2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Λογοτεχνίας

Σαν σήμερα, πριν από 207 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805 - 1875). Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και το σχολείο ήταν πολυτέλεια γι' αυτόν. Παρόλες όμως τις δυσκολίες κατάφερε να εκδώσει πολλά ποιήματα, θεατρικά και ιστορίες φαντασίας.

Το 1835 εκδίδει τα πρώτα του "Παραμύθια για Παιδιά". Τα παραμύθια του χαρακτηρίζονται από έναν ρεαλισμό. Άλλα έχουν μια αισιοδοξία για την επικράτηση του καλού και άλλα μια βαθιά απαισιοδοξία, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν άσχημο τέλος. Παρόλ' αυτά ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος παραμυθάς εκατομμυρίων παιδιών σε όλον τον κόσμο, μιας και τα παραμύθια του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά απ' αυτά είναι: "Τα κόκκινα παππούτσια", "Το ασχημόπαπο", "Η βασίλισσα του Χιονιού", "Η καινούρια στολή του αυτοκράτορα", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "η Τοσοδούλα", "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι" κ.ά.

Κάθε χρόνο με τις τάξεις μου μιλάμε για τον Άντερσεν και αναφερόμαστε στα παραμύθια του. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε πάντα στις 2 Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού Βιβλίου. Παραμυθοσαλάτες έχουμε κάνει πολλές φορές. Πέρσι, πριν προλάβω να μιλήσω στα δευτεράκια μου για την "παραμυθοσαλάτα", έφτιαξαν μόνα τους μία -άσχετη με τα παραμύθια του Άντερσεν- σχετική όμως με τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και τη φιλαναγνωσία που προσπαθώ να καλλιεργώ στις τάξεις μου. Η ιστορία που θα ακολουθήσει γράφτηκε από μια ομάδα παιδιών Β' τάξης (2010-2011). Τα παιδιά ανακάτεψαν στοιχεία από:

• τον Μπομπ Σφουγγαράκι
• το τραγούδι "Δέκα καβουράκια", από το δίσκο "Ο τεμπέλης δράκος"
• το βιβλίο της Λήδας Βαρβαρούση που διαβάσαμε και δραματοποίησαμε στην τάξη: "Ένας καλόκαρδος... καρχαρίας!"
• και ένα δικό μου παραμύθι με τίτλο: "Ο νάνος και οι πειρατές"

Τα ψαράκια και το πάρτι τους

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δυο ψαράκια στο βυθό του Μπικίνι. Κάποια μέρα βρήκαν ένα σπασμένο λυχνάρι κάτω από ένα βράχο και πάνω του είχε μια ετικέτα που έγραφε: «Τζίνι». Το σχήμα αυτού του βράχου έμοιαζε με άγαλμα και πάνω του καθόταν πέντε καβουράκια. Κάτω από το βράχο κάθονταν τρεις χελώνες. Ξαφνικά πλησίασαν τρεις καρχαρίες. Τα ψάρια τρόμαξαν κι έφυγαν γρήγορα παίρνοντας μαζί τους το λυχνάρι.

Όταν έφυγαν οι καρχαρίες, τα ψαράκια ξαναγύρισαν και βρήκαν ένα βυθισμένο καράβι από πειρατές. Μπήκαν μέσα στο ναυάγιο και βρήκαν ένα σεντούκι το οποίο όταν άνοιξαν αντίκρισαν κοσμήματα, αγάλματα χρυσά και λεφτά.

Τα ψάρια χάρηκαν τόσο που σε λίγες ώρες οργάνωσαν πάρτι με φραντζόλες, εννιά χάμπουργκερ, καραμέλες, σοκολάτες, κέικ, παγωτά, πατατάκια και ένα πακέτο ποπ κορν. Μαζί τους στο πάρτι ήρθαν και γοργόνες. Όμως, εντελώς ξαφνικά, εμφανίστηκαν πάλι οι καρχαρίες και χάλασαν το πάρτι των ψαριών. Τρόμαξαν και τις γοργόνες που έτρεξαν να κρυφτούν.

Τότε, όλα μαζί τα ψαράκια έπιασαν μία μεγάλη και βαριά πέτρα και την έριξαν πάνω στους καρχαρίες. Έτσι, οι καρχαρίες τρόμαξαν κι εξαφανίστηκαν μια για πάντα και τα ψαράκια έζησαν καλά κι εμείς… καλύτερα!

Γιώργος Τζ. – Αργύρης – Βαλάντης – Βαγγελίτσα – Γωγώ – Μαρίνα

Ιστορία με δοσμένες τις λέξεις: λυχνάρι, άγαλμα, ψάρι, ετικέτα.

10/2/11

Φέτος, 2 Απριλίου 2012, η καθιερωμένη... παραμυθοσυζήτηση έγινε και με τα Πρωτάκια μου! Η μέρα μας ξεκίνησε ρωτώντας τα...
-Ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα;
-Δευτέρα.
-Ναι, Δευτέρα, αλλά... τι Δευτέρα;
-Απρίλης! Καλό μήνα! Επιτέλους, αλλάξαμε μήνα! (μάλλον ζορίστηκαν κι αυτά μαζί με μένα...)
-Ναι, καλό μήνα, αλλά... ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα; Είναι μια... ειδική μέρα! (Σαφέστατα, είναι και η μέρα Αυτισμού, αλλά δεν εννοούσα αυτό!)
-...
-Κανείς δεν ξέρει;
-...
-Μήπως... ΑΥΤΟ σας βοηθάει; ρώτησα και έβγαλα από την τσάντα μου την αφίσα του Κύκλου Βιβλίου για το 2012.
-Τι; Ημέρα των Ζώων;
-Είναι αστεία!
-Για δείτε καλύτερα... Γύρισα την αφίσα στο πλάι και ένας διάβασε: "Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2012". Ξέρετε ποιος μεγάλος παραμυθάς έχει γενέθλια σήμερα; τα ρώτησα.
-Ο κύριος Νίκος!!!! εν χορώ!
-Όχι, όχι! Σαν σήμερα, το 1805...
-Ουουοουουουυ!
-...ναι! Δηλαδή πριν από 207 χρόνια,...
-Ιιιιιιιιιιιι!!!!
-...γεννήθηκε ένας μεγάαααααλος παραμυθάς. Ξέρετε ποιος;
-Ο προπροπροπροπροπάππους του κυρίου Νίκου! Τότε που όλοι πετούσαν χωρίς γιλέκα και έφτιαχναν αστέρια!
-Χμμ... Όχι ακριβώς... Στις 2 Απριλίου 1805 γεννήθηκε ο Χανς...
-Κρίστιαν Άντερσεν!!!!!!!!
-Ακριβώς! Ξέρετε κανένα παραμύθι του;
-Το ασχημόπαπο!
-Η μικρή γοργόνα!
-Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα!
-Το κοριτσάκι με τα σπίρτα!
-Μα, είστε καταπληκτικοί! Έχετε ποτέ ακούσει το παραμύθι που λέγεται: "Η καμπάνα";
-Όχι! εν χορώ.
-Ε, ανοίξτε αφτάκια, κλείστε στοματάκια και... ακούστε!

Και άκουσαν!

-Κυρία, μ' αρέσει πολύ η μουσική του!!!
-Ο κύριος Νίκος το λέει!!!
-Κυρία, κάνουμε το μάθημα... ανάποδα!!! (αυτό το λέμε όταν ξεκινάμε με ό,τι μας αρέσει αλλάζοντας τη ρουτίνα της καθημερινότητας! Το "θα ξεκινήσουμε ανάποδα" το 'χουν στο μυαλό τους σαν κάτι ιδιαίτερο και διασκεδαστικό!)

Μετά το παραμύθι αυτό, τους είπα ότι έχω και κάτι άλλο για εκείνα και έβγαλα από την τσάντα μου ένα βιβλίο με παραμυθοσαλάτες που 'χε κάνει το 2008 μια Ε' μου τάξη. Τα Πρωτάκια μου ενθουσιάστηκαν με τα πολλά παραμύθια και τις όμορφες ζωγραφιές των "μεγάλων" παιδιών και πριν προλάβει ο ενθουσιασμός να κοπάσει, έβγαλα από τη... "μαγική" μου τσάντα άλλο ένα βιβλίο, με τίτλο: "Τα παραμύθια του Άντερσεν", εκδ. susaeta.
Διαβάσαμε από 'κεί "το τσακμάκι" που δεν μπορούσαμε να το ακούσουμε από τη δική μου, παιδική, κασέτα και είδαμε και την όμορφη εικονογράφηση.

-Και τώρα... τι λέτε... να φτιάξουμε τη δική μας παραμυθοσαλάτα;;;
-Ναι!!!
-Πώς;;
-Οχ!!!
-Μα, πώς; Θα βάλουμε αγγουράκια και ντομάτες;
-Όχι, θα βάλουμε όσα παραμύθια ξέρουμε! Και θα τα ανακατέψουμε ώστε να φτιάξουμε ένα δικό μας! Και αν είστε καλοί... μπορεί να συμμετέχουμε και στον Παγκρήτιο διαγωνισμό παραμυθιού, τα "παραμυθοφτερουγίσματα"!
-ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ψωνάρες από τώρα... τςτςτς!)
-Ωραία! Λοιπόν, τα... υλικά σας θα 'ναι τα εξής: Ασχημόπαπο, Κλοκλό, Παραμυθάς, Ελικόπτερο, Τσακμάκι, Πινόκιο.

Και έτοιμη η πρώτη μας παραμυθοσαλάτα!!!!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μάγισσα που την έλεγαν Κλοκλό. Μια μέρα η Κλοκλό πήρε το ελικόπτερό της, επειδή είχε χαλάσει η μαγική σκούπα της, και βγήκε για μια βόλτα. Από ψηλά εντόπισε μια γαλάζια λιμνούλα. Κατέβηκε, λοιπόν, και αποφάσισε να κάτσει και να απολαύσει τη φύση.

Εκεί που καθόταν την πλησίασε ένα περίεργο ξύλινο παιδάκι. Η Κλοκλό ξαφνιάστηκε και το ρώτησε πώς το λένε. «Με λένε Πινόκιο! Εσένα πώς σε λένε;», ρώτησε το ξύλινο παιδί.

«Με λένε Κλοκλό! Μάγισσα Κλοκλό!», απάντησε εκείνη.

«Αχ! Είσαι μια μάγισσα! Μπορείς να κάνεις τα ξύλινα παιδάκια κανονικούς ανθρώπους;»

«Και βέβαια!», είπε η Κλοκλό.

Αμέσως τότε μουρμούρισε κάτι μαγικά λόγια και όλα τα ξύλινα μέλη του Πινόκιο έγιναν κανονικά.

«Ευχαριστώ πολύ, μαγισσούλα μου!», είπε ο Πινόκιο με πολλή χαρά και έφυγε τρέχοντας.

Η Κλοκλό έμεινε μόνη της και γυρνώντας το βλέμμα της αριστερά είδε το φίλο της τον Παραμυθά να κουβεντιάζει μ’ ένα άσχημο, γκρίζο παπί.

«Εεεε! Γεια σου Παραμυθά!», φώναξε η μάγισσα.

«Γεια σου Κλοκλό! Έλα!», απάντησε ο Παραμυθάς κάνοντας μια κίνηση με το χέρι του.

Η μάγισσα σηκώθηκε και πλησίασε το φίλο της.

«Παραμυθά, τι κάνεις εδώ μ’ αυτό το παπί;».

«Πού να στα λέω Κλοκλό μου!», απάντησε εκείνος. «Εκεί που περπατούσα κοντά στη λίμνη, άκουσα κλάματα. Κοίταξα πιο προσεκτικά και είδα αυτό το παπάκι να κλαίει, γιατί πιστεύει ότι είναι άσχημο και τα άλλα αδέλφια του το κοροϊδεύουν.», της εξήγησε ο Παραμυθάς.

«Να σου εξηγήσω εγώ, μάγισσά μου», είπε το παπάκι. «Μια μέρα, όταν βγήκα από το αβγό μου, κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικό από τα υπόλοιπα αδέλφια μου. Ήμουν γκρίζο, με λεπτό, μακρύ λαιμό, πολύ μικρότερο από τα άλλα αδελφάκια μου που ήταν όμορφα, κίτρινα και κολυμπούσαν πολύ γρήγορα. Ένιωθα να ζηλεύω, ενώ εκείνα με κορόιδευαν και με φώναζαν Ασχημόπαπο.», είπε το παπάκι στενοχωρημένο.

Τότε η Κλοκλό, χωρίς να μιλήσει, έβγαλε από την τσέπη της ένα τσακμάκι και το άναψε έξι φορές. Αμέσως, εμφανίστηκαν τρεις σκύλοι με μάτια σαν πιάτα και δόντια σαν πύργους. Όλοι μαζί είπαν: «Στις διαταγές σου, μάγισσά μας!».

«Πάρτε αυτό το παπί και πηγαίνετέ το στη λίμνη με τους κύκνους! Στο δρόμο μη σταματήσετε πουθενά και μην αφήσετε κανένα να το πειράξει.», πρόσταξε η Κλοκλό. «Καλό δρόμο και καλή τύχη, παπάκι μου.», είπε η μάγισσα μ’ ένα χαμόγελο.

«Κλοκλό μου, τι κάνεις εκεί;», ρώτησε ο Παραμυθάς ξαφνιασμένος.

«Προσπαθώ να κάνω το παπί να νιώσει μέσα του τη χαρά. Είμαι σίγουρη πως θα νιώσει καλύτερα μαζί με τους κύκνους και σύντομα θα γίνει σαν κι αυτούς.», είπε η Κλοκλό και πήρε τον Παραμυθά αγκαλιά για να συνεχίσουν τη βόλτα τους. Και όταν έδυσε ο ήλιος αποφάσισαν να συνεχίσουν πετώντας.

Πολλά, καλά, τρελά, όμορφα, μαγικά βιβλιοταξίδια!!!!!

Λείπει ο Μάρτης απ' το Πρόγραμμα;

Σελιδοδείχτης: "Ο Σοφός", γιατί ξέρει πού είμαστε πάντα!

Κι άλλος χαρούμενος σελιδοδείχτης

Ο Μάρτης ήταν ένας γεμάτος μήνας για την τάξη μας! Ένα από τα παιδιά που δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να εγκλιματιστεί και να διαβάσει ΠΗΡΕ, επιτέλους, ΜΠΡΟΣ και είμαι ΠΑΝΕΥΤΥΧΗΣ!!!! Πέφτει τρελό χειροκρότημα μετά από κάθε αναγνωστική του προσπάθεια, με αποτέλεσμα να επικρατεί κλίμα... ευφορίας στην τάξη! :):):)

Από την άλλη, ήταν ο μήνας που περιμέναμε πώς και πώς, χάρη στην επίσκεψη του συγγραφέα και ηθοποιού, κ. Νίκου Πιλάβιου (σχετική ανάρτηση μπορείτε να δείτε την ακριβώς προηγούμενη). Ζωγραφίσαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε, εικονογραφήσαμε, παρακολουθήσαμε παραμύθια... Η τάξη σε αναβρασμό!

Αισθάνομαι πολύ χαρούμενη για την πρόοδό τους! Σίγουρα έχουμε πολλά πολλά ακόμα να μάθουμε, κυρίως πώς να συμπεριφερόμαστε και να λειτουργούμε ομαδικά, αλλά... θα το πετύχουμε κι αυτό, πού θα μας πάει; Και για να μη χαλαρώνουμε, μια μέρα πριν τη λήξη του μήνα, ήρθε νέα πρόκληση για εμάς: Η πιθανή συμμετοχή μας στα "Παραμυθοφτερουγίσματα", αλλά γι' αυτό... ανάρτηση προσεχώς!

Αναλυτικά γι' αυτό το μήνα συνέβησαν τα παρακάτω:

Διαβάσαμε:

1. Barbie, Ο μαγεμένος πρίγκιπας, εκδ. Modern Times
2. Ο αόρατος άνθρωπος, Φώντας Λάδης, "Άλκης ο ψεύτης", εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
3. Η καλή μάγισσα Άιναφετς, Νίκος Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, ψηλά στον ουρανό", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ
4. Η πόλη των κατσούφηδων, Νίκος Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ (εξαιρετική ανάγνωση από τη Μαρίνα μου!!! Έμεινα άφωνη και πανευτυχής!)
5. Μια δύσκολη μετακόμιση, Ανθούλα Αθανασιάδου, εκδ. μικρή ΜΙΛΗΤΟΣ

Ακούσαμε:

1. Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαϊδέψουν, Κατερίνα Αναγνώστου, εκδ. ΜΙΝΩΑΣ
2. Η γάτα που ήθελε να παντρευτεί, Παντελής Ζούρας, εκδ. Ακρίτας

Mε αφορμή το σάιτ του Μικρού Αναγνώστη και συγκεκριμένα τη γωνιά "να σου πω μια ιστορία", μιλήσαμε για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του βιβλίου σε σύγκριση με ένα ψηφιακό βιβλίο. Η ερώτησή μου ήταν: "Και τι κερδίσαμε τώρα που το ακούσαμε και το φυλλομετρήσαμε το βιβλίο στο ίντερνετ; Σιγά το πράμα!"

Τα παιδιά έσπευσαν να υπερασπιστούν αυτό που μόλις είχαν ακούσει και τους άρεσε:
α. Μα... το ΑΚΟΥΜΕ!
β. Είναι δωρεάν, δε χρειάζεται να αγοράσουμε το βιβλίο.
γ. Μπορούμε να το διαβάσουμε από το σπίτι, χωρίς να χρειαστεί να βγούμε έξω για να το αναζητήσουμε.
δ. Διαβάζει καλύτερα η ηθοποιός από εμάς. Οι μεγάλοι διαβάζουν καλύτερα...
ε. Το βιβλίο έτσι μένει καθαρό, δεν το καταστρέφουμε, ούτε το λερώνουμε. (Όσο γι' αυτό... τους τη φυλάω! χαχαχαχαχα)

Πριν προλάβω να το χειριστώ... πετάχτηκε και η υπέρμαχος του βιβλίου! χιχιχι!
α. Ναι, αλλά... το βιβλίο μπορώ να το 'χω μαζί μου πάντα και παντού, ενώ το λάπτοπ και μάλιστα με σύνδεση στο ίντερνετ όχι.
β. Μπορώ να το διαβάζω ήσυχα μόνη μου, όποτε θέλω, χωρίς να ενοχλώ ή να μ' ενοχλούν.
γ. Μπορώ να το κρατήσω, να το μυρίσω και να το νιώσω (δικά μου παιδιά είναι! χαχαχαχαχα)
δ. Μπορώ να το δανείσω και να το δανειστώ, ενώ το λάπτοπ... δύσκολα!

Μ' άρεσε πολύ αυτό που προέκυψε και το άφησα εκεί, δεν θέλησα να το κάνω περισσότερο... δασκαλίστικο.

Είδαμε:

• Επίσκεψη σε άλλο πλανήτη (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
• Ο τέλειος πλανήτης (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
• Ο νόμος της βαρύτητας, Νίκος Πιλάβιος
• Η τυχερή ρεζέρβα, Νίκος Πιλάβιος από το paramithas.tv
• Η καλή μάγισσα Άιναφετς, Νίκος Πιλάβιος από το paramithas.tv
• Η φίλη μου η Φανή, η φάλαινα (ΚΑΙ στη νοηματική), Νίκος Πιλάβιος (παραμυθοκάναλο... κλικ στο πλάι, μη γεμίζω συνδέσμους την ανάρτηση...)
• Κατά λάθος λύκος (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
• Ο αστροφυσικός (Ο Μικρός Πρίγκιπας)

Κατασκευάσαμε:

• Σελιδοδείκτες για τα βιβλία μας, για να μην τα κακοποιούμε με συνδετήρες και τσαλακωμένες σελίδες

Δραματοποιήσαμε:

1. Τον "Πινόκιο", εκδ. JOCONDA γιατί... "Κυρία, τον έχω διαβάσει 100 φορές! Τον ξέρω απέξω!", μου γκρίνιαξε μια μικρή. "Ναι, αλλά δεν τον ξέρεις όπως τον διαβάζω εγώ!" και ενώ είχα στο νου μου να τους κάνω μια παραμυθοσαλάτα αυτοσχεδιαστική... ήρθε η... φλασιά για πρόχειρη και γρήγορη δραματοποίηση. Ένα βλέμμα και κάθε... ηθοποιός στο ρόλο του. Το ευχαριστηθήκαμε! Ακόμα και οι... επισκέπτες μας από άλλη τάξη! ;)
2. Την πόλη των κατσούφηδων, του Ν. Πιλάβιου, "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου" εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Πτήση με... αναταράξεις

Το φετινό μας πρόγραμμα στα πλαίσια της Αγωγής Υγείας έχει τίτλο "Ένα παραμύθι την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα" και μέσα σ' όλους τους στόχους εντάξαμε και τη γνωριμία μας με ένα συγγραφέα και ηθοποιό. Και ποιος καταλληλότερος από τον αγαπημένο Παραμυθά των παιδικών μας χρόνων; Ποιο παιδί ηλικίας 30-45 χρ. δεν είναι... "παραμυθομεγαλωμένο"; Ο Νίκος Πιλάβιος, ο Παραμυθάς μας, ...πέταξε μέχρι το Α1 μας στις 22/3/2012.

Τα παιδιά από καιρό είχαν ζωγραφίσει τον Παραμυθά μας σε σκίτσα της δασκάλας τους -δικά μου δηλαδή, παίρνω όλη την ευθύνη γι' αυτό που βλέπετε- και στόλισαν μ' αυτά τζάμια και τοίχους. "Μα, είμαι εγώ κατσούφης όπως αυτός εδώ;", αναρωτήθηκε ο άνθρωπος μπαίνοντας στην τάξη μας. "Εγώ δεν είμαι έτσι", είπε για να λάβει την απάντηση: "είναι πολύ ωραίος!" και με λίγη... καθοδήγηση: "Η καλύτερη ζωγράφος της τάξης μας είναι... η δασκάλα μας!" χαχαχαχα!

Παράλληλα καταευχαριστήθηκαν παιχνίδι με μια διασκευή του παραμυθιού: "Η πόλη των κατσούφηδων", του Νίκου Πιλάβιου, που μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο: "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ακόμα είχαν ετοιμάσει με τη μουσικό μας την "Κατσούφα", ένα τραγούδι που πάντα μας διασκέδαζε. Η μουσικός μας, η Μαρία Μπουλασίκη, στάθηκε "παιδί για όλες τις δουλειές", γιατί δεν έμεινε μόνο στο μουσικό μέρος της όλης υπόθεσης, αλλά βοήθησε και στο οργανωτικό. Βοηθάει, γενικότερα, σ' αυτό το έρμο το πρόγραμμα που αναλάβαμε και την ευχαριστούμε πολύ πολύ! Να 'ναι καλά η κοπέλα! :)

Και αφού παίξαμε και τραγουδήσαμε... είπαμε να ξεκινήσουμε για την... αναγνωριστική πτήση του Παραμυθά στην τάξη. ΑΜ ΔΕ!!!! Το $#%%$^%& το καλώδιο του προτζέκτορα δεν έλεγε να συνδεθεί με το λάπτοπ μου, λες και δεν το 'χω κάνει 7895 φορές! Μπίγκο! Δύο στα δύο! Θυμήθηκα τα περσινά... Όποιος/όποια αμολάει ελεύθερη την γκαντεμοενέργειά του/της να 'χει το νου του/της γιατί... πιάνει!!! Απαπαπαπαπα! Τι 'ν' αυτό το πράγμα, βρε παιδάκι μου;;;;

Εκνευρισμός. Απογοήτευση. Ένταση. Τα μικρά να μπαινοβγαίνουν και να γκρινιάζουν. Εγώ να χάνω τη γη κάτω απ' τα πόδια μου. Ο Νίκος να προσπαθεί να συνδέσει καλώδια και να βρει λύση. Ο διευθυντής να καλεί το συνάδερφο και, εν τέλει, ο συνάδερφος να φέρνει καλώδιο απ' το σπίτι του (Μπάμπη, σου χρωστώ κέρασμα, εκτός από ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!)! Αλλά σιγά μην το βάλουμε κάτω!

Πριν βρεθεί η λύση με το δεύτερο καλώδιο, καταφύγαμε στην... αθάνατη τακτική: "Παίρνω βιβλίο και διαβάζω". Αφού ο κύριος Πιλάβιος δεν μπορούσε να προβάλει ό,τι ήθελε, καταφύγαμε στις εικόνες ενός βιβλίου και στην... κλασική τακτική της επίδειξής τους στα... πενήντα δύο παιδιά που ήταν μπροστά του! Α, ναι! Είχαμε τη φαεινή ιδέα να έρθουν και τα άλλα 26 παιδιά του Α2! Δεν έφταναν τα 26 δικά μου!!!!

Στη συνέχεια, ο κ. Πιλάβιος διηγήθηκε μια περιπέτεια του Παραμυθά και τα παιδιά... βοήθησαν ζωντανεύοντάς τη με ήχους, έτσι:

Και αμέσως μετά, για να τον... αποτελειώσουμε εντελώς, πέσαμε μαζεμένοι πάνω του να μας υπογράψει τα βιβλία μας! Τι υπομονή έχει αυτός ο άνθρωπος! Ούτε διάλειμμα δεν τον αφήσαμε να κάνει και ούτε καν παραπονέθηκε γι' αυτό. Υπέγραψε όσα βιβλία είχαν μαζί τους τα παιδιά και, πριν τελειώσουμε μ' αυτά...

...ο συνάδερφος έφερε το καλώδιο και... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν πώς φτιάχνεται ένα επεισόδιο του "ΠΑΡΑΜΥΘΑ".

Ευτυχώς τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν από τεχνικές δυσκολίες. Απόλαυσαν την επίσκεψη του κυρίου Πιλάβιου στην τάξη μας και την επόμενη μέρα εκφράστηκαν πολύ ζωηρά γι' αυτήν τους την εμπειρία.

Όσο για τη δασκάλα τους... να πει ένα τεράααααααααααααστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον κύριο Πιλάβιο που ήρθε και μας συνάντησε στην τάξη μας, σ' αυτό το κτίριο με τα αναρίθμητα προβλήματα, και ένα μεγαλύτερο ΣΥΓΓΝΩΜΗ για την ταλαιπωρία στην οποία τον υποβάλαμε.


Πιάσε γλυκοφιλάκι μαγουλοκοκκινισμένο
η μικρή σου ανόητη ;)

e-books του Α1 2011-2012

Στο συγκεκριμένο ποστ σκέφτομαι να μαζέψω όλα τα ψηφιακά βιβλία που θα δημιουργήσουν τα φετινά μου Πρωτάκια. Συνεπώς, η συγκεκριμένη ανάρτηση θα ενημερώνεται καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς, εφόσον υπάρχουν, βεβαίως, νέες δημιουργίες. Εν καιρώ θα κάνω το ίδιο και για όσα ψηφιακά βιβλία δημιουργήθηκαν πέρσι, από τα Δευτεράκια μου.


Σήμερα τα παιδιά μου εικονογράφησαν το αλφαβητάρι του Παραμυθά. Και... ελπίζουμε να του αρέσει. :)

Στη συνέχεια, μια ομάδα παιδιών επιχείρησε να εικονογραφήσει το παραμύθι του Ν. Πιλάβιου: "Οι χαρταετοί που το 'σκασαν"

Η δημιουργική φάση καλά κρατεί! Μια άλλη ομάδα παιδιών εικονογράφησε το παραμύθι της... δασκάλας τους: "Ο Παραμυθάς και η αόρατη μαγική γόμα". :)

Τα παιδιά συμμετέχουν στον παγκρήτιο διαγωνισμό παραμυθιού "Παραμυθοφτερουγίσματα" με τη συγγραφή και εικονογράφηση μιας παραμυθοσαλάτας.

Ο Γενάρης κι ο Φλεβάρης που πέρασαν

Το γεγονός ότι δεν είμαι πολύ συνεπής blogger τώρα πια, δε σημαίνει και ότι η δουλειά σταμάτησε ή σταματάει ποτέ... Ίσως μάλιστα δηλώνει το ακριβώς αντίθετο. Το Γενάρη που μας πέρασε γυρίσαμε από τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές μας ανανεωμένοι και σε πολύ καλή φόρμα! Τα περισσότερα παιδιά διάβαζαν σαφώς πιο άνετα, ενώ πια, μόνο 2 δεν μπορούν να ακολουθήσουν καθόλου και άλλα 2 είναι εξαιρετικά αργά, αλλά πιστεύω ότι δουλεύεται το πράγμα, ώστε να μη μείνουν εντελώς πίσω. Με άλλα λόγια, 22 στα 26 παιδιά είναι σε πολύ καλό επίπεδο και είμαι αρκετά ευχαριστημένη.

Βέβαια, πάντα φωνάζω, τσιρίζω, ουρλιάζω, εκνευρίζομαι και απαιτώ πράγματα, κυρίως συνέπεια, συνεργασία και σωστή συμπεριφορά. Παρόλ' αυτά, δεν έλειψαν οι περιπτώσεις όπου βγήκα από τα ρούχα μου ακούγοντας εκφράσεις άσεμνες και μαθαίνοντας συμπεριφορές ανάρμοστες για εξάχρονα -ε, και για μεγαλύτερα, αλλά για τα εξάχρονα παραπάει το κακό...- όμως αυτό δεν θα 'θελα να εκτεθεί σε "κοινή θέα". Το παρακολουθώ ήδη από κοντά και θα μιλήσω με τους ίδιους τους γονείς τους για σωστότερη αντιμετώπιση του θέματος. Πάντως, αν βλέπατε τόσο ξεκάθαρα όπως το βλέπουμε εμείς τι κακό κάνουν οι ολημερίς κι ολονυχτίς ανοιχτές τηλεοράσεις (ήρθε το άλλο προχθές να μου πει πως είδε το Ζορό. Ώρα έναρξης προβολής 22.00 και το είδε ως το τέλος, με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες), η αλόγιστη χρήση διαδικτύου και η ελαφρά τη καρδία έκφραση των γονιών στο σπίτι μπροστά στα παιδιά τους... θα παθαίνατε σοκ!

Στα του προγράμματός μας όμως:

Ιανουάριος 2012

Διαβάσαμε:

«Προσοχή! Το πρόβατο δαγκώνει», Λήδα Βαρβαρούση, εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

«Ένα σκουλήκι με… φτερά!», Λήδα Βαρβαρούση, εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ«Ένα γουρούνι με… ταλέντο», Λήδα Βαρβαρούση, εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ«Ένα φίδι… τρομερό», Λήδα Βαρβαρούση, εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ«Η γλάστρα», Νίκος Πιλάβιος από το «ο Παραμυθάς, ψηλά στον ουρανό», εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ«Το αυγό», Νίκος Πιλάβιος από το «ο Παραμυθάς, ψηλά στον ουρανό», εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ«Η φίλη μου η Μπία, η κάμπια», Νίκος Πιλάβιος από το «ο Παραμυθάς, οι φίλοι μου» εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ακούσαμε:

Το έξυπνο κόλπο του έμπορου, αφήγηση Ν. Πιλάβιος
Η μαγική κατσαρόλα, αφήγηση Ν. Πιλάβιος

Είδαμε:

H φάρσα του Μάγου, από το paramithas.tv
Επίσκεψη σε άλλο πλανήτη, από τη σειρά «Ο Μικρός Πρίγκιπας και οι περιπέτειές του»
Το βίντεο της παρουσίασης της κυρίας Λήδας Βαρβαρούση από το Μικρό Αναγνώστη (που τώρα δε βρίσκω για να φέρω το συγκεκριμένο link!!!).

Κατασκευάσαμε:

1. Μάσκες ζώων για τη δραματοποίηση του τραγουδιού: "Ο Ύμνος της Πολιτείας των Ζώων" από το παραμύθι: "Η φάρσα του μάγου", Ν. Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ. (φωτογραφίες προσεχώς)

2. Το πρώτο μας ψηφιακό βιβλίο με τίτλο: "Το αλφαβητάρι του Παραμυθά". Οι ζωγραφιές δεν βιβλιοδέθηκαν, αλλά αποτελούν... ντεκόρ για την τάξη μας! Το βιβλίο έγινε ψηφιακό από εμένα και μπορείτε να το φυλλομετρήσετε εδώ.

Παρατηρήσεις:

Τα παιδιά δεν ξέρουν να ακούνε! Χρειάζονται πολλή εξάσκηση για να παρακολουθήσουν οτιδήποτε δεν τους προκαλεί το ενδιαφέρον μέσω κάποιου οπτικού ερεθίσματος. Δεν μπορούν να προσηλωθούν σε ένα παραμύθι ήχου, για παράδειγμα. Παρόλ' αυτά, η εξάσκηση θα συνεχιστεί...

Μαθαίνουν να ζωγραφίζουν προσπαθώντας κάθε φορά για το καλύτερο. Ε, μερικές φορές το αποτέλεσμα μας κάνει όλους να γελάμε με την καρδιά μας, αλλά... αυτός δεν είναι ο σκοπός;

Λειτουργούμε πια χωρίς βοήθεια των ειδικοτήτων, αφού αρνήθηκαν να συνεργαστούν. Μοναδική και ακούραστη συνεργάτης η δασκάλα της Μουσικής, την οποία ευχαριστώ θερμά! Έχει αναλάβει δραστηριότητες και πέραν του μουσικού κομματιού της όλης ιστορίας. Η βοήθεια και η συνεργασία της μας είναι πολύτιμη!

Φεβρουάριος 2012

Διαβάσαμε:

«Τα μικρόβια δεν είναι για να τα μοιραζόμαστε», Ελίζαμπεθ Βέρντικ, εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ«Τα άτακτα ζιζάνια με κάνουν και θυμώνω», Susanne Szesny, εκδ. Modern Times«Άγχος – Ανεμελιά», Βιολέτα Μονρεάλ, εκδ. Φλούδας"Ο Χιονάνθρωπος", Νίκος Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, ψηλά στον ουρανό" εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Στο συγκεκριμένο παραμύθι επιχειρήσαμε πρώτη φορά να δώσουμε το δικό μας τέλος.

Ακούσαμε:

Το πάθημα του τσιγκούνη, αφήγηση Ν. Πιλάβιος
Οι πιο τεμπέληδες άντρες, αφήγηση Ν. Πιλάβιος

Είδαμε:

Ο Αλαντίν και το μαγικό λυχνάρι

Δραματοποιήσαμε:

Μια… διασκευή του παραμυθιού «η πόλη των κατσούφηδων» του Νίκου Πιλάβιου από το βιβλίο: "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Και λέω «διασκευή» γιατί ο συγγραφέας μάς έδωσε την άδεια να… αλλάξουμε τα φώτα στο παραμύθι του, να του το καταστρέψουμε, με μοναδικό σκοπό... να το ευχαριστηθούμε! Τον ευχαριστούμε πολύ για την εμπιστοσύνη και την άδεια. Το θεατρικό παιχνίδι απ' αυτού, λοιπόν, συνεχίζεται.

Με αφορμή αυτό το παιχνίδι, ζήτησα από τα παιδιά να μου πουν τις δικές τους αιτίες κατσουφιάς. Ορίστε τι κατέγραψα στον πίνακα.

Μια ομάδα παιδιών (θερίζουν οι ιώσεις) εικονογράφησε το παραμύθι του Ν. Πιλάβιου: "Οι χαρταετοί που το 'σκασαν"