το άγχος και η αμηχανία μου κράτησαν, όπως πάντα, μόνο το πρώτο πεντάλεπτο, περισσότερο γιατί στην παρέα μας είχαμε και νέα πρόσωπα. Από την ομάδα, βέβαια, δεν έλειψαν και δύο... χμ... παρουσίες οι οποίες είχαν, έχουν και μάλλον θα έχουν σκοπό να με βασανίσουν. Είναι εντυπωσιακό πόση ξινίλα και κακία μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, ακόμα και όταν κανένας δεν τους απευθύνεται προσωπικά, ούτε και τους θίγει άμεσα ή έμμεσα! Τέλος πάντων, η συνάντηση κύλησε ομαλά και, απ' ό,τι κατάλαβα, προβλήματα, τουλάχιστον με τη δασκάλα, οι άνθρωποι δεν είχαν. Άκουσαν με υπομονή όσα είχα να τους πω, ρώτησαν και εξέφρασαν τις ανησυχίες τους, τις οποίες φρόντισα να κατευνάσω.

Ελπίζω από 'δώ και στο εξής τα πράγματα να κυλήσουν καλύτερα απ' ό,τι στο πρώτο τρίμηνο.

4 στα 23 παιδιά δε διαβάζουν με άνεση.

1 παρακολουθεί το τμήμα ένταξης για περισσότερη βοήθεια. Δυστυχώς όσο κι αν επέμενα πέρσι για επανάληψη της Α' τάξης, η μητέρα του δε δέχτηκε, με αποτέλεσμα το παιδί να είναι... εκτός τόπου και χρόνου. Φυσικά καμιά από τις υποσχέσεις για μελέτη τους καλοκαιρινούς μήνες δεν πραγματοποιήθηκε.

3 παιδιά θα χρειαστούν ενισχυτική διδασκαλία και

1 παιδί θα χρειαστεί παράλληλη στήριξη.

Τα παιδιά προσπαθούν αρκετά και η πρόοδός τους είναι εμφανής. Τα κενά ανάμεσα στα παιδιά του ενός τμήματος και του άλλου είναι επίσης εμφανή, αλλά τα παλεύουμε. Δυστυχώς όχι όλοι... Πάντως και τα καινούρια παιδιά έχουν αντιληφθεί ότι η νέα τους δασκάλα "δε δαγκώνει", ούτε "φωνάζει μόνο". Φωνάζει πολύ, αλλά κάνει και αστεία, τσιμπάει μαγουλάκια, κολλάει αυτοκόλλητα, πειράζει, ζωγραφίζει και τραγουδάει.

Τα παιδιά φαίνονται ανώριμα για την ηλικία τους. Έχω την αίσθηση ότι οι γονείς τους τα θεωρούν μικρότερα από την ηλικία τους και τείνουν να τα προστατεύουν περισσότερο απ' όσο χρειάζεται, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες ή να φέρουν σε πέρας συλλογικές εργασίες.

Πρώτη φορά επιχειρήσαμε να δουλέψουμε ομαδικά σε επίπεδο γραφής. Επιχειρήσαμε να γράψουμε ομαδικά μια ιστορία και να εικονογραφήσουμε ομαδικά μια άλλη. Δεν μπορώ να πω πως το αποτέλεσμα με ενθουσίασε, αλλά με ικανοποίησε η προσπάθεια. Θα το επιχειρήσουμε ξανά και ξανά...

Στα Μαθηματικά έχουμε αρκετά προβλήματα. "Πιστεύετε πως τα παιδιά έχουν κατανοήσει τα κεφάλαια με τα ευρώ;" η μία δηλητηριώδης ερώτηση με αντίστοιχο βλέμμα. "Όχι, δεν τα έχουν κατανοήσει, αλλά είναι μόνο 7 χρονών παιδιά και θα 'χουν όλη τους της ζωή μπροστά, εκτός του ότι θα 'χουν όλη τη σχολική χρονιά για να τα μάθουν καλύτερα." Δεν μπορώ να καταλάβω μερικοί ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ; Να τους ανοίξω το κεφάλι και να τα βάλω μέσα; Να μην κάνω τίποτα άλλο απ' το να παίζω με τα κέρματα; Γιατί δεν ασχολούνται λίγο με τα παιδιά τους; Έστω, γιατί δεν ασχολούνται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ με τα παιδιά τους; Η τρίχρονη ανιψιά μου έχει αναπτύξει λεξιλόγιο που θα το ζήλευαν τα δευτεράκια μου και μετράει κανονικότατα ως το δέκα, τουλάχιστον! Γνωρίζει ζώα, χρώματα, αντικείμενα, επιχειρηματολογεί... Δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί γονείς δεν προωθούν τα παιδιά τους στο να μάθουν πράγματα; Εύκολη λύση το dvd και η τηλεόραση, έτσι;

Για δικό μου καλό και, κατ' επέκτασιν για καλό των παιδιών μου, θα σταματήσω να τους πολυακούω. Στο κάτω κάτω οι... δηλητηριώδεις αποτελούν τη συντριπτική μειοψηφία! 2 στους 23! Τη δουλειά μου την ξέρω και θα την κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Υπό αυτές τις συνθήκες, με όσα μέσα διαθέτω, με όσο κέφι και όρεξη μου περισσεύει θα δουλέψω για τα παιδιά μου. Και, ειλικρινά, με αποζημιώνουν αγκαλιές, χάδια και δηλώσεις του τύπου: "Αν δε μας κάνεις εσύ μάθημα μέχρι το Λύκειο, εγώ θα αλλάξω σχολείο, να το ξέρεις!"...

Εβδομάδα... δε θυμάμαι

Οι μέρες περνούν γρήγορα και παρασέρνουν μαζί τους τις βδομάδες και τους μήνες. Όχι, σίγουρα δεν είναι όλα εύκολα, ούτε είναι όλα καλά, αλλά συνεχίζω χωρίς γκρίνιες. Αρνούμαι να τις ανακυκλώνω. Μαμάδες με τα βλαστάρια τους μου κάνουν και πάλι φέτος της ζωή δύσκολη, αλλά... δε βαριέσαι; Πάντα εμείς οι δάσκαλοι θα 'μαστε οι κακοί, οι περίεργοι, οι καταπιεστικοί, οι τύραννοι κι εκείνοι, οι γονείς, οι καλοί, οι συνετοί, οι φιλελεύθεροι, οι δημοκρατικοί, οι αλάνθαστοι. Αυτό το διαχωρισμό και αυτή την κόντρα δεν την κατανόησα ποτέ. Τι έχουμε να χωρίσουμε; Τα παιδιά τους δε μας ενώνουν και δε μας τοποθετούν, αυτόματα, στο ίδιο στρατόπεδο με τις ίδιες επιδιώξεις;

Επειδή έχω να καταγράψω εδώ πολύ καιρό, επειδή έχω γεμίσει και πρέπει να αποφορτιστώ, επειδή κοντεύω να ξεχάσω ότι αυτό που κάνω το διάλεξα και τ' αγαπώ, μια... τρελοανάρτηση σήμερα για το μέτρημα του χρόνου μου.

Το ωρολόγιο πρόγραμμά μου

Δευτέρα: Να ξεχάσω ότι τα παιδιά μου έχουν γονείς!
Τρίτη: Να τσακίσω μια τούρτα -όχι ακτινίδιο.
Τετάρτη: Να γελάσω μέχρι δακρύων.
Πέμπτη: Να μην επιτρέψω σε τίποτα να μου χαλάσει τη διάθεση.
Παρασκευή: Να περπατήσω στα σύννεφα.
Σάββατο: Να απολαύσω μια υπέροχη ταινία χουχουλιάζοντας στον καναπέ.
Κυριακή: Να ερωτευτώ.

Εβδομάδα πρώτη

-Θα σας δώσω από μία φωτοτυπία με τρεις εύκολες εργασιούλες για το Σαββατοκύ...
-Κυρία!
-...
-Σ' αγαπώ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!
-Κι εγώ! Τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο! με αγκαλιά διάπλατη και συγκινημένο βλέμμα.
-Κι εγώ πιο πολύ. Ως το τέλος τ' ουρανού!!!

Κομμάτια η δασκάλα...

Είμαι χαρούμενη!!!

Από το καλό στο... καλύτερο. Ξέρω, ξέρω, πολύ νωρίς για να το πω, αλλά πειράζει που 'μαι χαρούμενη; Τάξη ακόμα αστόλιστη, αλλά δε βιαζόμαστε. Μαθητές ακόμα... πρωτάκια, αλλά πού θα μου πάνε; Σήμερα είπαμε να μπούμε σε ένα πρόγραμμα πιο κοντά στο καθημερινό, αλλά χωρίς υπερβολές. Μία άγνωστη ορθογραφία, έτσι, για να δούμε πού βρισκόμαστε, απέδειξε ότι χρειάζεται να ξαναπούμε κάποια πράγματα. Τα παιδιά του δεύτερου τμήματος τα αισθάνομαι ξένα, αλλά ούτε γι' αυτό ανησυχώ. Σε λίγο καιρό θα καταλάβουν τι ζητάω εγώ και θα μάθω τι ζητάνε κι εκείνα. Δυσκολίες, δυστυχώς, υπάρχουν και προβλήματα, αλλά... όλα λύνονται με υπομονή και καλή διάθεση.

Χθες δυσκολεύτηκα αρκετά με το μαθητή μου με το asperger. Αναγκάστηκα να αφήσω την αίθουσα και να τον "κυνηγήσω" -είμαι υπερβολική με το ρήμα- ως το γραφείο του διευθυντή για να τον φέρω πίσω στην τάξη. Φυσικά και η κατάστασή του φέτος δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την περσινή! Μίλησα πολύ. ΠΟΛΥ. Ήρεμα, με διαλλακτική διάθεση και τόνο καλής θέλησης να λύσουμε όποιο πρόβλημα δημιουργηθεί. Το παιδί με άκουσε, με εμπιστεύτηκε και δέχτηκε αγκαλιές και συζητήσεις. Αρνήθηκε να κάνει κάποιες -εύκολες- ασκήσεις, παρόλο που ξέρω καλά ότι πρόβλημα μαθησιακό δεν έχει κανένα!

Σήμερα τα πράγματα ήταν πιο κοντά στο σχολικό πρόγραμμα και τη ρουτίνα που το κάνει να νιώθει ασφάλεια, παρόλο που δεν μπήκαμε ακόμα στα καινούρια μας βιβλία. Άγνωστη ορθογραφία, ανάγνωση τις δύο πρώτες σελιδούλες ενός παραμυθιού, αντιγραφή για το σπίτι... Μικρές αρνήσεις, χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Στην ανάγνωση του παραμυθιού πρόσεχε και έδειξε να χαίρεται, αφού με πλησίασε και κοιτούσε στο βιβλίο, ενώ διάβαζα στα υπόλοιπα παιδιά. Μόνο η μουσική δείχνει να τον ενοχλεί, αλλά θα προσπαθήσουμε να το ρυθμίσουμε κι αυτό.

Αισθάνομαι άδικη, εκτός από αγχωμένη. Πολλές φορές μ' έπιασα να παραμελώ τα υπόλοιπα παιδιά, εξαιτίας του ενός. Ελπίζω κι εύχομαι να μη χαλάσει η "χημεία" με το υπόλοιπο τμήμα, αλλά να εντάξουμε χωρίς προβλήματα και το ένα στη μεγάλη οικογένεια. :)

Βαθιά ανάσα, πλατύ χαμόγελο και συνεχίζουμε!

Μου 'ρθε ένα email...

-->

-->

H πληρωμή ενός δασκάλου σε σχέση με ένα… υδραυλικό. Φυσικά πρόκειται για μια σειρά απλών συλλογισμών που έστειλε ένας φίλος. Η πλάκα είναι πως η... αριθμητική του είναι σωστή, δικαιώνει τις απόψεις των συνδικάτων, παρότι το ζήτημα έχει και άλλες τεράστιες εκπαιδευτικές και κοινωνικές πλευρές…. «Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός όταν θεωρεί φυσιολογικό να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις αποχετεύσεις του παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών του». J. F. Kennedy

Με τους παχυλούς μισθούς τους "βάζουν μέσα" το ελληνικό κράτος και δουλεύουν μόνο 9 μήνες τον χρόνο! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά κάνουν… baby-sitting (προσέχουν τα παιδιά μας)!

Μπορούμε να πετύχουμε να το κάνουν με λιγότερο από τον βασικό μισθό. Κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο. Θα τους έδινα 3 ευρώ την ώρα και μόνο για τις ώρες που δουλεύουν και όχι για όλο το χρόνο. Αυτό σημαίνει 15 ευρώ την ημέρα (8:15 πμ με 1:30 μμ). Κάθε γονιός θα πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ την ημέρα στους δασκάλους που κρατάνε τα παιδιά του.

Τώρα, πόσα παιδιά διδάσκουν την ημέρα; Γύρω στα 25; Δηλαδή 15Χ25=375 ευρώ την ημέρα.. Όμως θυμηθείτε δουλεύουν μόνο 180 μέρες το χρόνο! Δεν πρόκειται να τους πληρώνουμε για να κάνουν διακοπές!!! Για να δούμε… αυτό είναι 375 Χ 180=67.500 ευρώ τον χρόνο. (Περίεργο! μάλλον η αριθμομηχανή μου θέλει μπαταρίες!)

Και τι γίνεται με τους δασκάλους ειδικής αγωγής και αυτούς που έχουν μεταπτυχιακούς τίτλους;

Για να είμαστε και λίγο δίκαιοι θα τους πληρώνουμε το βασικό ωρομίσθιο που για λόγους στρογγυλοποίησης είναι 7 ευρώ. Αυτό σημαίνει 7 επί 5 ώρες επί 25 παιδιά επί 180 μέρες = 157.500 ευρώ τον χρόνο! Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ! Κάτι είναι σίγουρα λάθος!

Κάντε ένα δάσκαλο να χαμογελάσει, στείλτε το σε κάποιον που καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι Δάσκαλος!!! (Μέσος μισθός Δασκάλου 20,000/180 μέρες = 111 ευρώ την ημέρα /25 μαθητές =4.44/5 ώρες = 0.88 ευρώ την ώρα ανά μαθητή.) Τρομερά φτηνή φροντίδα και φύλαξη παιδιών και από πάνω μορφώνουν και τα παιδιά σας. Τρελό, εεε; Τα νούμερα από την αρχική δημοσίευση έχουν αλλάξει για να ταιριάζουν με τον μέσο μισθό των δασκάλων στην Ελλάδα!

ΥΓ: Και σκεφτείτε ότι το κείμενο γράφτηκε για πολλές χώρες και ότι πια στην χώρα μας οι μισθοί και των δασκάλων συνεχώς μειώνονται, ενώ ο αριθμός των μαθητών αυξάνεται και τα αντικίνητρα για την σύνταξη κορυφώνονται… Τι αξία έχουν τα δημόσια και συλλογικά αγαθά. Έπρεπε να φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού για να αρχίσουμε να την κατανοούμε… Ή μήπως πρέπει να πέσουμε μέσα στο ρέμα;

Update, για να παραθέσω ένα φοβερό τετράστιχο του mortal, με τις λέξεις "μισθός -χαρταετός", από το eduportal

Πέταγε σαν χαρταετός γεμάτος ευεξία
και τον απολαμβάναμε, τον λέγαμε ανθό
τώρα, πια, συρρικνώθηκε σα να ΄χει ...ανορεξία
και μόνο, πλέον, σαν σκιά θυμίζει το μισθό!

Δεν μπορώ να πω τίποτα καλύτερο.

Τα ουσιαστικά

-Τα ουσιαστικά είναι λεξούλες που μας φανερώνουν πρόσωπα, ζώα ή πράγματα. Πείτε μου μερικά ουσιαστικά...
-Μαμά, γάτα, μολύβι.
-Δασκάλα, μπαμπάς, πόρτα, αντισηπτικό.
-Μέρα, γάλα, αβγό, παπί, ζέβρα.
-Μπράβο, παιδιά! Πάμε τώρα να ξεχωρίσουμε τα ουσιαστικά στις διάφορες κατηγορίες. Ένα ένα θα το παίρνουμε από τον πίνακα και θα το βάζουμε στη σωστή στήλη. Εντάξει; "Πατέρας"...;
-Ε, πρόσωπο, κυρία!
-Αλλά... υπάρχουν και πατέρες ζώα! πετιέται ένας.

Τι να θέλει να πει ο ποιητής; σκέφτομαι.
-Τι εννοείς; αποφασίζω να ρωτήσω.
-Να... ο γάτος, έχει γατάκια και είναι πατέρας!

Αααα! Αυτό... Γιατί το δικό μου, ενήλικο, κεφαλάκι πήγε αλλού... Προχωράει η άσκηση.

-Δασκάλα... πρόσωπο!
-Ε, δεν υπάρχει δασκάλα ζώο! το ίδιο παιδί με τον... πατέρα ζώο.
-Είσαι σίγουρος; τον ρωτάω και γελάω.
-Ε, μα, ΝΑΙ!

Θα μεγαλώσεις...

Λιώνω

Λιώνω, η δασκάλα, λιώνωωωωω!!! :):):)


Μια μικρή μού ζητάει να της κάνω μια χάρη: να "τους έρθω" σε όλες τις τάξεις...

Και μετά απορώ αν καταλαβαίνουν ότι τ' αγαπάω, με τόσες αγριογκαρίδες που βάζω για να κρατιέται μια κάποια τάξη...

Δώσαμε, δώσαμε!

Βαθμούς εννοώ. Για την ακρίβεια, εμείς, οι μικροί, δεν πήραμε βαθμούς. Ενημερώσαμε όμως τους... μεγάλους για τα κατορθώματα και την πορεία μας, γενικότερα. Απογοητευτική η προσέλευση. Ξεκινήσαμε με οχτώ (8) από τους δεκαεπτά (17). Στην πορεία αυξήθηκαν οι... θαμώνες του... καφενείου, γιατί περί καφενείου πρόκειται όταν όποιος θέλει, μπαίνει όποτε θέλει, διακόπτει για να πει το δικό του, επισημαίνει ότι βιάζεται να φύγει, απαντά στο κινητό, δίνει στο μωρό το γάλα του κλπ. Εν τέλει, παρουσιάστηκαν οι 16 από τους 17. Μοναδική απούσα (γενούς θηλυκού η παρουσία όπως και η απουσία, πάντα) εκείνη που θα 'πρεπε να 'ναι παρούσα από την πρώτη στιγμή. Αλλά πού!

Πήγε καλά η συνάντηση. Μιλούσα, βέβαια, δυο ώρες ασταμάτητα, αλλά μου φαίνεται πάντα φεύγουν πιο ήρεμες -οι παρουσίες- και πιο καθησυχασμένες. Εξέφρασαν και το ενδιαφέρον τους για το αν θα 'μαι εγώ εκεί του χρόνου με τα παιδιά τους. "Αν δεν είστε, θα στενοχωρηθούμε". Κάποιες όμως δε θα στενοχωρηθούν, απαντώ και γελάω. Η μία θυμώνει και θεωρεί ασήμαντο γεγονός, ανάξιο να γίνει θέμα το ότι μου στέλνει το παιδί με γραμμένες προτάσεις αταίριαστες με την ηλικία του.
-Μα, μου ήρθε πρόταση με τη λέξη "κλειδί": "Το κλειδί του Παραδείσου το έχει μόνο ο Θεός";;; ΈΛΕΟΣ!!!
-Ε, αυτό μου 'ρθε, αυτό είπα! η με θράσος ειπωμένη απάντηση.
-Ακούστε να σας πω: Εδώ δεν είμαστε για να αξιολογούμε την πνευματική καλλιέργεια και τη λογοτεχνική σας δυνότητα! Εδώ είμαστε για να μάθουν τα παιδιά σας να χρησιμοποιούν τις λέξεις και να φτιάχνουν προτάσεις! Και το τι είναι σημαντικό και τι όχι, θα το πούμε εμείς εδώ! Αν αποφασίσετε να μιλήσετε ελαφρά τη καρδία απαξιώνοντας το σχολείο και τις διαδικασίες του, να είστε έτοιμοι να δεχτείτε και τ' αποτελέσματα. Αν δε θέλετε να βοηθήσετε τα παιδιά σας, αφήστε να τα διαπαιδαγωγήσει η τηλεόραση, με ατάκες του στιλ: "Η δασκάλα παίρνει ληγμένα" και "το 'διάβαζα' είναι χρόνος... χαμένος"!

Κουνούσαν το κεφάλι συγκαταβατικά.

Μερικές φορές με θυμώνει η συμπεριφορά τους. Χρειάζεται διαρκώς να τονίζουμε ότι είμαστε εκεί, υπεύθυνοι και καταρτισμένοι, με όρεξη να προσφέρουμε όσα περισσότερα μπορούμε για τα παιδιά τους. Το μόνο που ζητάμε είναι η συνεργασία τους για το καλό των παιδιών τους!

Ουφφφφφφφφφφφ! Δύσκολη δουλειά διάλεξα...

Βρογχίτιδα

Θα μπορούσα να κάνω την ίδια ανάρτηση με τότε, μιας και η κατάστασή μου είναι η ίδια, αλλά είπα να κάνω μια νέα, για να δω αν είμαι σε φόρμα φέτος.

Παρασκευή με ένταση μα και εφημερία
κρύο, αέρας δυνατός κι εγώ με... καπαρντίνα.

Η μάνα-blanco στην αυλή έξω από ώρα στέκει
να βγει απ' τ' αυτοκίνητο φαίνεται δεν αντέχει.

Βλέπει να περιφέρομαι να παίζω με παιδάκια
ώρα πολλή ακίνητη, θα παίζουν τα νευράκια.

Η ώρα του διαλείμματος τελείωσε και ήρθε
την ύλη για το γιόκα της μου ζήτησε και πήρε.

Φαίνεται οι κατάρες της πως πιάνουν μάνι μάνι
γιατί απ' την Παρασκευή είμαι σε μαύρο χάλι!

Μα έλα που περίμενα Αστροπελέκι κι Άννα
και να πειστώ δεν ήθελα πως θα 'μαι μαύρο δράμα.

"Αννούλα, μία αλλαγή: δε θα 'ρθω 'γώ στα Jumbo
έχω 'να 38 και ίντα να το κάμω;"

Μένω και περιμένω τις με το φαΐ ψημένο
και γύρω στις... πεντέμισι έφαγα το καημένο!

Βήχας και ρίγη, ψήνομαι! Δεν κόβουμε την πίτα.
Αφήνουμ' άλλους να γλεντούν, μένουμε μέσ' αλήθεια!

Το Σάββατο καλύτερα αισθάνθηκα λιγάκι
και είπα βόλτα όμορφα να βγω, σαν κοριτσάκι.

Πήρα τις άλλες δυο... ζουρλές να βγούμε ως τα πεύκα
μα πέρασαν ώρες εφτά, για επιστροφή; ΚΟΥΒΕΝΤΑ!

Ούτε το βράδυ έξοδος. Μέσα και πάλι μέσα!
Βήχας, συνάχι, πυρετός, τσαγάκι και κουβέρτα!

Την Κυριακή ξημέρωμα σηκώθηκε η Άννα
να ετοιμάσει σκέφτηκε μια σούπα στην... καζάνα!

Έφαγαν και οι δυο καλά, με όρεξη μεγάλη
μα εμένα μπλιάχ μου φαίνεται, πικρή είναι και πάλι!

Έφυγαν τα κορίτσια μας, γιατί βολτούλα... τζίφος
πάλι εγώ μέσα θα 'μενα απ' το πολύ το ψύχος!

Δευτέρα πια, πρωί πρωί, ντύνομαι και μισεύω
για το γιατρό τραβώ γοργά, βιτρίνες δε χαζεύω.

"Χμ... έχεις μια βρογχίτιδα και θέλεις αφωνία,
τσαγάκια, σούπες και ζεστά κι όχι... εφημερία!

Να μείνεις στο σπιτάκι σου για δυο μερούλες τώρα
κι ελπίζω να μην έρθεις μου χειρότερα από τώρα"

Έμεινα χθες και σήμερα μέσα στο σπίτι μόνη
παρέα Βήχας ο Τρανός κι ο Πυρετός ζυγώνει!

Αύριο θα 'χω επιστροφή στα θρανιάκια πάλι
κι ελπίζω τα μικρούλια μου να μη μου φέρουν ζάλη.

Μα πριν να κλείσω θε να πω "Κορίτσια, ευχαριστώ σας!"
για την παρέα την καλή και για το φέρσιμό σας.

Και μια "συγγνώμη" οφείλω σας για την πολλή κλεισούρα
μα υπόσχομαι, άλλη φορά, μη μας ξεφύγει ρούγα!