RSS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21.9.12

Αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο


Τι να πεις στα Πρωτάκια για το Μάνο Λοΐζο...; Πώς να κάνεις αφιέρωμα στις 17 Σεπτεμβρίου, ημέρα θανάτου του, για τον αγαπημένο σου συνθέτη; (Έχω ξαναπεί ότι ο Λοΐζος είναι ένας από τους τρεις ανθρώπους που θα 'θελα πάρα πολύ να γνώριζα; Οι άλλοι δύο είναι ο Χατζηδάκις και ο Ν. Ξυλούρης.)

Ας πούμε έτσι...


Έτσι... 


Έτσι...


Σίγουρα έτσι...




Ή με το CD "20 χρόνια μετά" και βάζοντάς τους ν' ακούσουν διάφορα αγαπημένα τραγούδια. 


Και όλα αυτά, αν δε σε προδώσει το ίντερνετ στην αίθουσα, γαμώ την καταδίκη μου, πια!!!!!!!!!

11.1.11

Όμορφη χρονιά!

Επιστρέψαμε στα θρανία, όπως βλέπετε. Με την αλλαγή της χρονιάς, ήρθε και η αλλαγή του πίνακα και οι ενθουσιώδεις δηλώσεις: "Κυρία, τώρα βλέπουμε καλύτερα! Δε γυαλίζει και, ό,τι γράφεις, φαίνεται πιο καθαρά απ' ό,τι πριν!". Ας ευχηθούμε να συμβεί και μια σημαντική, επί της ουσίας, εποικοδομητική αλλαγή στην εκπαίδευση και όλα να λειτουργήσουν όπως πρέπει για το καλό όλων μας, πρωτίστως όμως των παιδιών!

Η δική μου χρονιά στην τάξη άρχισε με λίγη γκρίνια, γιατί, δε σας το 'χω πει, είμαι φανατική οπαδός της κιμωλίας κι ας μου σπάει τα νύχια και ας μου ξηραίνει τα χέρια. Αυτό το μέσο το παλιό, το μαλακό, το οικείο, που φθείρεται στην υπηρεσία της μάθησης, της επεξήγησης, της κατανόησης, εγώ δεν ήθελα να το αποχωριστώ. Και δεν το αποχωρίστηκα για κάναν... διαδραστικό πίνακα (!!!), αλλά για ένα μικρότερο πίνακα μαρκαδόρου, όπου δεν έχω συνηθίσει να γράφω και ζητάω, δυο μέρες τώρα, συγγνώμη από τα παιδιά μου για τις... γιώτες και τις κουλούρες μου. Ευτυχώς τα καμαράκια μου δείχνουν μεγάλη κατανόηση και δηλώνουν πως δεν τα πειράζει καθόλου η... κακογραφία μου.

Την γκρίνια μου για την αδιαβασία των παιδιών μου, τον αποχωρισμό της κιμωλίας μου και της αντιαισθητικής "τρύπας" που άφησε η απομάκρυνση του πίνακα από τον τοίχο -αλήθεια, έτσι θα μου αφήσουν την αίθουσα;;;;- σταμάτησε ως δια μαγείας μια... τηλεόραση! Ποτέ δεν την είχα σε μεγάλη υπόληψη τη συγκεκριμένη συσκευή, αλλά σήμερα μ' έκανε να χαμογελώ πλατιά και ασταμάτητα.

Σήμερα, στις 14:15 έκατσα στην τελευταία καρέκλα της αίθουσας και παρακολούθησα, από την ΕΤ1, παρέα με τα παιδιά του ολοήμερου, τα οποία έτρωγαν εκείνη την ώρα, την εκπομπή του Παραμυθά! Πριν 24 χρόνια (!!!) καθόμουν σταυροπόδι στο χαλί, μπροστά από την τηλεόραση και, τρώγοντας μπισκότα, έβλεπα έναν παππού με γυαλιά και γιλέκο να πετάει και να λέει ιστορίες με πρωταγωνιστές μαγικά μολύβια, μάγους, μάγισσες, ζώα, φυτά και πράγματα. 24 χρόνια μετά, καθισμένη στην καρέκλα της τάξης μου, παρέα με τους μαθητές μου, είδα τον ίδιο παππού, λίγο... μικρότερο από τότε, να λέει τις ιστορίες του πιο μαγικά από ποτέ!!! Υπέροχο;! Σήμερα, 24 χρόνια μετά από τη δική μου πρώτη επαφή με τις ιστορίες του... ιπτάμενου παραμυθά, είδα τους μαθητές μου να απαντούν στις ερωτήσεις του, να τον χαιρετάνε και να μας... παραχωρούν την άδεια να παρακολουθήσουμε μαζί τους τις, ακατάλληλες για ενηλίκους, ιστορίες του! Από αύριο θα μάθουμε να τραγουδάμε και το τραγούδι των τίτλων! :)

Αν είστε παιδάκι ή αν σας επιτρέπουν τα παιδάκια σας, μπορείτε κι εσείς να βλέπετε τις ιστορίες του Παραμυθά καθημερινά, εκτός Σαββατοκύριακου, στις 14:15 από την ΕΤ1! Αν πάλι δεν μπορείτε να δείτε τηλεόραση εκείνη την ώρα ή αν θέλετε να το κάνετε κρυφά από τα παιδάκια σας -ε, μη σας δουν να δακρύζετε, να χαιρετάτε και να απαντάτε στον Παραμυθά δια τηλεοράσεως- αλλά ακόμα κι αν θέλετε να δείτε και να ξαναδείτε τις ιστορίες του, μπορείτε να τρυπώσετε στο Παραμυθοκάναλο και να πάρετε όσες δόσεις αγάπης τραβά η ψυχή σας!

Εύχομαι από καρδιάς να 'χουμε όλοι καλή, δημιουργική και παραμυθένια χρονιά!!!

5.10.08

Η μέρα μας


Παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών σήμερα! Χρόνια μας πολλά! Και δημιουργικά!

Η μέρα αυτή καθιερώθηκε από την UNESCO το 1994 και είναι αφιερωμένη στους εκπαιδευτικούς, είτε εκείνοι εργάζονται σε πολυτελές σχολείο, εξοπλισμένο πλήρως (χα!) και με την τελευταία λέξη της... παιδαγωγικής μόδας, είτε εργάζονται σε αυτοσχέδιο σχολείο υπό τη σκιά κάποιου δέντρου. Το έργο του εκπαιδευτικού παραμένει το ίδιο. Τα ζευγάρια ματιών που τον κοιτούν καθημερινά έχουν τις ίδιες ανάγκες και χρέος του εκπαιδευτικού είναι να προσπαθήσει να αντεπεξέλθει επάξια σ' αυτές.

Συνάδερφοι, χρόνια μας πολλά!


Το παραπάνω είναι το δικό μου σχολείο. Έχω γδάρει πολλές φορές τα γόνατά μου σ' εκείνο εκεί το πεζούλι, έχω γλιστρήσει άπειρες φορές από τα κάγκελα της σκάλας, έχω περπατήσει κάθε εκατοστό της αυλής του και... έχω να μπω εκεί μέσα τώρα και πολλάααα χρόνια. Παραλίγο, μάλιστα, να επιστρέψω στον... τόπου του εγκλήματος ως... δασκάλα.

Στην Α' Δημοτικού είχα μια υπέροχη Δασκάλα! Πάντα τη θυμόμουν με αγάπη και, όταν τη συναντούσα, καμάρωνα ιδιαιτέρως. Πέρσι επέστρεψα στην Κρήτη, μετά από τέσσερα χρόνια σπουδών και τρία χρόνια δουλειάς σε Γιάννενα και Κέρκυρα. Τοποθετήθηκα, ως αναπληρώτρια, σε σχολείο της περιοχής μου και εκεί συνάντησα και πάλι τη Δασκάλα μου της Α' Δημοτικού. Δεν ήμαστε, μάλιστα, απλοί συνάδερφοι στο ίδιο σχολείο, αλλά και συνεργάτες, αφού είχαμε από κοινού την Ε' τάξη.

Φοβερό συναίσθημα. Μάθαινα από 'κείνη για δεύτερη φορά! Πώς να διαχειρίζομαι τάξη. Πώς να διαχειρίζομαι... κακοτοπιές. Πώς να κρατώ την ψυχραιμία μου και να δείχνω υπομονή. Πώς να χρησιμοποιώ τη μουσική στο μάθημα. Πώς την τοπική ιστορία. Πώς να μη φοβάμαι τα φοβερά και τρομερά ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ! Κυρίως όμως πώς να 'μαι συνεπής και σοβαρή στη δουλειά μου.

Κυρία Αργυρώ Λυραράκη, σας ευχαριστώ πολύ!

17.9.08

Σοφίας, Πίστης, Αγάπης, Ελπίδος...

...και 26 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοΐζου.
Αδύνατο να μη μιλήσω στα παιδιά μου για το μεγάλο αυτό συνθέτη. Έτσι, πήρα ανά χείρας το cd player και δυο cd με μουσική και τραγούδια του και αναχώρησα για το σχολείο. Διάλεξα να τους φωτοτυπήσω τους στίχους του "Μέρμηγκα" και του "Αρχηγού". Ο "Μέρμηγκας" με τη φωνή του Μάλαμα τα ενθουσίασε! Άκουσαν ξανά και ξανά το κομμάτι, τραγούδησαν και μάλλον δεν το χόρτασαν. Αλλά έτσι δεν είναι η μουσική του Λοΐζου; Ακούς, ξανακούς, ταξιδεύεις, νιώθεις, αλλά δε χορταίνεις.

Ο Μέρμηγκας


Όλα σε θυμίζουν


Κουτσή κιθάρα


Παποράκι του Μπουρνόβα