RSS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δράσεις φιλαναγνωσίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δράσεις φιλαναγνωσίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18.2.16

κατ-γατ-καραγάτ


Το "κατ-γατ-καραγάτ" της Φωτεινής Φραγκούλη είναι ένα βιβλίο που αγαπώ πολύ. Όχι μόνο επειδή αφηγείται μια... γάτα, η Πουπέτα Πουπετέλη, ούτε γιατί μαγεύτηκα από τη συγγραφέα του Φωτεινή Φραγκούλη, όταν τη συνάντησα, αλλά, κυρίως, γιατί το διάβασα για πρώτη φορά, σε μια πολύ ευάλωτη στιγμή, ένα καλοκαίρι, πριν δυο χρόνια, τότε που ο Μίου ταλαιπωρούνταν με γιατρούς, ενέσεις, ακτινογραφίες, καθετήρες και κολάρα. Πήρα, λοιπόν, το βιβλίο που ήταν γραμμένο από μια... γάτα και του το διάβασα ένα βράδυ θεωρώντας πως θα τον καθησύχαζε. Πραγματικά! Ο ανήσυχος και καταταλαιπωρημένος Μιουράκος, ήρθε και κουλουριάστηκε δίπλα μου στον καναπέ γουργουρίζοντας. Και τι περίεργο πράμα... ένα ψιλόβροχο πάνω απ' τις σελίδες Αύγουστο μήνα!!! 

Το βιβλίο αυτό, με μεγάλη μου χαρά, μπήκε στη λίστα με τα βιβλία προς δανεισμό ΚΑΙ για τη φετινή μου τάξη. Ένα μόνο κορίτσι το δανείστηκε και, επιστρέφοντάς το μου είπε ότι δεν της πολυάρεσε. 
"Δεν το κατάλαβα, κυρία. Και η εικονογράφηση δεν είναι πολύ ωραία...". 

Το μυαλό μου γύρισε σ' εκείνον τον πληγωμένο Σεπτέμβρη. Ο Μιουράκος να αναρρώνει σπίτι κι εγώ να φροντίζω Πρωτάκια στο σχολείο με μισό μυαλό σ' εκείνα και το υπόλοιπο στα πράσινα ματάκια που υπέφεραν, μόνα τους, σπίτι. Δοκίμασα να τους διαβάσω το βιβλίο που καθησύχασε τον Μίου, ίσως για να ησυχάσω εγώ. Απογοήτευση. "Δεν ξέρουν ν' ακούν! Ούτε καν παραμύθι δεν ξέρουν ν' ακούν!" είχα βιαστεί να διατυπώσω. 

Άφησα χρόνο να μάθω τα παιδιά, να με μάθουν κι εκείνα, να δουλέψω όπως ήξερα. Δοκίμασα δυο τρεις μήνες μετά να ξαναδιαβάσω το ίδιο παραμύθι. ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ. Το αγάπησαν το συγγραφικό ύφος της... Πουπέτας και θαύμασαν την εικονογράφηση.

"Δεν πειράζει. Άστο.", είπα στη μαθήτριά μου της Ε'. "Θα σου εξηγήσω άλλη μέρα". 

Πήρα το βιβλίο σήμερα στα χέρια μου και κάθισα πάνω στην έδρα, να τους βλέπω και να με βλέπουν. Ξεκίνησα την ανάγνωση. Το ύφος της συγγραφέως δεν μπορώ να πω ότι "κέρδισε" τα παιδιά απ' την αρχή. Όσο όμως επέμενα να διαβάζω, τόσο η ησυχία επικρατούσε στο ακροατήριο, τόσο τα βλέμματα που έπιανα με την άκρη των ματιών μου ησύχαζαν, τόσο τα κεφαλάκια έγερναν στα θρανία. Επέλεξα να μη δείχνω την εικονογράφηση κατά την ανάγνωση. Δεν ήθελα να χαλώ το κλίμα. 

Διάβασα όλο το βιβλίο. Στην τελευταία του φράση τα παιδιά ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. :) Ήμουνα σίγουρη! Προχώρησα σε επίδειξη της εικονογράφησης και προκάλεσα τη συζήτηση πάνω σ' αυτήν. Η μαθήτριά μου που είχε δανειστεί το βιβλίο μ' εντυπωσίασε:  
"Κυρία, είναι τέλεια η εικονογράφηση!" 
"Χαχαχα! Αυτή που δε σου άρεσε προχθές;"
"Ναι..." 
"Σου άρεσε το βιβλίο;"
"Ναι, κυρία! Τώρα το κατάλαβα. Όπως το διάβαζα εγώ, δεν μπορούσα να το καταλάβω..." 

κατ-γατ-καραγάτ, έκανα κι εγώ τα μαγικά μου. :) 


Ο Μίου χθες βράδυ, ενώ προετοίμαζα τη σημερινή ανάγνωση του "κατ-γατ-καραγάτ" στους μαθητές μου. Πόσο τυχαίο; :)
 
 

3.12.15

Δανειστική βιβλιοθήκη Ε2


Ξεκίνησε και φέτος η δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης μου. Συγκεντρώθηκαν μέχρι στιγμής τριάντα οχτώ (38) τίτλοι βιβλίων ποικίλης θεματολογίας και από χθες η μικροσκοπική μας βιβλιοθήκη λειτουργεί δανειστικά. Πρώτη μέρα λειτουργίας της σημειώθηκαν δεκαοχτώ (18) τίτλοι που έκαναν... την πρώτη τους διανυκτέρευση εκτός τάξης. ;) Ήδη σήμερα κάποια παιδιά ήρθαν με το βιβλίο τους διαβασμένο και προς επιστροφή, γεμάτα δε όρεξη να δανειστούν το επόμενο! 

24.10.15

Αστέρια με επιθυμίες

Την ώρα της Ευέλικτης Ζώνης και καθώς ήταν μόλις η δεύτερη μέρα που έμπαινα στη συγκεκριμένη Ε τάξη, πήρα αφορμή από το κεφάλαιο 2 των Μαθηματικών και συγκεκριμένα από το Τετράδιο Εργασιών και διάβασα στα παιδιά το κεφάλαιο ΧΙΙΙ από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ - Εξυπερύ. Στο κεφάλαιο αυτό, ο Μικρός Πρίγκιπας συναντά έναν σοβαρό επιχειρηματία ο οποίος μετρά τα αστέρια ΤΟΥ και τα βρίσκει 501.622.731 (σχετικό απόσπασμα και στο ΤΕ Μαθηματικών, κεφ. 2). 
Μετά την ανάγνωση του αποσπάσματος, μοίρασα στα παιδιά χαρτόνι κάνσον, τους ζήτησα να σχηματίσουν ένα αστεράκι (Παναγιά μου ΔΥΣΚΟΛΟ πράμα!!!), να το κόψουν και να γράψουν πάνω του ό,τι θα ήθελαν να... τους ανήκει. 

Κι επειδή οι ευχές πραγματοποιούνται με... πεφταστέρια... ε... ρίξαμε τα αστέρια μας στη γη.

Στη συνέχεια μάζεψα τα αστέρια και τα κόλλησα σε μπλε χαρτόνι κάνσον (50 χ 70 εκ) και τα ανάρτησα στον τοίχο της τάξης.

Για την ιστορία, μερικές επιθυμίες ήταν:

-μια γνήσια μπάλα ποδοσφαίρου
-ένα κατάστημα με ρούχα
-η Νέα Υόρκη
-ένας μεγάλος υπολογιστής
-η τράπεζα !
-η sony !
-η microsoft !!!!
-ένα αστέρι στον ουρανό !!!!!!!!!! (ευτυχώς!)
-μια βιβλιοθήκη (ελπίζω να την εννοεί... γεμάτη βιβλία)
-ένα άσπρο άλογο (χωρίς αναφορά σε πρίγκιπα ή πριγκίπισσα)
-δύο: να γίνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα (μακάρι!)

Χμμμμ... έχω δουλειά.

13.7.15

Τα πρωτάκια διαβάζουν


Αυτή η βαλίτσα... περιείχε, κατά πάσα πιθανότητα,... σπόρο φιλαναγνωσίας. Ανοίγοντάς τη... ο σπόρος έπεσε στην τάξη μου και η φιλαναγνωσία άνθισε. Μετά την επίσκεψη των βιβλίων σε ρόδες τα παιδιά μου εκδήλωσαν σύνδρομο... στέρησης. "Πότε θα ξανάρθει η βαλίτσα;;;;" ρωτούσαν με παράπονο. Πρότεινα να φέρουμε μια βαλίτσα στην τάξη και να τη γεμίσουμε με δικά μας βιβλία τα οποία θα μπορούσαμε να δανειζόμαστε. Ενθουσιάστηκαν! Αλλά επειδή η βαλίτσα "να φέρουμε μια βαλίτσα" πήγαινε πολύ μακριά... (και δεν ερχόταν στην τάξη όπως περίμενα) είπαμε να αφήσουμε τα βιβλία στο ράφι της κόκκινης βιβλιοθήκης (κι αυτή μαγική είναι! Δεν υπάρχουν πολλές κόκκινες βιβλιοθήκες!!!) και να τα δανειζόμαστε από 'κεί. Ενθουσιάστηκαν πιο συγκρατημένα αυτή τη φορά. 

Η αρχή έγινε στις 12 Μαρτίου. Βιβλία δικά μου και του σχολείου. Την επόμενη μέρα κατέφθασαν τα πρώτα δικά τους βιβλία τα οποία άφησαν για να τα δανειστούν και οι συμμαθητές τους. Έφτιαξα πρόχειρες καρτελίτσες δανεισμού και... ως τις 10 Ιουνίου είχαν περάσει από την τάξη μου 93 τίτλοι βιβλίων! Και τα 19 μου πρωτάκια δάνεισαν και δανείστηκαν βιβλία.  

Οι προτιμήσεις τους εδώ. Δυστυχώς έχω "χάσει" 4 καρτελίτσες. Μάλλον έμειναν μέσα στα βιβλία που επέστρεψα... Όπως και να 'χει, 93 τίτλοι βιβλίων + 23 της βαλίτσας + όσα πέρασαν χωρίς να καταγραφούν πουθενά... = μεγάλη χαρά της δασκάλας!!! 

Καλές βιβλιοδιαδρομές σε όλους μας! ;) 

6.3.15

Όχι στη βία

Παγκόσμια μέρα κατά της ενδοσχολικής βίας. Δε μου λένε και πολλά οι "παγκόσμιες μέρες". Δε μου λένε τίποτα, για να 'μαι ειλικρινής. Έτσι λοιπόν θα βάλω ετικέτα στην ανάρτηση "δράσεις φιλαναγνωσίας" γιατί πάλι με αφορμή ένα βιβλίο έγιναν όλα. Αυτή τη φορά, αφορμή για την αφίσα μας ήταν το βιβλίο της Μαρτίν Αγκάσι: "Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε", εκδ. Μεταίχμιο. 




4.3.15

Κ@λωδιωμένα πρωτάκια!

Η κ@λωδίωση είναι για μένα... τίτλος τιμής! Σημαίνει ότι ακολουθείς τις εξελίξεις. Όσο μπορείς. Το β' επίπεδο επιμόρφωσης ΤΠΕ @...Α3 καλά κρατεί και προχωράει ευχάριστα και δημιουργικά. Καλή μας συνέχεια! 

Με αφορμή τον "άσπρο Κότσυφα και τον μαύρο Γλάρο" από το σάιτ του Μικρού Αναγνώστη δημιουργήσαμε σήμερα αυτά: 

Ένα πουλάκι με το tagxedo (η κ@λωδίωση όταν γίνεται βιαστικά... αντί για τον κώδικα πήρα μόνο το λινκ, αλλά... δεν πειράζει πολύ. :) ) 







Ενώ με αφορμή τον "Φεγγαροσκεπαστή"... ετούτα:





21.11.14

Για το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου

Σήμερα διαβάσαμε στην τάξη "Το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου", του Ζοζέ Σαραμάγκου, εκδ. Καστανιώτη. 



Πρόκειται για ένα βιβλίο με... ρόδες της θεματικής των "Κήπων". Κανένα ενδιαφέρον, αρχικά. Ούτε για τη θεματική βαλίτσα, ούτε και για το συγκεκριμένο βιβλίο. Το κείμενο μου φάνηκε "κάπως περίεργο" και αρκετά "δυσνόητο", παρόλες τις διαβεβαιώσεις του συγγραφέα πως "δεν ξέρει να γράφει ιστορίες για παιδιά" και τις "συγγνώμες" του, εγώ το χαρακτήρισα ως "δύσκολο". Εκείνο που με τράβηξε δημιουργώντας ανάμεικτα συναισθήματα ήταν η εικονογράφηση. Ή θα τη λάτρευαν ή θα τη μισούσαν. Εγώ έμεινα σκεφτική. Μάλλον δεν είχα και πολύ καλή διάθεση όταν συστήθηκα μ' αυτό το βιβλίο. Η μόνη σημείωση που είχα κάνει στο ημερολόγιό μου, δίπλα από τον τίτλο του, ήταν "Να μαζέψουμε φύλλα και να γράψω μ' αυτά τον τίτλο για να τον διαβάσουν". 






Χθες βράδυ δοκίμασα να το ξαναδιαβάσω, μιας και είχα αποφασίσει πως θα το διάβαζα σήμερα στα παιδιά. Ούτε όμως και χθες τα κατάφερα. Μάλλον δεν ήθελα. Έτσι, σήμερα το πρωί, πεισματικά εμμένοντας στον "προγραμματισμό" μου και θέλοντας να κάνω κάτι με τα φύλλα που είχαν τις προηγούμενες μέρες συγκεντρώσει τα παιδιά, πήρα το βιβλίο και τους έδειξα το εξώφυλλο, δήθεν ενθουσιασμένη. 

Τα παιδιά παρατήρησαν τα χρώματα, την "περίεργη" εικονογράφηση, μιλήσαμε για την τεχνική του κολάζ και άκουσαν τις πρώτες λέξεις του κειμένου μάλλον αδιάφορα. Ζωντάνεψα, όσο μπορούσα, την ανάγνωσή του. Και καθώς άκουγα τη φωνή μου και συγκεντρωνόμουν σ' αυτό που έκανα, συνειδητοποίησα πως πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο! Λέξεις και εικόνες σε αρμονία. "Παιδιά, δείτε την εικονογράφηση! Δεν είναι υπέροχη;". "Είναι!" απάντησαν όλα κι εγώ συνέχισα την ανάγνωση χαμογελώντας. "Είναι εξαιρετική εικονογράφηση, κυρία!" "Και εξαιρετικό παραμύθι!", συμπλήρωσε ένα άλλο. 

"Είμαι άθλια! Κόντεψα να καταστρέψω τη γνωριμία των παιδιών με αυτό το βιβλίο!", σκέφτομαι. "Αλλά θα το σώσω όσο πιο γρήγορα μπορώ!!!". 

Άδειασα πάνω στην έδρα ένα σωρό υλικά: φύλλα περίτεχνα που 'χαν φέρει τα παιδιά, αλλά και πολύ απλά και ταπεινά, όπως της ελιάς, βελανίδια, εικόνες από περιοδικά, γκοφρέ, χάρτινες συσκευασίες τροφίμων, ξύλινα κουτιά, κάνσον, κορδέλες, χαρτί περιτυλίγματος, διαφημιστικά... 



Πρώτα μοίρασα από ένα χαρτί σε κάθε ομάδα (κουτί συσκευασίας ή φύλλο ακουαρέλας) κι έπειτα ζήτησα από τα παιδιά να σκεφτούν τι θα ήθελαν να συνθέσουν πάνω του. Στη συνέχεια ζήτησα από κάθε ομάδα να σηκωθεί, να πλησιάσει την έδρα και να διαλέξει ό,τι νόμιζε πως θα χρησιμοποιούσε για το έργο της. 




Μετά ακολούθησε ο σχετικός... χαμός!!!!


 



Στο τέλος του δίωρου είχαν δημιουργηθεί αυτά: 

θάλασσα

Ο Μικρός Πρίγκιπας στον πλανήτη του

θάλασσα

παραλία



 Μία από τις πέντε ομάδες δεν κατάφερε να συνεργαστεί και να παρουσιάσει κάποιο ολοκληρωμένο έργο (σκοτώθηκαν και λειτούργησαν ανά δύο). Παρόλ' αυτά, είμαι εξαιρετικά ενθουσιασμένη τόσο από τη συνεργασία τους, όσο και από το αποτέλεσμα της πρώτης τους προσπάθειας! 

Είναι μαγικός ο προορισμός της φιλαναγνωσίας! 

:)


 Περισσότερες ανάλογες δραστηριότητες, προσεχώς!!! ;)



8.11.14

Η ζωή μας σε... ρόδες

Δυο χρόνια τώρα η υλοποίηση μιας φοβερής ιδέας λαμβάνει χώρα και στο σχολείο μας! Είμαι πανευτυχής για το πρόγραμμα "Βιβλία σε ρόδες" και αισθάνομαι τυχερή που για δεύτερη φορά μια βαλίτσα με βιβλία έρχεται στην τάξη μου! 



Χθες, ο κύριος Μαρκατάτος, υπεύθυνος του Γραφείου Σχολικών Δραστηριοτήτων ΠΕ Ν. Ηρακλείου, διοργάνωσε άψογα ένα σεμινάριο παρουσίασης του Προγράμματος αυτού. 



Έτσι, στο φιλόξενο 4ο Δημ. Σχολ. Αλικαρνασσού, έγινε η παρουσίαση του Προγράμματος και το βιωματικό σεμινάριο από την κυρία Μαρία Δημοπούλου, υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ΠΕ Α' Αθήνας.


Κάποιοι συνάδελφοι παρουσίασαν τη δική τους εμπειρία από την άφιξη και την παραμονή της βαλίτσας στο σχολείο τους.


Το σχολείο μας είχε τη χαρά και την τιμή να συμμετέχει σ' αυτή την παρουσίαση! Έτσι, επιγραμματικά και σε ελάχιστα λεπτά, θέλησα να μεταφέρω στους παρευρισκόμενους συναδέλφους πόση χαρά μπορεί να χωράει μέσα σε μια βαλίτσα! 


Δείγμα αυτής της χαράς: 


20.3.14

Μικροί αναγνώστες

Μια δράση φιλαναγνωσίας με εικαστική έκφραση και βιβλιοπαρουσίαση από μικρά χεράκια η σημερινή. Η ιδέα κλεμμένη από εδώ και το αποτέλεσμα στον  τοίχο της τάξης μας. Μία δραστηριότητα απ' όσες ετοιμάζουμε για τις 2 Απριλίου. :) 


20.11.13

Καμιά φορά οι ευχές... πιάνουν!

Στις 18/11/2013 συμμετείχα στο σεμινάριο της πρώτης φάσης του Προγράμματος: "Φτιάξε, καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι", στο οποίο ήμουν και εισηγήτρια. Το πρώτο κομμάτι του σεμιναρίου περιείχε παιχνίδια φιλαναγνωσίας. Από την εμψυχώτρια μας ζητήθηκε να κόψουμε ένα αστεράκι μ' έναν... αστεράτο διακορευτή και να γράψουμε πάνω του την πιο δυνατή μας ευχή. Επειδή αυτό εύχομαι πάντα, αλλά και επειδή ήταν η μέρα των γενεθλίων μου, έβαλα τα δυνατά μου να γράψω με την καρδιά μου την ευχή στο αστεράκι μου: 


Έπειτα παρακινηθήκαμε να... πείσουμε τα αστεράκια μας να πραγματοποιήσουν τις ευχές μας. Όμως τ' αστέρια πραγματοποιούν ευχές μόνο όταν πέφτουν στη γη. Έτσι φυσήξαμε δυνατά και... 


Την επόμενη μέρα, 19/11/2013, ενώ ξεκίνησα να δώσω ένα φανταστικό διώνυμο στα παιδιά μου (νεράιδα - κάλτσα) για να γράψουν ένα παραμύθι, άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να διαβάσουμε "Το δώρο της Παπλωματούς" του Τζεφ Μπριμπό των εκδόσεων "άγκυρα". Έβαλα τα παιδιά μου σε κύκλο -ε, εντάξει, σε οβάλ γιατί δεν έχουμε και πολύ χώρο στην τάξη- έκρυψα με χαρτοταινία τον τίτλο στο εξώφυλλο και τη ράχη, όπως είχα δει στο σεμινάριο να κάνει η εμψυχώτρια, και ζήτησα από τα παιδιά να κοιτάξουν μόνο το οπισθόφυλλο για να μαντέψουν τον τίτλο του βιβλίου.





Και αφού... "τον πήρε το ποτάμι", διαβάσαμε το παραμύθι σε κύκλο. Η Παπλωματού φτιάχνει παπλώματα που δεν είναι για πούλημα. Τα χαρίζει σε όποιον τα έχει πραγματικά ανάγκη. 
Τέλος, μετά την ανάγνωση του βιβλίου, πήραμε από ένα λευκό χαρτί Α4 και χρωμάτισε κάθε παιδί ό,τι ήθελε: μοτίβα, σχήματα, τοπία, καρδούλες, αριθμούς, αφηρημένα σχέδια... Τα φύλλα αυτά θα... ραφτούν με χαρτοταινία και θα δημιουργήσουν το πάπλωμα αγάπης του Β3 μας. Το πάπλωμα αυτό θα τυλίγει όποιον έχει ανάγκη για ζεστασιά κάθε φορά και θα προσφέρεται χωρίς αντάλλαγμα. 

Η δραστηριότητα έγινε αυθόρμητα και χωρίς κανένα πρωτύτερο σχεδιασμό. Θέλω να πιστεύω πως το χθεσινό μου αστεράκι άρχισε να πραγματοποιεί την ευχή μου!








6.11.13

Ειρήνη του Αριστοφάνη

Μια εβδομάδα πριν την ημέρα του ΟΧΙ αρχίσαμε να δουλεύουμε στην τάξη την Ειρήνη του Αριστοφάνη, σε διασκευή για παιδιά της Σοφίας Ζαραμπούκα από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.


Αρχικά διαβάσαμε το παραμύθι και είδαμε την υπέροχη εικονογράφηση. Στη συνέχεια, ζήτησα από τα παιδιά να διπλώσουν στη μέση μια κόλλα Α4 και στη μία πλευρά να ζωγραφίσουν την Ειρήνη και στην άλλη τον Πόλεμο.

Δυο μέρες μετά, ξαναδιαβάσαμε το παραμύθι και συζητήσαμε περισσότερα γι' αυτό. Τι γίνεται όταν η Ειρήνη φυλακίζεται στη σπηλιά, ποιοι μπορεί να μην τη θέλουν, τι κάνει ο Πόλεμος στη γη, κά. Έπειτα έφτιαξα ένα φύλλο εργασίας για παραγωγή γραπτού λόγου, όπου έβαλα μερικές εικόνες από το βιβλίο και μπαλονάκια σκέψης, όπως αυτά των κόμικς. Ζήτησα από τα παιδιά να γράψουν τις σκέψεις της Ειρήνης σε κάθε εικόνα. 

Τέλος, την επόμενη μέρα, διοργάνωσα έναν "ειρηνικό διαγωνισμό" στον οποίο πήραν μέρος όλα τα παιδιά, ανά ομάδες. Η ομάδα που θα απαντούσε σωστά σε περισσότερες ερωτήσεις θα έπαιρνε έναν έπαινο. Τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε έξι (6) ερωτήσεις, με όσο το δυνατόν πιο σωστές προτάσεις. Σύνταξη και ορθογραφία πάντα παίρνουν... μπόνους. Στα δέκα λεπτά από την έναρξη τους είχα υποσχεθεί μικρή βοήθεια. Τα μολύβια κατέβηκαν και το παραμύθι ξαναδιαβάστηκε. Μετά εξακολούθησαν να... διαγωνίζονται. 

Την ημέρα του ΟΧΙ έγινε η απονομή στη νικήτρια ομάδα.


Υ.Γ. και τώρα πολύ θα 'θελα να παραθέσω τα φύλλα εργασίας, τις ερωτήσεις του διαγωνισμού και τον έπαινο, αλλά πώς εισάγεις doc εδώ μέσα;;;;;

4.4.09

δράκοι της ζωής μας


Στις 2 Απριλίου, ανήμερα των γενεθλίων του Άντερσεν, κάναμε παραμύθια στην τάξη. Αντί για Γλώσσα. Ευτυχώς, δε μου 'μεινε κουσούρι η συμβουλή του καμαριού μου "να γίνω πιο αυστηρή και να φωνάζω περισσότερο" και, αν και μου 'ριξε την ψυχολογία, δε με επηρέασε και πολύ στον τρόπο διδασκαλίας. Διάλεξα λοιπόν ένα αγαπημένο μου παραμύθι της Πηγής Καφετζοπούλου, το "ο Δεν Θα Τα Καταφέρεις" και αφού το διαβάσαμε και κουβεντιάσαμε λίγη ώρα, τους είπα να... τυλίξουν τους δικούς τους δράκους σε μια κόλλα χαρτί. Η πρώτη αντίδραση μερικών ήταν "Κυρία, εγώ δεν έχω τέτοιο δράκο! Δε φοβάμαι τίποτα!" και μόνο αφού τα διαβεβαίωσα ότι θα 'ναι ανώνυμα και δε θα διαβαστούν στους υπόλοιπους συμμαθητές τους, δέχτηκαν να γράψουν κάτι. Όλα "ανώδυνα". Ή τουλάχιστον τα περισσότερα. Αυτά που μου 'καναν εντύπωση είναι τα παρακάτω.


"Η μοναδική φοβία μου είναι ο "Ανεργίας". Ο "Ανεργίας" είναι ένα τέρας που περνάει από τη σκέψη κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο. Αυτή τη φοβία την έχουν πολλοί άνθρωποι και κανένας δεν μπορεί να τη λύσει, εκτός από τον εαυτό μας. Ο "Ανεργίας" είναι ένα γιγάντιο τέρας που έχει κατακτήσει όλο τον κόσμο. Μπαίνει στα όνειρά μας αλλά το πιο φρικτό είναι πως ζει και στην πραγματικότητα. Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται γιατί είναι φοβερός και τρομερός. Το τέρας αυτό, δυστυχώς, δε θα φύγει από το μυαλό μου για πάρα πολλά χρόνια. Αν το τέρας αυτό το συναντήσετε κάποτε μην το φοβηθείτε διότι αν το αντιμετωπίσετε με θάρρος και με τόλμη θα βγείτε νικητές."

"Οι δράκοι μου είναι τρεις. Ο ένας είναι τετράγωνος με ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσω. Τον λένε Τεστ, Τεστ και Βαθμός. Ο άλλος είναι στρογγυλός, με καβούκι από πίσω και είναι τεράστιος. Τον λένε Σαλιάρι Σαλιγκάρι. Ο τρίτος είναι μικρός και όμορφος, αλλά με μύτη σουβλερή είναι ο Κόκο ο Κόκορας. Τους δράκους μου τους συναντώ στην εξοχή, στο σχολείο και έναν απ' αυτούς παντού: στους τοίχους, στο ταβάνι, στις πόρτες, στις καρέκλες, παντού."

"Η μεγαλύτερή μου φοβία είναι οι κλέφτες, οι ληστές, οι βιαστές γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί από αυτούς. Δεν ξέρεις άμα αυτός είναι με τα καλά του. Έχω ακούσει πολλές περιπτώσεις στις ειδήσεις γαι ληστείες και βιασμούς την σήμερον ημέρα. Όλοι έχουν κάποια προβλήματα όπως φτώχια, αρρώστειες, αντιμετωπίζουν χωρισμούς, θανάτους και τόσα άλλα. Αυτά τα πράγματα μπορούν να οδηγήσουν στην παρανομία. Εγώ πιστεύω ότι το πιο σοβαρό πράγμα είναι η φτώχεια για να οδηγήσει στην παρανομία. Γιατί άμα κάποιος δεν έχει ψωμί να φάει, μπορεί να ληστέψει ένα σπίτι ή ένα μαγαζί για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του. Δεν θα ήθελα να μπει ένας από αυτούς σ το σπίτι μου, ούτε κάποιος από την οικογένειά μου να οδηγηθεί στην παρανομία."

Ο δικός μου δράκος πάντως λέγεται Αποτυχία. Και δεν είμαι σίγουρη ότι φέτος θα τον νικήσω. Ναι, αυτά δεν είναι γραπτά παιδιών Στ' τάξης, αλλά μήπως οι φόβοι τους αυτοί είναι για την ηλικία τους;

Παναγία βόηθα...