RSS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωντανεύοντας ένα παραμύθι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωντανεύοντας ένα παραμύθι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2.4.12

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Λογοτεχνίας

Σαν σήμερα, πριν από 207 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805 - 1875). Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και το σχολείο ήταν πολυτέλεια γι' αυτόν. Παρόλες όμως τις δυσκολίες κατάφερε να εκδώσει πολλά ποιήματα, θεατρικά και ιστορίες φαντασίας.

Το 1835 εκδίδει τα πρώτα του "Παραμύθια για Παιδιά". Τα παραμύθια του χαρακτηρίζονται από έναν ρεαλισμό. Άλλα έχουν μια αισιοδοξία για την επικράτηση του καλού και άλλα μια βαθιά απαισιοδοξία, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν άσχημο τέλος. Παρόλ' αυτά ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος παραμυθάς εκατομμυρίων παιδιών σε όλον τον κόσμο, μιας και τα παραμύθια του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά απ' αυτά είναι: "Τα κόκκινα παππούτσια", "Το ασχημόπαπο", "Η βασίλισσα του Χιονιού", "Η καινούρια στολή του αυτοκράτορα", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "η Τοσοδούλα", "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι" κ.ά.

Κάθε χρόνο με τις τάξεις μου μιλάμε για τον Άντερσεν και αναφερόμαστε στα παραμύθια του. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε πάντα στις 2 Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού Βιβλίου. Παραμυθοσαλάτες έχουμε κάνει πολλές φορές. Πέρσι, πριν προλάβω να μιλήσω στα δευτεράκια μου για την "παραμυθοσαλάτα", έφτιαξαν μόνα τους μία -άσχετη με τα παραμύθια του Άντερσεν- σχετική όμως με τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και τη φιλαναγνωσία που προσπαθώ να καλλιεργώ στις τάξεις μου. Η ιστορία που θα ακολουθήσει γράφτηκε από μια ομάδα παιδιών Β' τάξης (2010-2011). Τα παιδιά ανακάτεψαν στοιχεία από:
  • τον Μπομπ Σφουγγαράκι
  • το τραγούδι "Δέκα καβουράκια", από το δίσκο "Ο τεμπέλης δράκος"
  • το βιβλίο της Λήδας Βαρβαρούση που διαβάσαμε και δραματοποίησαμε στην τάξη: "Ένας καλόκαρδος... καρχαρίας!"
  • και ένα δικό μου παραμύθι με τίτλο: "Ο νάνος και οι πειρατές"

Τα ψαράκια και το πάρτι τους

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δυο ψαράκια στο βυθό του Μπικίνι. Κάποια μέρα βρήκαν ένα σπασμένο λυχνάρι κάτω από ένα βράχο και πάνω του είχε μια ετικέτα που έγραφε: «Τζίνι». Το σχήμα αυτού του βράχου έμοιαζε με άγαλμα και πάνω του καθόταν πέντε καβουράκια. Κάτω από το βράχο κάθονταν τρεις χελώνες. Ξαφνικά πλησίασαν τρεις καρχαρίες. Τα ψάρια τρόμαξαν κι έφυγαν γρήγορα παίρνοντας μαζί τους το λυχνάρι.
Όταν έφυγαν οι καρχαρίες, τα ψαράκια ξαναγύρισαν και βρήκαν ένα βυθισμένο καράβι από πειρατές. Μπήκαν μέσα στο ναυάγιο και βρήκαν ένα σεντούκι το οποίο όταν άνοιξαν αντίκρισαν κοσμήματα, αγάλματα χρυσά και λεφτά.
Τα ψάρια χάρηκαν τόσο που σε λίγες ώρες οργάνωσαν πάρτι με φραντζόλες, εννιά χάμπουργκερ, καραμέλες, σοκολάτες, κέικ, παγωτά, πατατάκια και ένα πακέτο ποπ κορν. Μαζί τους στο πάρτι ήρθαν και γοργόνες. Όμως, εντελώς ξαφνικά, εμφανίστηκαν πάλι οι καρχαρίες και χάλασαν το πάρτι των ψαριών. Τρόμαξαν και τις γοργόνες που έτρεξαν να κρυφτούν.
Τότε, όλα μαζί τα ψαράκια έπιασαν μία μεγάλη και βαριά πέτρα και την έριξαν πάνω στους καρχαρίες. Έτσι, οι καρχαρίες τρόμαξαν κι εξαφανίστηκαν μια για πάντα και τα ψαράκια έζησαν καλά κι εμείς… καλύτερα!
Γιώργος Τζ. – Αργύρης – Βαλάντης – Βαγγελίτσα – Γωγώ – Μαρίνα
Ιστορία με δοσμένες τις λέξεις: λυχνάρι, άγαλμα, ψάρι, ετικέτα.
10/2/11


Φέτος, 2 Απριλίου 2012, η καθιερωμένη... παραμυθοσυζήτηση έγινε και με τα Πρωτάκια μου! Η μέρα μας ξεκίνησε ρωτώντας τα...
-Ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα;
-Δευτέρα.
-Ναι, Δευτέρα, αλλά... τι Δευτέρα;
-Απρίλης! Καλό μήνα! Επιτέλους, αλλάξαμε μήνα! (μάλλον ζορίστηκαν κι αυτά μαζί με μένα...)
-Ναι, καλό μήνα, αλλά... ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα; Είναι μια... ειδική μέρα! (Σαφέστατα, είναι και η μέρα Αυτισμού, αλλά δεν εννοούσα αυτό!)
-...
-Κανείς δεν ξέρει;
-...
-Μήπως... ΑΥΤΟ σας βοηθάει; ρώτησα και έβγαλα από την τσάντα μου την αφίσα του Κύκλου Βιβλίου για το 2012.
-Τι; Ημέρα των Ζώων;
-Είναι αστεία!
-Για δείτε καλύτερα... Γύρισα την αφίσα στο πλάι και ένας διάβασε: "Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2012". Ξέρετε ποιος μεγάλος παραμυθάς έχει γενέθλια σήμερα; τα ρώτησα.
-Ο κύριος Νίκος!!!! εν χορώ!
-Όχι, όχι! Σαν σήμερα, το 1805...
-Ουουοουουουυ!
-...ναι! Δηλαδή πριν από 207 χρόνια,...
-Ιιιιιιιιιιιι!!!!
-...γεννήθηκε ένας μεγάαααααλος παραμυθάς. Ξέρετε ποιος;
-Ο προπροπροπροπροπάππους του κυρίου Νίκου! Τότε που όλοι πετούσαν χωρίς γιλέκα και έφτιαχναν αστέρια!
-Χμμ... Όχι ακριβώς... Στις 2 Απριλίου 1805 γεννήθηκε ο Χανς...
-Κρίστιαν Άντερσεν!!!!!!!!
-Ακριβώς! Ξέρετε κανένα παραμύθι του;
-Το ασχημόπαπο!
-Η μικρή γοργόνα!
-Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα!
-Το κοριτσάκι με τα σπίρτα!
-Μα, είστε καταπληκτικοί! Έχετε ποτέ ακούσει το παραμύθι που λέγεται: "Η καμπάνα";
-Όχι! εν χορώ.
-Ε, ανοίξτε αφτάκια, κλείστε στοματάκια και... ακούστε!

Και άκουσαν!

-Κυρία, μ' αρέσει πολύ η μουσική του!!!
-Ο κύριος Νίκος το λέει!!!
-Κυρία, κάνουμε το μάθημα... ανάποδα!!! (αυτό το λέμε όταν ξεκινάμε με ό,τι μας αρέσει αλλάζοντας τη ρουτίνα της καθημερινότητας! Το "θα ξεκινήσουμε ανάποδα" το 'χουν στο μυαλό τους σαν κάτι ιδιαίτερο και διασκεδαστικό!)

Μετά το παραμύθι αυτό, τους είπα ότι έχω και κάτι άλλο για εκείνα και έβγαλα από την τσάντα μου ένα βιβλίο με παραμυθοσαλάτες που 'χε κάνει το 2008 μια Ε' μου τάξη. Τα Πρωτάκια μου ενθουσιάστηκαν με τα πολλά παραμύθια και τις όμορφες ζωγραφιές των "μεγάλων" παιδιών και πριν προλάβει ο ενθουσιασμός να κοπάσει, έβγαλα από τη... "μαγική" μου τσάντα άλλο ένα βιβλίο, με τίτλο: "Τα παραμύθια του Άντερσεν", εκδ. susaeta.
Διαβάσαμε από 'κεί "το τσακμάκι" που δεν μπορούσαμε να το ακούσουμε από τη δική μου, παιδική, κασέτα και είδαμε και την όμορφη εικονογράφηση.

-Και τώρα... τι λέτε... να φτιάξουμε τη δική μας παραμυθοσαλάτα;;;
-Ναι!!!
-Πώς;;
-Οχ!!!
-Μα, πώς; Θα βάλουμε αγγουράκια και ντομάτες;
-Όχι, θα βάλουμε όσα παραμύθια ξέρουμε! Και θα τα ανακατέψουμε ώστε να φτιάξουμε ένα δικό μας! Και αν είστε καλοί... μπορεί να συμμετέχουμε και στον Παγκρήτιο διαγωνισμό παραμυθιού, τα "παραμυθοφτερουγίσματα"!
-ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ψωνάρες από τώρα... τςτςτς!)
-Ωραία! Λοιπόν, τα... υλικά σας θα 'ναι τα εξής: Ασχημόπαπο, Κλοκλό, Παραμυθάς, Ελικόπτερο, Τσακμάκι, Πινόκιο.

Και έτοιμη η πρώτη μας παραμυθοσαλάτα!!!!


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μάγισσα που την έλεγαν Κλοκλό. Μια μέρα η Κλοκλό πήρε το ελικόπτερό της, επειδή είχε χαλάσει η μαγική σκούπα της, και βγήκε για μια βόλτα. Από ψηλά εντόπισε μια γαλάζια λιμνούλα. Κατέβηκε, λοιπόν, και αποφάσισε να κάτσει και να απολαύσει τη φύση.
Εκεί που καθόταν την πλησίασε ένα περίεργο ξύλινο παιδάκι. Η Κλοκλό ξαφνιάστηκε και το ρώτησε πώς το λένε. «Με λένε Πινόκιο! Εσένα πώς σε λένε;», ρώτησε το ξύλινο παιδί.
«Με λένε Κλοκλό! Μάγισσα Κλοκλό!», απάντησε εκείνη.
«Αχ! Είσαι μια μάγισσα! Μπορείς να κάνεις τα ξύλινα παιδάκια κανονικούς ανθρώπους;»
«Και βέβαια!», είπε η Κλοκλό.
Αμέσως τότε μουρμούρισε κάτι μαγικά λόγια και όλα τα ξύλινα μέλη του Πινόκιο έγιναν κανονικά.
«Ευχαριστώ πολύ, μαγισσούλα μου!», είπε ο Πινόκιο με πολλή χαρά και έφυγε τρέχοντας.
Η Κλοκλό έμεινε μόνη της και γυρνώντας το βλέμμα της αριστερά είδε το φίλο της τον Παραμυθά να κουβεντιάζει μ’ ένα άσχημο, γκρίζο παπί.
«Εεεε! Γεια σου Παραμυθά!», φώναξε η μάγισσα.
«Γεια σου Κλοκλό! Έλα!», απάντησε ο Παραμυθάς κάνοντας μια κίνηση με το χέρι του.
Η μάγισσα σηκώθηκε και πλησίασε το φίλο της.
«Παραμυθά, τι κάνεις εδώ μ’ αυτό το παπί;».
«Πού να στα λέω Κλοκλό μου!», απάντησε εκείνος. «Εκεί που περπατούσα κοντά στη λίμνη, άκουσα κλάματα. Κοίταξα πιο προσεκτικά και είδα αυτό το παπάκι να κλαίει, γιατί πιστεύει ότι είναι άσχημο και τα άλλα αδέλφια του το κοροϊδεύουν.», της εξήγησε ο Παραμυθάς.
«Να σου εξηγήσω εγώ, μάγισσά μου», είπε το παπάκι. «Μια μέρα, όταν βγήκα από το αβγό μου, κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικό από τα υπόλοιπα αδέλφια μου. Ήμουν γκρίζο, με λεπτό, μακρύ λαιμό, πολύ μικρότερο από τα άλλα αδελφάκια μου που ήταν όμορφα, κίτρινα και κολυμπούσαν πολύ γρήγορα. Ένιωθα να ζηλεύω, ενώ εκείνα με κορόιδευαν και με φώναζαν Ασχημόπαπο.», είπε το παπάκι στενοχωρημένο.
Τότε η Κλοκλό, χωρίς να μιλήσει, έβγαλε από την τσέπη της ένα τσακμάκι και το άναψε έξι φορές. Αμέσως, εμφανίστηκαν τρεις σκύλοι με μάτια σαν πιάτα και δόντια σαν πύργους. Όλοι μαζί είπαν: «Στις διαταγές σου, μάγισσά μας!».
«Πάρτε αυτό το παπί και πηγαίνετέ το στη λίμνη με τους κύκνους! Στο δρόμο μη σταματήσετε πουθενά και μην αφήσετε κανένα να το πειράξει.», πρόσταξε η Κλοκλό. «Καλό δρόμο και καλή τύχη, παπάκι μου.», είπε η μάγισσα μ’ ένα χαμόγελο.
«Κλοκλό μου, τι κάνεις εκεί;», ρώτησε ο Παραμυθάς ξαφνιασμένος.
«Προσπαθώ να κάνω το παπί να νιώσει μέσα του τη χαρά. Είμαι σίγουρη πως θα νιώσει καλύτερα μαζί με τους κύκνους και σύντομα θα γίνει σαν κι αυτούς.», είπε η Κλοκλό και πήρε τον Παραμυθά αγκαλιά για να συνεχίσουν τη βόλτα τους. Και όταν έδυσε ο ήλιος αποφάσισαν να συνεχίσουν πετώντας.
Πολλά, καλά, τρελά, όμορφα, μαγικά βιβλιοταξίδια!!!!!

20.5.11

e-συνέντευξη του Παραμυθά!


"Σήμερα, 19/5/2011, μιλήσαμε με τον κύριο Νίκο Πιλάβιο. Τον ρωτήσαμε μερικές ερωτήσεις μέσω skype και τον γνωρίσαμε. Μας έδειξε και τη μαγική του γόμα που μου έκανε πολλή εντύπωση. Περισσότερη εντύπωση μου έκανε ότι υπάρχει το μαγικό μολύβι! Θα ήθελα να το δω από κοντά. Θα ήθελα να το ξαναζήσω απ' την αρχή και να γνωρίσω τον κύριο Νίκο από κοντά". -Ρίτσα

Μα, ας τα πάρουμε απ' την αρχή.


Την αγάπη μας για τον Παραμυθά την έχουμε παραδεχτεί, μικροί, ...μεγάλη, από καιρό! Τα επεισόδια που προβλήθηκαν φέτος από την ψηφιακή ΕΡΤ τα είδαμε όλα μέσω διαδικτύου. Και μια και το φετινό μας πρόγραμμα είχε τίτλο: "Ζωντανεύοντας ένας παραμύθι" και είχαμε θέσει στόχο "να γνωρίσουμε ένα συγγραφέα", είπαμε να χρησιμοποιήσουμε τις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) για να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο - στενό όριο της τάξης μας και να βρεθούμε με τον αγαπημένο μας Παραμυθά.

Το μάθημα της Γλώσσας, αλλά και της Μελέτης, έδινε πολλές αφορμές για δράση. Μιλήσαμε για συνεντεύξεις, σύνταξη άρθρων, επικοινωνία με διάφορους τρόπους κι έτσι αξιοποιήσαμε τις ευκαιρίες αυτές όσο μπορούσαμε καλύτερα. Το skype είναι ένα μέσο που προσφέρει δυνατότητα τηλεδιάσκεψης, οπότε είπαμε να το χρησιμοποιήσουμε ξανά και να πάρουμε μια διαδικτυακή συνέντευξη από το Νίκο Πιλάβιο.

Πρώτο βήμα του όλου εγχειρήματος θα 'πρεπε να είναι η επικοινωνία με το συγγραφέα και η έκφραση της επιθυμίας μας να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Έτσι κι έγινε. Το λάπτοπ της δασκάλας στην τάξη, ένας βιντεοπροβολέας, ένα καλώδιο σύνδεσης στο ίντερνετ, μια γόμα για να σταθεροποιεί το καλώδιο και να μη διακόπτεται η σύνδεση (@#$^# !!!!!!!!!) και πολλά μυαλουδάκια να σκέφτονται τι πρέπει να πουν και πώς να το διατυπώσουν στο email που θα αποστείλουν.



Επόμενο βήμα
, αφού ο κ. Πιλάβιος αποδέχτηκε την πρότασή μας για συνομιλία μέσω διαδικτύου, τα παιδιά έπρεπε να χωριστούν σε ομάδες και κάθε ομάδα να αναλάβει τη διατύπωση συγκεκριμένων ερωτήσεων. Έτσι δημιουργήθηκαν τέσσερις ομάδες και συνεπώς προέκυψαν τέσσερις κατηγορίες ερωτήσεων: Α. Βιογραφικού περιεχομένου, Β. Θεατρικού περιεχομένου, Γ. Συγγραφικού περιεχομένου και Δ. "Μαγικού" περιεχομένου. Οι ερωτήσεις καταγράφτηκαν και συγκεντρώθηκαν. Αξιολογήθηκαν ώστε να μην υπάρχουν όμοιες ερωτήσεις που να επαναλαμβάνονται και τελικά προέκυψε η παρακάτω λίστα:



Ερωτήσεις συνέντευξης του Παραμυθά, Νίκου Πιλάβιου

1. Ας ξεκινήσουμε από τα βιογραφικά στοιχεία, κύριε Νίκο. Θα θέλατε να μας πείτε πού γεννηθήκατε και πότε;
2. Πού μεγαλώσατε;
3. Πώς περνούσατε ως παιδί και ποιο ήταν το αγαπημένο σας παιχνίδι;
4. Είχατε πολλούς φίλους;
5. Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα;
6. Αλήθεια, κύριε Νίκο, πώς ασχοληθήκατε με το θέατρο;
7. Και μια ερώτηση στην οποία η δασκάλα μας γέλασε: σας αρέσει να παίζετε θέατρο;
8. Είναι δύσκολη η δουλειά του ηθοποιού;
9. Προτιμάτε τις εκπομπές στην τηλεόραση;
10. Αλήθεια, πώς ασχοληθήκατε με την τηλεόραση;
11. Υπάρχει στ’ αλήθεια «μαγικό γιλέκο»;
12. Έχετε γνωρίσει νεράιδες και μάγισσες;
13. Στ’ αλήθεια μιλάει το μαγικό μολύβι;
14. Σας αρέσει ο ρόλος του Παραμυθά; (κι εδώ η δασκάλα μας γέλασε)
15. Ας γνωρίσουμε τώρα και το συγγραφέα Νίκο Πιλάβιο. Πώς και ασχοληθήκατε με τη συγγραφή;
16. Σας είναι εύκολο να γράφετε παραμύθια; Φέτος κι εμείς γράψαμε παραμύθια και τα εικονογραφήσαμε οι ίδιοι!
17. Σκέφτεστε να γράψετε κι άλλα παραμύθια;
18. Είδαμε 26 επεισόδια του Παραμυθά από το ίντερνετ. Θα υπάρξει νέος κύκλος;
19. Σας αρέσει να φτιάχνετε ηλεκτρονικά παραμύθια;
20. Κύριε Νίκο, δουλεύετε πολλές ώρες;
21. Ποιος έχει φτιάξει αυτά τα ωραία σκίτσα που βλέπουμε στα νέα επεισόδια του Παραμυθά;
2222. Και τώρα οι ερωτήσεις του… μεγαλύτερου παιδιού της τάξης μας: Είπαμε για το θέατρο και τη συγγραφή, αλλά δε μας είπατε πώς αποφασίσατε να κάνετε τον Παραμυθά στην τηλεόραση.
23. Κύριε Νίκο, ο Παραμυθάς φοράει το γιλέκο του πολλά χρόνια. Δεν έχει ξεφτίσει καθόλου από το βάρος τόσων παιδιών που πετούν κρεμασμένα από αυτό;
24. Αν φορούσατε το μαγικό σας γιλέκο σήμερα, σε ποιον θα επιλέγατε να μιλήσετε και τι θα του λέγατε;
25. Κλείνοντας και πριν σας ευχαριστήσουμε, θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε: τι είναι για εσάς «έμπνευση»;

Στη συνέχεια, κάθε παιδί διάλεξε μια ερώτηση που θα ήθελε να κάνει και παρακινήθηκε να μιλήσει όσο το δυνατόν πιο φυσικά. Να σημειώσουμε ότι ο κύριος Νίκος έχει τον τρόπο να κάνει τα παιδιά να αισθάνονται άνετα. :) Πλήρης  στοίχιση
Το e-ραντεβού είχε κλειστεί για σήμερα Πέμπτη, 19/5/11 κι έτσι από το πρωί είχαμε μια γλυκιά αγωνία. "Τι ώρα είναι;", "Πότε θα μας φέρουν το βιντεοπροβολέα;", "Θα δούμε και το μαγικό μολύβι;" και άλλα... :)

Η είσοδος του διευθυντή μας στην τάξη με το βιντεοπροβολέα στα χέρια καταχειροκροτήθηκε, κυριολεκτικά! :):)

Όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο γεγονός.


Αμ δε! Σήμερα δεν είχαμε ίντερνετ, λόγω Πανελληνίων! Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο βλέπετε... Όταν το σήμα έφτασε κούτσα κούτσα και μέχρι το σχολείο μας, η γόμα - απαραίτητο αξεσουάρ σύνδεσης στο ίντερνετ επιστρατεύτηκε, αλλά... άδικος κόπος! Ασύρματο δίκτυο δεν έχουμε ή τουλάχιστον δεν καταφέραμε να λειτουργήσει. Είμαστε ένα από τα 800 πιλοτικά, ναι. Μετά από πολύ κόπο του διευθυντή, του Πληροφορικού, δικό μου... δουλειά... ΔΕΝ κάναμε κι αναγκαστήκαμε να... ξεσπιτώσουμε την τάξη που κάνει μάθημα στο εργαστήριο πληροφορικής -τι; θα 'χουμε ολόκληρη αίθουσα για τους υπολογιστές; Κι εμείς πού θα κάνουμε μάθημα;;;;; Ναι, στα 800 πιλοτικά είμαστε!- και να μπούμε εμείς μέσα. Νέος αγώνας με τα καλώδια και τις πρίζες. Νέος καβγάς για το πού θα κάτσουμε και πώς θα στηθούμε στο χώρο. Τελικά, μετά από πολύ ιδρώτα, καταφέραμε να συνδεθούμε.

Οι πρώτες προσπάθειες δεν απέδωσαν και άρχισα να απογοητεύομαι και να εκνευρίζομαι περισσότερο. Τα παιδιά ήταν ανήσυχα. Οι αλλαγές της ρουτίνας μας προκαλούν άγχος και αντίδραση στο παιδί με asperger, το οποίο τελικά δεν παρεβρέθηκε στη συνομιλία μας με τον κύριο Νίκο. Κι όλα αυτά αποφεύγονται τόσο εύκολα με μια ασύρματη σύνδεση στο ίντερνετ...


Τελικά όλα λειτούργησαν κι εμείς, αν και αγχωμένοι στην αρχή, καταφέραμε να ρωτήσουμε ένα σωρό πράγματα τον κύριο Νίκο, ο οποίος απαντούσε υπομονετικά και μας κέρδισε από το πρώτο λεπτό! (Αφήστε που λίγο αργότερα μας αφιέρωσε ένα παραμύθι!)


Αφού περάσαμε 38,27 υπέροχα λεπτά e-συνομιλίας, ευχαριστήσαμε τον Παραμυθά μας και επιστρέψαμε στην τάξη μας (να μπει και η Δ' στη δική της, στο εργαστήριο δηλαδή).

Σειρά είχε η καταγραφή των συναισθημάτων μας σε χαρτί. Μερικές λέξεις των οποίων η ορθογραφία μάς δυσκόλευε σημειώθηκαν στον πίνακα.



Και μερικά απ' τα συγκινητικά γραπτά είναι τα ακόλουθα:

"Σήμερα καλέσαμε από το ίντερνετ τον κύριο Νίκο Πιλάβιο και του κάναμε πολλές ερωτήσεις. Για να μας βλέπει καλά καθίσαμε τρεις σε καρέκλες και πίσω στάθηκαν άλλοι δύο, χωρίς καρέκλες. Ο κύριος Νίκος μάς έδειξε μια γόμα που ήταν μαγική! Αλήθεια είναι, δεν είναι ψέματα.
Αυτή η μέρα μου άρεσε πολύ, μα πάρα πολύ!" - Άντζελα

"Σήμερα στο σχολείο πέρασα υπέροχα. Κάναμε όλα τα πράγματα που μου αρέσουν, όμως το πιο αγαπημένο μου ήταν ότι πήραμε συνέντευξη από τον κύριο Πιλάβιο! Ήταν πολύ ωραία!" -Ανωνύμου του Έλληνος (ε, δεν έχει όνομα, τι να πω;) Τελικά, λέω, Μαρίνας!

"Σήμερα 19 Μαΐου ήταν μια υπέροχη μέρα γιατί επικοινωνήσαμε με τον κύριο Νίκο Πιλάβιο. Του είπαμε τα ονόματά μας και τις ερωτήσεις μας κι εκείνος μας απαντούσε. Γι' αυτό είμαστε πολύ χαρούμενοι! Αυτή η μέρα ήταν καλύτερη από όλες. Είμαι πολύ χαρούμενη και πιστεύω ότι χάρηκε και ο κύριος Νίκος. Είμαι πολύ σίγουρη γι' αυτό. Έτσι πέρασα σήμερα." - Νίκη

"Σήμερα πέρασα πάρα πολύ ωραία. Γνωρίσαμε τον κ. Νίκο Πιλάβιο, επικοινωνήσαμε από το ίντερνετ. Ο κ. Νίκος μάς γνώρισε τη μαγική του γόμα και μας είπε ότι το μαγικό του μολύβι θα το βρούμε σ' ένα μπλοκάκι. Ξέχασα να πω ότι το μαγικό μολύβι είναι αόρατο." -Στέλιος (αυτό λέγεται παραπληροφόρηση! χαχαχαχα Ο άνθρωπος είπε να πάμε στο blog του, δεν ανέφερε κανένα μπλοκάκι!)

"Σήμερα πέρασα πολύ ωραία. Μιλήσαμε με τον κύριο Νίκο Πιλάβιο. Μιλήσαμε σε πεντάδες. Ο καθένας είπε μια ερώτηση. Μας είπε ότι το μαγικό μολύβι μιλάει στ' αλήθεια. Έχει και μια μαγική γόμα που μου άρεσε πάρα, μα πάρα πολύ." -Σέρτζιο

"Η συνέντευξη ήταν υπέροχη." - Φωτεινή

"Πέρασα πολύ ωραία σήμερα. Περισσότερο μου άρεσε η μαγική γόμα. Είχε κάτι πολύ ωραία λόγια που άνοιγε και κάτι άλλα ωραία λόγια που έκλεινε, αλλά το πιο ωραίο ήταν που συνομιλήσαμε με τον κύριο Νίκο. Θα ήθελα να τον γνωρίσω από κοντά." - Αριέτα

"Γεια σας, κύριε Νίκο. Θέλουμε πολύ να σας δούμε αλλά νομίζω πως έχετε πολλή δουλειά. Και να σας πω κάτι; Δεν πειράζει γιατί σας είδαμε από το skype." -Σπύρος


:):):):):):):):):):):):):):):)


Κύριε Νίκο, όπως θα διαβάσατε, φωνή λαού... :):):) Θέλουμε να σας δούμε και από κοντά. Ας το κανονίσουμε για μια... Τρίτη. ;)

Και όπως θα διαπιστώσατε... η μαγική ΓΟΜΑ έκανε θραύση! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! (είμαι, τελικά, ένα αθεράπευτο οχτάχρονο! Και δε θέλω σχόλια επ' αυτού! χαχαχαχαχαχαχα)

Ευχαριστοφιλάκι γλυκό
η μικρή ανόητη δασκάλα του Β2

12.4.11

Ο κ. Μάνος Μόνος στην τάξη μας!

Σήμερα, 12/4/2011 είχαμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε στην τάξη μας την κυρία Ασπασία Βασιλάκη, νηπιαγωγό και συγγραφέα του υπέροχου βιβλίου "ο κύριος Μάνος Μόνος", η οποία μας ζωντάνεψε, στην κυριολεξία, ένα παραμύθι! Ήρθε, λοιπόν και ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο το πρόγραμμα που έχουμε αναλάβει να φέρουμε σε πέρας φέτος.


Ο κ. Μάνος Μόνος ευελπιστεί να κάνει φίλους παιδιά κάθε ηλικίας και πιστεύω ακράδαντα ότι είναι εξαιρετικά ικανός να το καταφέρει! Εμάς πάντως μας κέρδισε από την πρώτη στιγμή, τόσο με τον ενδιαφέροντα χαρακτήρα του, όσο και με το όμορφο παρουσιαστικό του! Τύπος λιγάκι μελαγχολικός, αθεράπευτα εργασιομανής και τραγικά μοναχικός, έμελε να χάσει τη δουλειά του ως προγραμματιστής και τον πολύτιμο συνεργάτη του, τον υπολογιστή και να γίνει από Μάνος... εντελώς... Μόνος. Στην αναγκαστική άδεια της εργοδότριάς του, και βιώνοντας την κατάθλιψη της απραξίας, γνωρίζει τη Μίνα Μόνη που έχει κι εκείνη μείνει εντελώς... Μόνη. Η παρέα του μαζί της τους οδηγεί να γίνουν Μάνος Μίνας και Μίνα Μάνου! Τι θα γίνει αν η Μίνα και ο Μάνος χωρίσουν; Θα ξαναγίνουν Μόνοι; Χμ... όχι! Θα έχουν σίγουρα για παρέα όλους εμάς, τους φίλους αναγνώστες τους!

Η κυρία Βασιλάκη, οικεία και ενθουσιώδης, κέρδισε από την πρώτη στιγμή δασκάλα και μαθητές! Τα δευτεράκια μου συνεργάστηκαν, συμμετείχαν και καταδιασκέδασαν την αφήγηση του παραμυθιού, καθώς και τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες που το συνόδευσαν.

Να ευχαριστήσουμε τόσο την κυρία Βασιλάκη, την Ασπασία, όπως μας ζήτησε να τη λέμε, όσο και την κυρία Πανακάκη Ελένη, την υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων της Πρωτοβάθμιας Ηρακλείου, που μας τίμησε με την παρουσία της. Περάσαμε, πραγματικά, πολύ πολύ όμορφα κι ελπίζουμε, κάποια στιγμή, να το επαναλάβουμε!

9.4.11

Εικονογραφούμε Καζαντζάκη!

Θυμάστε που είχαμε πάει στο Μουσείο Καζαντζάκη τις προάλλες; Θυμάστε που λέγαμε ότι διαβάζαμε αποσπάσματα από την "Αναφορά στον Γκρέκο"; Ε, λοιπόν ήρθε η ώρα για το νέο μας ψηφιακό βιβλίο!


9.3.11

Ο e-Καβουράκης μας

5.3.11

Το πρώτο μας ψηφιακό βιβλίο!

Χθες, στην αποκριάτικη γιορτή του σχολείου μας, παρουσιάσαμε το μικρό θεατρικό μας. Έτσι, το παραμύθι μας "Τα πουλιά και ο κυνηγός" ζωντάνεψε ολοκληρωτικά στην αυλή του σχολείου, με θεατές τους συμμαθητές μας.


Τα παιδιά φόρεσαν τις μάσκες που είχαμε ετοιμάσει, δύο καλοί μου συνάδελφοι (της Μουσικής και του Τμήματος Ένταξης) βοήθησαν να μην πελαγώσω το πρωί κόβοντας και κολλώντας γκοφρέ... φτερά και... κλαδιά στους... ηθοποιούς και... έτοιμοι!

Απαλή μουσική για υπόκρουση, η... στριγκή φωνή της δασκάλας για την αφήγηση και... τα χειροκροτήματα στο τέλος και τα συγχαρητήρια, έτσι, για να πάρουμε "τα πάνω μας". ;):)


Σήμερα μάλιστα δοκίμασα και την ηλεκτρονική έκδοση του παραμυθιού μας, μιας και η εικονογράφηση, επιτέλους, ολοκληρώθηκε.

Για ρίξτε ματιά παρακαλώ



27.2.11

Εικονογράφηση και δραματοποίηση


Από τις 18/11/2010 τα παιδιά έχουν γράψει ένα παραμύθι με τίτλο: "Τα πουλιά και ο κυνηγός". Πάει πολύς καιρός και όλο το κουβεντιάζαμε το θέμα, χωρίς ουσιαστική δράση. Μέχρι που τσαντίστηκα και ανέλαβα πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένω καμιά Ειδικότητα να συνδράμει, αν και η συμβολή της δασκάλας της Μουσικής και των Αγγλικών του τμήματος ήταν καθοριστική. Τα παιδιά ζωντάνεψαν αρχικά το παραμύθι τους εικονογραφώντας το και στη συνέχεια δραματοποιώντας το! Για το σκοπό αυτό φτιάξαμε μάσκες πουλιών, σκύλου, και φύλλων δέντρων και όλοι βοήθησαν στο ζωντάνεμα του παραμυθιού μας. Μπορεί να 'ναι μικρό, αλλά μας έχει κάνει ήδη να γελάσουμε πολύ! Η πρότασή μου ήταν να το παρουσιάσουμε στα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου, την τελευταία Παρασκευή της Αποκριάς, οπότε κάνουμε γιορτούλα στο σχολείο. Τα περισσότερα παιδιά συμφώνησαν να μη φορέσουν τις στολές τους, αλλά να ντυθούν με τις μάσκες και τα πρόχειρα κοστούμια του θεατρικού μας. Ελπίζω να πείσω και τα υπόλοιπα που αρνήθηκαν... :)






Οι ζωγραφιές είναι ελλιπείς γιατί τα παιδιά έχουν αρχίσει να εικονογραφούν ταυτόχρονα πολλές ιστορίες. Από Δευτέρα σκοπεύω να αφιερώσω αρκετό χρόνο ώστε να ολοκληρωθεί μία μία η δουλειά και να μπαίνει στην άκρη ό,τι τελειώνει.

Ψυχραιμία λοιπόν...

Και το παραμύθι... ολόκληρο είναι το εξής:


Τα πουλιά και ο κυνηγός

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πουλάκι που είχε χτίσει τη φωλιά του στο δάσος, πάνω σ’ ένα ψηλό και όμορφο δέντρο. Περνούσε πολύ καλά εκεί ώσπου μια μέρα γέννησε τρία μικρά, όμορφα, πιτσιλωτά αβγά.
Οι μέρες περνούσαν και απ’ τ’ αβγά βγήκαν τρία πουλάκια άσχημα που φώναζαν τσιριχτά. Χαρούμενη η μαμά τους έτρεξε να φέρει τροφή για τα μικρά της. Ξαφνικά είδε έναν κυνηγό να κρατάει ένα τουφέκι και να ψάχνει για πουλιά. Αμέσως τρόμαξε και ανησύχησε μην πάθουν τίποτα τα παιδάκια της. Άφησε αμέσως ό,τι έκανε και πέταξε γρήγορα πίσω στη φωλιά της, μην προφτάσει και τα βλάψει ο εχθρός.
Όταν έφτασε, αντίκρισε τον κυνηγό να σημαδεύει τη φωλιά της. Αμέσως κατάλαβε πως χρειαζόταν τη βοήθεια των άλλων πουλιών! Έτσι, η μαμά φώναξε τους φίλους της και όλοι μαζί επιτέθηκαν στον κυνηγό τσιμπώντας τον στον πισινό! Ο κυνηγός έφυγε τρέχοντας κι έτσι… έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Πρώτη ομαδική απόπειρα γραφής
18.11.2010