Καινούργια μου Πρωτάκια!!!

Τακτοποιημένα όλα

Έβαλα λίγο το χεράκι μου... 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος στο... δεύτερο κουδούνι. Το πρώτο, του αγιασμού, δεν πιάνεται... δεν προλαβαίνουμε να γνωριστούμε και να 'χουμε πολλές κουβέντες, δυστυχώς. Γι' αυτό εγώ "μετράω" από το δεύτερο κουδούνι. Το σημερινό. Αφού έφυγαν τα μεγάλα παιδιά της Τρίτης και της Δευτέρας (οι υπόλοιπες τάξεις βρίσκονται στο παράρτημα και κάνουν μάθημα σε κοντέινερς, έτσι, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις), έμεινε η μεγάλη... καλλιτεχνική σειρά των Μικρών και των Μεγάλων Πρωτακίων! 54 τα Μικρά Πρωτάκια, άλλα τόσα, τουλάχιστον, και τα Μεγάλα. Χαμόγελο πλατύ και ξεκινάμε! 

"Τα Μεγάλα Πρωτάκια δύο βήματα πίσω, παρακαλώ πολύ!", χωρίς τη χρήση μικρόφωνου. Δεν είναι απαραίτητο στην περίπτωσή μου... "Ωραία! Όποιος ακούει το όνομά του τώρα, θα 'ρχεται πίσω μου... χοροπηδώντας!", με ζογκλερική κίνηση απαραίτητη. Ένα ένα τα Μικρά μου Πρωτάκια χοροπηδούσαν και σχημάτιζαν το... μακρύ τρενάκι του Α3, πίσω μου. Άλλα με ζωηρά πηδηματάκια, άλλα με αργά βήματα, άλλα διστακτικά, άλλα χαμογελαστά μ' εμπιστοσύνη και ένα... συγκινημένο, αγχωμένο που... χοροπηδούσε με τη σάκα στην πλάτη να ανεβοκατεβαίνει και... έκλαιγε! Χωρίς κανένα πρόβλημα, όλα τα... βαγονάκια τοποθετήθηκαν και με μια θεαματική στροφή... το τρένο ξεκίνησε με προορισμό... τη γνώση. Πρώτη στάση το Α3 μας. 

Τα Μεγάλα Πρωτάκια τα αφήσαμε απ' έξω, με ένα χαμογελαστό "θα σας δω στις 11.30" που δεν άφηνε περιθώρια για ανησυχία ή περαιτέρω σχόλια. Μερικά βλέμματα από τα παράθυρα, πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες και... η απομάκρυνση. Ποιος ξέρει με πόση δυσκολία διέσχισαν την αυλή... Ελπίζω τις επόμενες μέρες να τη διασχίζουν με άνεση και εμπιστοσύνη για τα... χέρια στα οποία αφήνουν τα βλαστάρια τους. 

Η μέρα κύλησε όμορφα! Τα μικρά μου είναι... καραμελοπρωτάκια ΚΑΙ τα 18! Είπαμε τα ονόματά μας, κάναμε ξενάγηση στο χώρο του σχολείου, παίξαμε με μουσικές και στεφάνια, ακούσαμε "την κλειδωμένη τουαλέτα" από τη Λιλιπούπολη και... πήραμε μερικά από τα καινούργια μας βιβλία. Ενθουσιασμός!!! Πολλά χαμόγελα και ανταμοιβή τεράστια στο τελευταίο κουδούνι: 

-Περάσατε καλά; 

-ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!

-Θα ξανάρθετε αύριο;

-ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!

Να ξανάρθετε, μωρά μου! Θα σας περιμένω με πλατύ χαμόγελο, όση υπομονή μπορώ να αντλήσω, τεράστια αγάπη, πολλές γραμμούλες και ακόμα περισσότερα παραμύθια. 

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΡΧΗ!!!!! 

ο χαμός στο γραφείο μου

Σαφώς... μπουρμπουλήθρες! τςτςτς! 

Υ.Γ. Επιστροφή στο σπίτι πολύ αργότερα από το σχόλασμα. Κάτι έγγραφα, κάτι βιβλία, κάτι καρτέλες πρώτης ανάγνωσης και πολλή παρατήρηση στους τοίχους για να αποφασίσω πού θα βάλω τι. Η προτροπή "κάντε τις τάξεις σας σαν παιδικά δωμάτια" ηχεί ακόμα στ' αφτιά μου και σχηματίζει χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Γι' αυτό αγνοώ το μηνίσκο που μ' έχει θερίσει αυτές τις μέρες, το γεγονός ότι δε νιώθω τα πόδια μου απ' τα γόνατα και κάτω, τον πονόλαιμο που ξεκίνησε από την ξαφνική δραστηριότητα των χορδών, τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε όλοι και... ξεκινώ της νέας πρώτης μας το ταξίδι. Ευχή μου να πάνε όλα καλύτερα! ;) 

Πολλαπλασιασμοί και διαιρέσεις

Η πόλη των κατσούφηδων ή κάτι τέτοιο...

Έχω ένα μικράκι ελεφαντάκι...

Γιορτή... τμηματικά. Και ντάλα στον ήλιο. Αίθουσα; ΧΑ! Ένα πρωί τα μικρούλια, επόμενο πρωί τα μεγαλύτερα παιδιά. Εκτός απ' τα τμήματα, τα κτίρια και τα κοντέινερ δηλαδή, μοιράζονται και τα παιδιά, οι συνάδερφοι, οι προσπάθειες και, συνεπώς, το αποτέλεσμα... μοιράζεται στα δυο. Όχι πως δεν προσπαθούμε όλοι επί δύο, αλλά να... η διαίρεση είναι η αντίστροφη πράξη του πολλαπλασιασμού. 

Έτσι, για να μην έχει κανείς αμφιβολία για τις συνθήκες εργασίας και θαρρήσει πως όλα είναι καλά.

Χριστόφορος: "Σου ζωγράφισα το μικράκι ελεφαντάκι 420 κιλά!"

Καλό καλοκαίρι. 

Εκπαιδευτικές συναντήσεις...

Ακουμπώ στον ομορφότερο φάκελο ημερίδας που 'χω κρατήσει ποτέ στα χέρια μου. Λίγο νωρίτερα τον άνοιξα με πολλές προσδοκίες για το εσωτερικό του. Τώρα, καθισμένη σε μια όμορφη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, όπως αυτή που ΔΕΝ έχει το σχολείο μου, κρατώ σημειώσεις. Τις δικές μου σημειώσεις. Αυτά που εγώ θέλω να κρατήσω από την παρουσία μου εκεί και απ' όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και μέσα μου. Στυλό αγαπημένο στο χέρι, τετράδιο ανοιχτό όπως και η δίοδος ανάμεσα σ' αυτό και το μυαλό μου. Μελάνι ξεχύνεται και σχηματοποιεί όσα φωνάζουν εντός.

Ένα πολύβουο μελίσσι γύρω. Μια κυψέλη όλο ζωή και ήχο φλύαρο. Εργάτριες, κηφήνες, βασίλισσες, όλοι ανακατεμένοι να προσπαθούν να συνεργαστούν. Ή μήπως όχι; Βαρύγδουπες υποσχέσεις από θορυβώδη έντομα προσπαθούν να καλύψουν το πολύχρωμο βουητό.

Ο Μικρός Πρίγκιπας θλιμμένος, με χείλη σφιγμένα, ΠΙΣΩ από τη διαφάνεια με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο: "ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ"! Πόσο διαφορετική έκφραση θα 'χε αν ήταν ΜΠΡΟΣΤΑ από τη διαφάνεια και βασίλευε η απόλυτα δημιουργική περιέργειά του!

Η δημιουργικότητα "εξηγείται" με διαφάνειες προβολής γεμάτες κατεβατά! Εντυπωσιακό! Αχ, Μικρέ μου Πρίγκιπα! Ποιος στατικός, πυκνός αέρας μονολόγου φυσά το κασκόλ σου; Βγάλε τα χέρια απ' τις τσέπες, άπλωσέ τα, κλείσε τα φλύαρα στόματα και πάρε μαζί σου στο ονειρικό ταξίδι σου όλους μας.

Θα θυμάμαι...

Τι παρακολουθούμε και γιατί;

Παρακολουθούμε Παραμυθά*

Με αφορμή δύο επεισόδια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που είδαμε από το paramithas.tv συζητήσαμε με τα παιδιά τι προγράμματα επιλέγουν να δουν στην τηλεόραση και γιατί. 

Πρώτα στις αναφορές τους ήρθαν, για μεγάλη μου έκπληξη, ευχάριστη όμως, 

η Μικρή Λουλού, ο Αστυνόμος Σαΐνης, ο Ντένις ο τρομερός, ο Τουίτι, (εκπομπές που παρακολουθούσα και η ίδια στην ηλικία τους και εξακολουθώ, ομολογώ... χιχιχι!) η Ντόρα, ο Μακουίν (συγγνώμη, θα τα γράψω όλα με ελληνικούς χαρακτήρες), η Τεμπελοχελώνα και ο Μπομπ Σφουγγαράκης. 

Ακολούθησαν κάποια προγράμματα που τα ίδια τα παιδιά χαρακτήρισαν "βίαια", παραδέχτηκαν όμως ότι τα παρακολουθούν. Και κυρίως τα αγόρια. Κάποια απ' αυτά είπαν ότι τα παρακολουθούν περιμένοντας να δουν το επόμενο πρόγραμμα ή επειδή... δεν είχε τίποτα καλύτερο να δουν εκείνη την ώρα. Τα προγράμματα αυτά ήταν: Γκορμίτι, Πόκεμον, Μπεν Τεν, Χοτ Γουίλς, Σπάιντερμαν, Μπάτμαν, Χελωνονιντζάκια και Σκούμπι Ντου.

Έπειτα τα ρώτησα αν τους άρεσαν οι εκπομπές του Παραμυθά που παρακολουθούσαμε όλο αυτό το διάστημα. Τα παιδιά απάντησαν κατηγορηματικά ΝΑΙ και η επόμενη ερώτησή μου ήταν "γιατί;". 

Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:

• Ο Παραμυθάς κάνει και λέει αστεία
• Μικραίνει και μεγαλώνει όποτε θέλει
• Πετάει
• Είναι φίλος σου (χαχαχαχαχαχα! Ναι, ναι, το είπαν!) 
• Μπαίνει μέσα στο παραμύθι 
• Δεν έχει βία

Έπειτα συνεχίσαμε με αφορμή το σχετικό κεφάλαιο της Μελέτης Περιβάλλοντος για τις ανάγκες μας στην ερώτηση: "Τι προτιμάτε: τηλεόραση ή παιχνίδι με τους φίλους σας;". Η συντριπτική πλειοψηφία απάντησε πως προτιμά παιχνίδι με τους φίλους και το τεκμηρίωσαν ως εξής:

• Μ' αρέσει να μιλάω 
• Νιώθω ότι μ' αγαπούν οι φίλοι μου
• Έχω παρέα 
• Δεν παρακολουθώ παθητικά ό,τι συμβαίνει, αλλά συμμετέχω στο παιχνίδι και την κουβέντα

Ένα παιδί είπε ότι προτιμά την τηλεόραση γιατί του αρέσει να βλέπει.

Τα συμπεράσματα... δικά σας! ;)

*Όταν λέω ότι "Παρακολουθούμε Παραμυθά", εννοώ ότι κουβαλάω το λάπτοπ μου στο σχολείο, παρόλο που είμαστε ένα από τα 961 Πιλοτικά και έχουμε εφοδιαστεί με τα 10 λαπτοπάκια, γιατί το σχολείο μας είναι σε άθλιες κτιριακές συνθήκες και είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Τα λαπτοπάκια εξυπηρετούν τα παιδιά του παραρτήματος, καθώς "εμείς", στο κεντρικό, έχουμε "εργαστήριο", όπου μπαίνει μόνο η κοπέλα της Πληροφορικής και το παιδί των Εικαστικών. Δεν έχω ανέβει εκεί από το Σεπτέμβρη! Ανεξάρτητα απ' αυτό, αναγκάζομαι να κουβαλώ το προσωπικό μου λαπτόπι στο σχολείο γιατί μόνο μ' αυτό καταφέρνω να... κλέψω σήμα ίντερνετ που κάποιος καλός άνθρωπος από τη γειτονιά το 'χει αφήσει ξεκλείδωτο, καθότι η σύνδεση με το καλωδιάκι που έχω στην τάξη ΠΟΤΕ δε λειτούργησε κανονικά και ΠΑΝΤΑ μ' άφηνε στα κρύα του λουτρού, μην μπορώντας να κάνω τη δουλειά μου!

Επίσης, τα είκοσι έξι (26) παιδιά αναγκάζονται να παρακολουθούν από την 15άρα οθόνη μου γιατί... δεν υπάρχει δεύτερος προβολέας για να κάνουμε τη δουλειά μας και ο μοναδικός... γεράκος που υπάρχει εξυπηρετεί, κυρίως, το παράρτημα. Όταν δε τον χρειάζομαι -μόνο εγώ από το κεντρικό κτίριο- αναγκάζομαι να τον ζητάω δειλά και όταν τον έχω, πάντα κάτι πηγαίνει στραβά, με αποκορύφωμα την ημέρα της επίσκεψης του κ. Πιλάβιου στο σχολείο, οπότε και δεν λειτουργούσε το @%^@%^@%$^ το καλώδιο!!!!!!!!!! 

Σ' αυτές τις συνθήκες εξελίσσεται η... ιστορία μας. Και μάλλον έτσι θα συνεχίσει το πράγμα καθότι... ζούμε στην Ελλάδα, όπου η Παιδεία δεν είναι και σημαντικό θέμα... Τι πειράζει που απογοητευόμαστε 27 άνθρωποι κάθε φορά; Τι πειράζει που βγάζουμε τα μάτια μας και τσακωνόμαστε με εκείνον που κάθεται μπροστά μας για να... μαζέψει το κεφάλι του; Το δε παιδί με τα προβλήματα ακοής... ποιος το λογαριάζει; Το Ελληνικό Σχολείο; Δε νομίζω. 

Για δες που ο σχολιασμός στην εικόνα βγήκε μεγαλύτερος από την ανάρτηση! Αλλά, ένα περίεργο πράγμα... δεν μπορούσα να σταματήσω τα χέρια μου, βρε παιδί μου!!!!!!!!!!!