RSS

9.3.11

Ο e-Καβουράκης μας

5.3.11

Το πρώτο μας ψηφιακό βιβλίο!

Χθες, στην αποκριάτικη γιορτή του σχολείου μας, παρουσιάσαμε το μικρό θεατρικό μας. Έτσι, το παραμύθι μας "Τα πουλιά και ο κυνηγός" ζωντάνεψε ολοκληρωτικά στην αυλή του σχολείου, με θεατές τους συμμαθητές μας.


Τα παιδιά φόρεσαν τις μάσκες που είχαμε ετοιμάσει, δύο καλοί μου συνάδελφοι (της Μουσικής και του Τμήματος Ένταξης) βοήθησαν να μην πελαγώσω το πρωί κόβοντας και κολλώντας γκοφρέ... φτερά και... κλαδιά στους... ηθοποιούς και... έτοιμοι!

Απαλή μουσική για υπόκρουση, η... στριγκή φωνή της δασκάλας για την αφήγηση και... τα χειροκροτήματα στο τέλος και τα συγχαρητήρια, έτσι, για να πάρουμε "τα πάνω μας". ;):)


Σήμερα μάλιστα δοκίμασα και την ηλεκτρονική έκδοση του παραμυθιού μας, μιας και η εικονογράφηση, επιτέλους, ολοκληρώθηκε.

Για ρίξτε ματιά παρακαλώ



1.3.11

Κάθε Πέμπτη ραντεβού για CINEMA


Γιατί κάποια πράγματα που γίνονται, πρέπει να προβάλλονται... (Κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

27.2.11

Εικονογράφηση και δραματοποίηση


Από τις 18/11/2010 τα παιδιά έχουν γράψει ένα παραμύθι με τίτλο: "Τα πουλιά και ο κυνηγός". Πάει πολύς καιρός και όλο το κουβεντιάζαμε το θέμα, χωρίς ουσιαστική δράση. Μέχρι που τσαντίστηκα και ανέλαβα πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένω καμιά Ειδικότητα να συνδράμει, αν και η συμβολή της δασκάλας της Μουσικής και των Αγγλικών του τμήματος ήταν καθοριστική. Τα παιδιά ζωντάνεψαν αρχικά το παραμύθι τους εικονογραφώντας το και στη συνέχεια δραματοποιώντας το! Για το σκοπό αυτό φτιάξαμε μάσκες πουλιών, σκύλου, και φύλλων δέντρων και όλοι βοήθησαν στο ζωντάνεμα του παραμυθιού μας. Μπορεί να 'ναι μικρό, αλλά μας έχει κάνει ήδη να γελάσουμε πολύ! Η πρότασή μου ήταν να το παρουσιάσουμε στα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου, την τελευταία Παρασκευή της Αποκριάς, οπότε κάνουμε γιορτούλα στο σχολείο. Τα περισσότερα παιδιά συμφώνησαν να μη φορέσουν τις στολές τους, αλλά να ντυθούν με τις μάσκες και τα πρόχειρα κοστούμια του θεατρικού μας. Ελπίζω να πείσω και τα υπόλοιπα που αρνήθηκαν... :)






Οι ζωγραφιές είναι ελλιπείς γιατί τα παιδιά έχουν αρχίσει να εικονογραφούν ταυτόχρονα πολλές ιστορίες. Από Δευτέρα σκοπεύω να αφιερώσω αρκετό χρόνο ώστε να ολοκληρωθεί μία μία η δουλειά και να μπαίνει στην άκρη ό,τι τελειώνει.

Ψυχραιμία λοιπόν...

Και το παραμύθι... ολόκληρο είναι το εξής:


Τα πουλιά και ο κυνηγός

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πουλάκι που είχε χτίσει τη φωλιά του στο δάσος, πάνω σ’ ένα ψηλό και όμορφο δέντρο. Περνούσε πολύ καλά εκεί ώσπου μια μέρα γέννησε τρία μικρά, όμορφα, πιτσιλωτά αβγά.
Οι μέρες περνούσαν και απ’ τ’ αβγά βγήκαν τρία πουλάκια άσχημα που φώναζαν τσιριχτά. Χαρούμενη η μαμά τους έτρεξε να φέρει τροφή για τα μικρά της. Ξαφνικά είδε έναν κυνηγό να κρατάει ένα τουφέκι και να ψάχνει για πουλιά. Αμέσως τρόμαξε και ανησύχησε μην πάθουν τίποτα τα παιδάκια της. Άφησε αμέσως ό,τι έκανε και πέταξε γρήγορα πίσω στη φωλιά της, μην προφτάσει και τα βλάψει ο εχθρός.
Όταν έφτασε, αντίκρισε τον κυνηγό να σημαδεύει τη φωλιά της. Αμέσως κατάλαβε πως χρειαζόταν τη βοήθεια των άλλων πουλιών! Έτσι, η μαμά φώναξε τους φίλους της και όλοι μαζί επιτέθηκαν στον κυνηγό τσιμπώντας τον στον πισινό! Ο κυνηγός έφυγε τρέχοντας κι έτσι… έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Πρώτη ομαδική απόπειρα γραφής
18.11.2010

20.2.11

Φτιάχνουμε αινίγματα;


Η δημιουργία ενός αινίγματος, λέει ο Ροντάρι, είναι μια άσκηση λογικής και φαντασίας. Το τρίπτυχο: αποξένωση - συσχετισμός - μεταφορά είναι υποχρεωτικό συστατικό ενός αινίγματος. Ενίοτε υπάρχει και ένα τέταρτο μέρος αυτής της πτυχής, αυτό του ρυθμού, για να δώσει στο μυστηριώδη ορισμό μας μια πιο θελκτική μορφή.

Αποξένωση: πρέπει να δούμε το, κατά τ' άλλα καθημερινό αντικείμενο που επιλέξαμε να... απογειώσουμε, ως κάτι το εντελώς πρωτόγνωρο. Ως παράδειγμα, ο ίδιος ο Ροντάρι στη Γραμματική της Φαντασίας, χρησιμοποιεί μια πένα, την οποία ορίζει ως ένα μπαστουνάκι που χαράζει μαύρα σημάδια σε μια λευκή επιφάνεια. Η φάση αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη για τη δημιουργία ενός αινίγματος. Είναι η στιγμή που θα ξεπηδήσουν οι πιο πρωτότυπες μεταφορές, οι οποίες θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον του λύτη.

Συσχετισμός και σύγκριση: Λευκή επιφάνεια δεν είναι μόνο αυτή του χαρτιού, αλλά κι ένας τοίχος ασβεστωμένος, ή μια "χιονισμένη πεδιάδα". Παράλληλα, το μαύρο σημάδι του μελανιού στο χαρτί μπορεί να χαρακτηριστεί ως "μαύρο μονοπάτι".

Μεταφορά: Τέλος είμαστε έτοιμοι για το μεταφορικό ορισμό της πένας: "Είναι κάτι που χαράζει ένα μαύρο μονοπάτι σε μια λευκή πεδιάδα".

Και εδώ έρχεται η προαιρετική φάση του ρυθμού:
Σε μια πεδιάδα άσπρη άσπρη
χαράζει μαύρο μονοπάτι.


Η δική μου, προσωπική, δημιουργία αινίγματος μάλλον δεν ήταν και τόσο επιτυχής. Με άλλα λόγια, δεν έκρυψα αρκετά ευφάνταστα το αντικείμενο που διάλεξα, με αποτέλεσμα να είναι αρκετά εμφανές από τους λύτες. Δείτε και μόνοι σας:

Είναι μια μικρή ροδίτσα
που μισεί όλα τα ταξίδια.
Από μέταλλο φτιαγμένη
για στολίδι προορισμένη.

Τι να 'ναι άραγε;

Όμως ο Ροντάρι κάνει λόγο και για "Ψεύτικο Αίνιγμα". Στο αίνιγμα υπάρχει ένα ψεύτικο δίλημμα, καθώς η απάντηση δίνεται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο από την ίδια τη διατύπωση. Η δομή τους είναι όπως και αυτή των "λίμερικ". Άλλοτε η απάντηση δίνεται μέσα στους στίχους του αινίγματος και άλλοτε παράγεται επαγωγικά.

Παράδειγμα τέτοιου αινίγματος από τη Γραμματική της Φαντασίας:
Ένας κύριος που τον έλεγαν Ορέστη
πήγε στην Αφρική και ένιωσε ζέστη.
Αναρωτιέται: Ένιωθε τόση κάψα
γιατί είχε γεννηθεί στην Αλάσκα
ή γιατί τον έλεγαν Ορέστη;

Οφείλω να ομολογήσω ότι η δημιουργία αινίγματος δε μου ήταν εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά, θα μοιραστώ μαζί σας μερικά ψεύτικα αινίγματα που σκάρωσα χθες, ζητώντας, προκαταβολικά, την επιείκειά σας!!!

Ένα παιδάκι προσπαθεί αινίγματα φτιάξει.
Η τεχνική 'ναι δύσκολη και πάει πια να σκάσει.
Μα ξάφνου συλλογίζεται "τι φταίει και δε βγαίνει;
Μην είναι το ραδιόφωνο που μουσικούλα παίζει;"

Τι να φταίει άραγε;


Ο φίλος μας ο γεωργός φυτεύει τις πατάτες
μα αντί για πατατόσπορο, ρίχνει σπόρο για γάτες.
Μία απάντηση ζητώ γρήγορα να μου δώσεις:
Πατάτες, γάτες ή σκυλιά θα βγούνε για να κόψεις;

Τι θα κόψεις;


Έν' αστεράκι μοναχό χάνει το δρόμο και δε φέγγει.
Γυρίζει εκεί, γυρίζει εδώ κι όμως άφαντο απομένει.
Τι να του φταίει; απορώ. Δε θα 'πρεπε να 'ναι χαμένο.
Πυξίδα ο ήλιος λαμπερός κι εγώ εδώ να περιμένω.

Τι φταίει άραγε;

Δοκιμάστε κι εσείς! Έχει πλάκα! :)