RSS

13.5.12

Τι παρακολουθούμε και γιατί;

Παρακολουθούμε Παραμυθά*

Με αφορμή δύο επεισόδια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που είδαμε από το paramithas.tv συζητήσαμε με τα παιδιά τι προγράμματα επιλέγουν να δουν στην τηλεόραση και γιατί. 

Πρώτα στις αναφορές τους ήρθαν, για μεγάλη μου έκπληξη, ευχάριστη όμως, 
η Μικρή Λουλού, ο Αστυνόμος Σαΐνης, ο Ντένις ο τρομερός, ο Τουίτι, (εκπομπές που παρακολουθούσα και η ίδια στην ηλικία τους και εξακολουθώ, ομολογώ... χιχιχι!) η Ντόρα, ο Μακουίν (συγγνώμη, θα τα γράψω όλα με ελληνικούς χαρακτήρες), η Τεμπελοχελώνα και ο Μπομπ Σφουγγαράκης. 
Ακολούθησαν κάποια προγράμματα που τα ίδια τα παιδιά χαρακτήρισαν "βίαια", παραδέχτηκαν όμως ότι τα παρακολουθούν. Και κυρίως τα αγόρια. Κάποια απ' αυτά είπαν ότι τα παρακολουθούν περιμένοντας να δουν το επόμενο πρόγραμμα ή επειδή... δεν είχε τίποτα καλύτερο να δουν εκείνη την ώρα. Τα προγράμματα αυτά ήταν: Γκορμίτι, Πόκεμον, Μπεν Τεν, Χοτ Γουίλς, Σπάιντερμαν, Μπάτμαν, Χελωνονιντζάκια και Σκούμπι Ντου.

Έπειτα τα ρώτησα αν τους άρεσαν οι εκπομπές του Παραμυθά που παρακολουθούσαμε όλο αυτό το διάστημα. Τα παιδιά απάντησαν κατηγορηματικά ΝΑΙ και η επόμενη ερώτησή μου ήταν "γιατί;". 

Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:
  • Ο Παραμυθάς κάνει και λέει αστεία
  • Μικραίνει και μεγαλώνει όποτε θέλει
  • Πετάει
  • Είναι φίλος σου (χαχαχαχαχαχα! Ναι, ναι, το είπαν!) 
  • Μπαίνει μέσα στο παραμύθι 
  • Δεν έχει βία
Έπειτα συνεχίσαμε με αφορμή το σχετικό κεφάλαιο της Μελέτης Περιβάλλοντος για τις ανάγκες μας στην ερώτηση: "Τι προτιμάτε: τηλεόραση ή παιχνίδι με τους φίλους σας;". Η συντριπτική πλειοψηφία απάντησε πως προτιμά παιχνίδι με τους φίλους και το τεκμηρίωσαν ως εξής:
  • Μ' αρέσει να μιλάω 
  • Νιώθω ότι μ' αγαπούν οι φίλοι μου
  • Έχω παρέα 
  • Δεν παρακολουθώ παθητικά ό,τι συμβαίνει, αλλά συμμετέχω στο παιχνίδι και την κουβέντα
Ένα παιδί είπε ότι προτιμά την τηλεόραση γιατί του αρέσει να βλέπει.

Τα συμπεράσματα... δικά σας! ;)



*Όταν λέω ότι "Παρακολουθούμε Παραμυθά", εννοώ ότι κουβαλάω το λάπτοπ μου στο σχολείο, παρόλο που είμαστε ένα από τα 961 Πιλοτικά και έχουμε εφοδιαστεί με τα 10 λαπτοπάκια, γιατί το σχολείο μας είναι σε άθλιες κτιριακές συνθήκες και είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Τα λαπτοπάκια εξυπηρετούν τα παιδιά του παραρτήματος, καθώς "εμείς", στο κεντρικό, έχουμε "εργαστήριο", όπου μπαίνει μόνο η κοπέλα της Πληροφορικής και το παιδί των Εικαστικών. Δεν έχω ανέβει εκεί από το Σεπτέμβρη! Ανεξάρτητα απ' αυτό, αναγκάζομαι να κουβαλώ το προσωπικό μου λαπτόπι στο σχολείο γιατί μόνο μ' αυτό καταφέρνω να... κλέψω σήμα ίντερνετ που κάποιος καλός άνθρωπος από τη γειτονιά το 'χει αφήσει ξεκλείδωτο, καθότι η σύνδεση με το καλωδιάκι που έχω στην τάξη ΠΟΤΕ δε λειτούργησε κανονικά και ΠΑΝΤΑ μ' άφηνε στα κρύα του λουτρού, μην μπορώντας να κάνω τη δουλειά μου!

Επίσης, τα είκοσι έξι (26) παιδιά αναγκάζονται να παρακολουθούν από την 15άρα οθόνη μου γιατί... δεν υπάρχει δεύτερος προβολέας για να κάνουμε τη δουλειά μας και ο μοναδικός... γεράκος που υπάρχει εξυπηρετεί, κυρίως, το παράρτημα. Όταν δε τον χρειάζομαι -μόνο εγώ από το κεντρικό κτίριο- αναγκάζομαι να τον ζητάω δειλά και όταν τον έχω, πάντα κάτι πηγαίνει στραβά, με αποκορύφωμα την ημέρα της επίσκεψης του κ. Πιλάβιου στο σχολείο, οπότε και δεν λειτουργούσε το @%^@%^@%$^ το καλώδιο!!!!!!!!!! 

Σ' αυτές τις συνθήκες εξελίσσεται η... ιστορία μας. Και μάλλον έτσι θα συνεχίσει το πράγμα καθότι... ζούμε στην Ελλάδα, όπου η Παιδεία δεν είναι και σημαντικό θέμα... Τι πειράζει που απογοητευόμαστε 27 άνθρωποι κάθε φορά; Τι πειράζει που βγάζουμε τα μάτια μας και τσακωνόμαστε με εκείνον που κάθεται μπροστά μας για να... μαζέψει το κεφάλι του; Το δε παιδί με τα προβλήματα ακοής... ποιος το λογαριάζει; Το Ελληνικό Σχολείο; Δε νομίζω. 

Για δες που ο σχολιασμός στην εικόνα βγήκε μεγαλύτερος από την ανάρτηση! Αλλά, ένα περίεργο πράγμα... δεν μπορούσα να σταματήσω τα χέρια μου, βρε παιδί μου!!!!!!!!!!! 

12.5.12

Απρίλιος

Τελευταία ήμουν αρκετά αμελής με τις δημοσιεύσεις, όχι όμως και με τις δραστηριότητες εντός τάξης. Το πρόγραμμά μας συνεχίζεται κανονικά, αν και πλέον φτάνουμε, σιγά σιγά, στο τέλος της διαδρομής. Το άγχος μου μεγαλώνει καθώς πρέπει να καταγράψω και να παραδώσω στην Πρωτοβάθμια όλη την πορεία μας, ενώ παράλληλα έχω να προγραμματίσω, όσο καλύτερα γίνεται, τις υπόλοιπες μέρες, ώστε να καταφέρω να φέρω σε πέρας την τεράστια ύλη της Α' τάξης, κυρίως στη Γλώσσα. Ουφ!

Ας ξεκινήσω όμως από τον Απρίλη. Οι δραστηριότητες δε σταμάτησαν στην αρχή του μήνα! Η παραμυθοσαλάτα μας ήταν μόνο η αρχή. Έτσι λοιπόν: 

Διαβάσαμε: 
  1. Διάφορα παραμύθια του Άντερσεν από τις εκδόσεις susaeta
  2. Κάθε μέρα παραμύθι, κάθε βράδυ καληνύχτα, της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, εκδ. Πατάκη (7 ιστορίες)

Ακούσαμε: 
  1. Το Πάσχα του Πασχάλη, της Μαρίας Ανδρικοπούλου, εκδ. ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ (Μικρός Αναγνώστης)
  2. Το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβαστεί, της Βασιλικής Κάργα, εκδ. Επόμενος Σταθμός (Μικρός Αναγνώστης)
  3. Οχήματα (Νίκος Πιλάβιος)
  4. Η καμπάνα με το μαγευτικό ήχο (Νίκος Πιλάβιος)

Ε, μετά μας βρήκε το Πάσχα και οι δραστηριότητες σταμάτησαν. Συνεχίζονται το Μάιο. Όμως γι' αυτές... σε επόμενη ανάρτηση. ;)


2.4.12

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Λογοτεχνίας

Σαν σήμερα, πριν από 207 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805 - 1875). Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και το σχολείο ήταν πολυτέλεια γι' αυτόν. Παρόλες όμως τις δυσκολίες κατάφερε να εκδώσει πολλά ποιήματα, θεατρικά και ιστορίες φαντασίας.

Το 1835 εκδίδει τα πρώτα του "Παραμύθια για Παιδιά". Τα παραμύθια του χαρακτηρίζονται από έναν ρεαλισμό. Άλλα έχουν μια αισιοδοξία για την επικράτηση του καλού και άλλα μια βαθιά απαισιοδοξία, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν άσχημο τέλος. Παρόλ' αυτά ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος παραμυθάς εκατομμυρίων παιδιών σε όλον τον κόσμο, μιας και τα παραμύθια του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά απ' αυτά είναι: "Τα κόκκινα παππούτσια", "Το ασχημόπαπο", "Η βασίλισσα του Χιονιού", "Η καινούρια στολή του αυτοκράτορα", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "η Τοσοδούλα", "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι" κ.ά.

Κάθε χρόνο με τις τάξεις μου μιλάμε για τον Άντερσεν και αναφερόμαστε στα παραμύθια του. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε πάντα στις 2 Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού Βιβλίου. Παραμυθοσαλάτες έχουμε κάνει πολλές φορές. Πέρσι, πριν προλάβω να μιλήσω στα δευτεράκια μου για την "παραμυθοσαλάτα", έφτιαξαν μόνα τους μία -άσχετη με τα παραμύθια του Άντερσεν- σχετική όμως με τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και τη φιλαναγνωσία που προσπαθώ να καλλιεργώ στις τάξεις μου. Η ιστορία που θα ακολουθήσει γράφτηκε από μια ομάδα παιδιών Β' τάξης (2010-2011). Τα παιδιά ανακάτεψαν στοιχεία από:
  • τον Μπομπ Σφουγγαράκι
  • το τραγούδι "Δέκα καβουράκια", από το δίσκο "Ο τεμπέλης δράκος"
  • το βιβλίο της Λήδας Βαρβαρούση που διαβάσαμε και δραματοποίησαμε στην τάξη: "Ένας καλόκαρδος... καρχαρίας!"
  • και ένα δικό μου παραμύθι με τίτλο: "Ο νάνος και οι πειρατές"

Τα ψαράκια και το πάρτι τους

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δυο ψαράκια στο βυθό του Μπικίνι. Κάποια μέρα βρήκαν ένα σπασμένο λυχνάρι κάτω από ένα βράχο και πάνω του είχε μια ετικέτα που έγραφε: «Τζίνι». Το σχήμα αυτού του βράχου έμοιαζε με άγαλμα και πάνω του καθόταν πέντε καβουράκια. Κάτω από το βράχο κάθονταν τρεις χελώνες. Ξαφνικά πλησίασαν τρεις καρχαρίες. Τα ψάρια τρόμαξαν κι έφυγαν γρήγορα παίρνοντας μαζί τους το λυχνάρι.
Όταν έφυγαν οι καρχαρίες, τα ψαράκια ξαναγύρισαν και βρήκαν ένα βυθισμένο καράβι από πειρατές. Μπήκαν μέσα στο ναυάγιο και βρήκαν ένα σεντούκι το οποίο όταν άνοιξαν αντίκρισαν κοσμήματα, αγάλματα χρυσά και λεφτά.
Τα ψάρια χάρηκαν τόσο που σε λίγες ώρες οργάνωσαν πάρτι με φραντζόλες, εννιά χάμπουργκερ, καραμέλες, σοκολάτες, κέικ, παγωτά, πατατάκια και ένα πακέτο ποπ κορν. Μαζί τους στο πάρτι ήρθαν και γοργόνες. Όμως, εντελώς ξαφνικά, εμφανίστηκαν πάλι οι καρχαρίες και χάλασαν το πάρτι των ψαριών. Τρόμαξαν και τις γοργόνες που έτρεξαν να κρυφτούν.
Τότε, όλα μαζί τα ψαράκια έπιασαν μία μεγάλη και βαριά πέτρα και την έριξαν πάνω στους καρχαρίες. Έτσι, οι καρχαρίες τρόμαξαν κι εξαφανίστηκαν μια για πάντα και τα ψαράκια έζησαν καλά κι εμείς… καλύτερα!
Γιώργος Τζ. – Αργύρης – Βαλάντης – Βαγγελίτσα – Γωγώ – Μαρίνα
Ιστορία με δοσμένες τις λέξεις: λυχνάρι, άγαλμα, ψάρι, ετικέτα.
10/2/11


Φέτος, 2 Απριλίου 2012, η καθιερωμένη... παραμυθοσυζήτηση έγινε και με τα Πρωτάκια μου! Η μέρα μας ξεκίνησε ρωτώντας τα...
-Ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα;
-Δευτέρα.
-Ναι, Δευτέρα, αλλά... τι Δευτέρα;
-Απρίλης! Καλό μήνα! Επιτέλους, αλλάξαμε μήνα! (μάλλον ζορίστηκαν κι αυτά μαζί με μένα...)
-Ναι, καλό μήνα, αλλά... ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα; Είναι μια... ειδική μέρα! (Σαφέστατα, είναι και η μέρα Αυτισμού, αλλά δεν εννοούσα αυτό!)
-...
-Κανείς δεν ξέρει;
-...
-Μήπως... ΑΥΤΟ σας βοηθάει; ρώτησα και έβγαλα από την τσάντα μου την αφίσα του Κύκλου Βιβλίου για το 2012.
-Τι; Ημέρα των Ζώων;
-Είναι αστεία!
-Για δείτε καλύτερα... Γύρισα την αφίσα στο πλάι και ένας διάβασε: "Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2012". Ξέρετε ποιος μεγάλος παραμυθάς έχει γενέθλια σήμερα; τα ρώτησα.
-Ο κύριος Νίκος!!!! εν χορώ!
-Όχι, όχι! Σαν σήμερα, το 1805...
-Ουουοουουουυ!
-...ναι! Δηλαδή πριν από 207 χρόνια,...
-Ιιιιιιιιιιιι!!!!
-...γεννήθηκε ένας μεγάαααααλος παραμυθάς. Ξέρετε ποιος;
-Ο προπροπροπροπροπάππους του κυρίου Νίκου! Τότε που όλοι πετούσαν χωρίς γιλέκα και έφτιαχναν αστέρια!
-Χμμ... Όχι ακριβώς... Στις 2 Απριλίου 1805 γεννήθηκε ο Χανς...
-Κρίστιαν Άντερσεν!!!!!!!!
-Ακριβώς! Ξέρετε κανένα παραμύθι του;
-Το ασχημόπαπο!
-Η μικρή γοργόνα!
-Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα!
-Το κοριτσάκι με τα σπίρτα!
-Μα, είστε καταπληκτικοί! Έχετε ποτέ ακούσει το παραμύθι που λέγεται: "Η καμπάνα";
-Όχι! εν χορώ.
-Ε, ανοίξτε αφτάκια, κλείστε στοματάκια και... ακούστε!

Και άκουσαν!

-Κυρία, μ' αρέσει πολύ η μουσική του!!!
-Ο κύριος Νίκος το λέει!!!
-Κυρία, κάνουμε το μάθημα... ανάποδα!!! (αυτό το λέμε όταν ξεκινάμε με ό,τι μας αρέσει αλλάζοντας τη ρουτίνα της καθημερινότητας! Το "θα ξεκινήσουμε ανάποδα" το 'χουν στο μυαλό τους σαν κάτι ιδιαίτερο και διασκεδαστικό!)

Μετά το παραμύθι αυτό, τους είπα ότι έχω και κάτι άλλο για εκείνα και έβγαλα από την τσάντα μου ένα βιβλίο με παραμυθοσαλάτες που 'χε κάνει το 2008 μια Ε' μου τάξη. Τα Πρωτάκια μου ενθουσιάστηκαν με τα πολλά παραμύθια και τις όμορφες ζωγραφιές των "μεγάλων" παιδιών και πριν προλάβει ο ενθουσιασμός να κοπάσει, έβγαλα από τη... "μαγική" μου τσάντα άλλο ένα βιβλίο, με τίτλο: "Τα παραμύθια του Άντερσεν", εκδ. susaeta.
Διαβάσαμε από 'κεί "το τσακμάκι" που δεν μπορούσαμε να το ακούσουμε από τη δική μου, παιδική, κασέτα και είδαμε και την όμορφη εικονογράφηση.

-Και τώρα... τι λέτε... να φτιάξουμε τη δική μας παραμυθοσαλάτα;;;
-Ναι!!!
-Πώς;;
-Οχ!!!
-Μα, πώς; Θα βάλουμε αγγουράκια και ντομάτες;
-Όχι, θα βάλουμε όσα παραμύθια ξέρουμε! Και θα τα ανακατέψουμε ώστε να φτιάξουμε ένα δικό μας! Και αν είστε καλοί... μπορεί να συμμετέχουμε και στον Παγκρήτιο διαγωνισμό παραμυθιού, τα "παραμυθοφτερουγίσματα"!
-ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ψωνάρες από τώρα... τςτςτς!)
-Ωραία! Λοιπόν, τα... υλικά σας θα 'ναι τα εξής: Ασχημόπαπο, Κλοκλό, Παραμυθάς, Ελικόπτερο, Τσακμάκι, Πινόκιο.

Και έτοιμη η πρώτη μας παραμυθοσαλάτα!!!!


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μάγισσα που την έλεγαν Κλοκλό. Μια μέρα η Κλοκλό πήρε το ελικόπτερό της, επειδή είχε χαλάσει η μαγική σκούπα της, και βγήκε για μια βόλτα. Από ψηλά εντόπισε μια γαλάζια λιμνούλα. Κατέβηκε, λοιπόν, και αποφάσισε να κάτσει και να απολαύσει τη φύση.
Εκεί που καθόταν την πλησίασε ένα περίεργο ξύλινο παιδάκι. Η Κλοκλό ξαφνιάστηκε και το ρώτησε πώς το λένε. «Με λένε Πινόκιο! Εσένα πώς σε λένε;», ρώτησε το ξύλινο παιδί.
«Με λένε Κλοκλό! Μάγισσα Κλοκλό!», απάντησε εκείνη.
«Αχ! Είσαι μια μάγισσα! Μπορείς να κάνεις τα ξύλινα παιδάκια κανονικούς ανθρώπους;»
«Και βέβαια!», είπε η Κλοκλό.
Αμέσως τότε μουρμούρισε κάτι μαγικά λόγια και όλα τα ξύλινα μέλη του Πινόκιο έγιναν κανονικά.
«Ευχαριστώ πολύ, μαγισσούλα μου!», είπε ο Πινόκιο με πολλή χαρά και έφυγε τρέχοντας.
Η Κλοκλό έμεινε μόνη της και γυρνώντας το βλέμμα της αριστερά είδε το φίλο της τον Παραμυθά να κουβεντιάζει μ’ ένα άσχημο, γκρίζο παπί.
«Εεεε! Γεια σου Παραμυθά!», φώναξε η μάγισσα.
«Γεια σου Κλοκλό! Έλα!», απάντησε ο Παραμυθάς κάνοντας μια κίνηση με το χέρι του.
Η μάγισσα σηκώθηκε και πλησίασε το φίλο της.
«Παραμυθά, τι κάνεις εδώ μ’ αυτό το παπί;».
«Πού να στα λέω Κλοκλό μου!», απάντησε εκείνος. «Εκεί που περπατούσα κοντά στη λίμνη, άκουσα κλάματα. Κοίταξα πιο προσεκτικά και είδα αυτό το παπάκι να κλαίει, γιατί πιστεύει ότι είναι άσχημο και τα άλλα αδέλφια του το κοροϊδεύουν.», της εξήγησε ο Παραμυθάς.
«Να σου εξηγήσω εγώ, μάγισσά μου», είπε το παπάκι. «Μια μέρα, όταν βγήκα από το αβγό μου, κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικό από τα υπόλοιπα αδέλφια μου. Ήμουν γκρίζο, με λεπτό, μακρύ λαιμό, πολύ μικρότερο από τα άλλα αδελφάκια μου που ήταν όμορφα, κίτρινα και κολυμπούσαν πολύ γρήγορα. Ένιωθα να ζηλεύω, ενώ εκείνα με κορόιδευαν και με φώναζαν Ασχημόπαπο.», είπε το παπάκι στενοχωρημένο.
Τότε η Κλοκλό, χωρίς να μιλήσει, έβγαλε από την τσέπη της ένα τσακμάκι και το άναψε έξι φορές. Αμέσως, εμφανίστηκαν τρεις σκύλοι με μάτια σαν πιάτα και δόντια σαν πύργους. Όλοι μαζί είπαν: «Στις διαταγές σου, μάγισσά μας!».
«Πάρτε αυτό το παπί και πηγαίνετέ το στη λίμνη με τους κύκνους! Στο δρόμο μη σταματήσετε πουθενά και μην αφήσετε κανένα να το πειράξει.», πρόσταξε η Κλοκλό. «Καλό δρόμο και καλή τύχη, παπάκι μου.», είπε η μάγισσα μ’ ένα χαμόγελο.
«Κλοκλό μου, τι κάνεις εκεί;», ρώτησε ο Παραμυθάς ξαφνιασμένος.
«Προσπαθώ να κάνω το παπί να νιώσει μέσα του τη χαρά. Είμαι σίγουρη πως θα νιώσει καλύτερα μαζί με τους κύκνους και σύντομα θα γίνει σαν κι αυτούς.», είπε η Κλοκλό και πήρε τον Παραμυθά αγκαλιά για να συνεχίσουν τη βόλτα τους. Και όταν έδυσε ο ήλιος αποφάσισαν να συνεχίσουν πετώντας.
Πολλά, καλά, τρελά, όμορφα, μαγικά βιβλιοταξίδια!!!!!

31.3.12

Λείπει ο Μάρτης απ' το Πρόγραμμα;

Σελιδοδείχτης: "Ο Σοφός", γιατί ξέρει πού είμαστε πάντα!

Κι άλλος χαρούμενος σελιδοδείχτης


Ο Μάρτης ήταν ένας γεμάτος μήνας για την τάξη μας! Ένα από τα παιδιά που δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να εγκλιματιστεί και να διαβάσει ΠΗΡΕ, επιτέλους, ΜΠΡΟΣ και είμαι ΠΑΝΕΥΤΥΧΗΣ!!!! Πέφτει τρελό χειροκρότημα μετά από κάθε αναγνωστική του προσπάθεια, με αποτέλεσμα να επικρατεί κλίμα... ευφορίας στην τάξη! :):):)

Από την άλλη, ήταν ο μήνας που περιμέναμε πώς και πώς, χάρη στην επίσκεψη του συγγραφέα και ηθοποιού, κ. Νίκου Πιλάβιου (σχετική ανάρτηση μπορείτε να δείτε την ακριβώς προηγούμενη). Ζωγραφίσαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε, εικονογραφήσαμε, παρακολουθήσαμε παραμύθια... Η τάξη σε αναβρασμό!

Αισθάνομαι πολύ χαρούμενη για την πρόοδό τους! Σίγουρα έχουμε πολλά πολλά ακόμα να μάθουμε, κυρίως πώς να συμπεριφερόμαστε και να λειτουργούμε ομαδικά, αλλά... θα το πετύχουμε κι αυτό, πού θα μας πάει; Και για να μη χαλαρώνουμε, μια μέρα πριν τη λήξη του μήνα, ήρθε νέα πρόκληση για εμάς: Η πιθανή συμμετοχή μας στα "Παραμυθοφτερουγίσματα", αλλά γι' αυτό... ανάρτηση προσεχώς!

Αναλυτικά γι' αυτό το μήνα συνέβησαν τα παρακάτω:


Διαβάσαμε:
  1. Barbie, Ο μαγεμένος πρίγκιπας, εκδ. Modern Times
  2. Ο αόρατος άνθρωπος, Φώντας Λάδης, "Άλκης ο ψεύτης", εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
  3. Η καλή μάγισσα Άιναφετς, Νίκος Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, ψηλά στον ουρανό", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ
  4. Η πόλη των κατσούφηδων, Νίκος Πιλάβιος, "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ (εξαιρετική ανάγνωση από τη Μαρίνα μου!!! Έμεινα άφωνη και πανευτυχής!)
  5. Μια δύσκολη μετακόμιση, Ανθούλα Αθανασιάδου, εκδ. μικρή ΜΙΛΗΤΟΣ

Ακούσαμε:
  1. Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαϊδέψουν, Κατερίνα Αναγνώστου, εκδ. ΜΙΝΩΑΣ
  2. Η γάτα που ήθελε να παντρευτεί, Παντελής Ζούρας, εκδ. Ακρίτας
Mε αφορμή το σάιτ του Μικρού Αναγνώστη και συγκεκριμένα τη γωνιά "να σου πω μια ιστορία", μιλήσαμε για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του βιβλίου σε σύγκριση με ένα ψηφιακό βιβλίο. Η ερώτησή μου ήταν: "Και τι κερδίσαμε τώρα που το ακούσαμε και το φυλλομετρήσαμε το βιβλίο στο ίντερνετ; Σιγά το πράμα!"

Τα παιδιά έσπευσαν να υπερασπιστούν αυτό που μόλις είχαν ακούσει και τους άρεσε:
α. Μα... το ΑΚΟΥΜΕ!
β. Είναι δωρεάν, δε χρειάζεται να αγοράσουμε το βιβλίο.
γ. Μπορούμε να το διαβάσουμε από το σπίτι, χωρίς να χρειαστεί να βγούμε έξω για να το αναζητήσουμε.
δ. Διαβάζει καλύτερα η ηθοποιός από εμάς. Οι μεγάλοι διαβάζουν καλύτερα...
ε. Το βιβλίο έτσι μένει καθαρό, δεν το καταστρέφουμε, ούτε το λερώνουμε. (Όσο γι' αυτό... τους τη φυλάω! χαχαχαχαχα)

Πριν προλάβω να το χειριστώ... πετάχτηκε και η υπέρμαχος του βιβλίου! χιχιχι!
α. Ναι, αλλά... το βιβλίο μπορώ να το 'χω μαζί μου πάντα και παντού, ενώ το λάπτοπ και μάλιστα με σύνδεση στο ίντερνετ όχι.
β. Μπορώ να το διαβάζω ήσυχα μόνη μου, όποτε θέλω, χωρίς να ενοχλώ ή να μ' ενοχλούν.
γ. Μπορώ να το κρατήσω, να το μυρίσω και να το νιώσω (δικά μου παιδιά είναι! χαχαχαχαχα)
δ. Μπορώ να το δανείσω και να το δανειστώ, ενώ το λάπτοπ... δύσκολα!

Μ' άρεσε πολύ αυτό που προέκυψε και το άφησα εκεί, δεν θέλησα να το κάνω περισσότερο... δασκαλίστικο.

Είδαμε:
  • Επίσκεψη σε άλλο πλανήτη (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
  • Ο τέλειος πλανήτης (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
  • Ο νόμος της βαρύτητας, Νίκος Πιλάβιος
  • Η τυχερή ρεζέρβα, Νίκος Πιλάβιος από το paramithas.tv
  • Η καλή μάγισσα Άιναφετς, Νίκος Πιλάβιος από το paramithas.tv
  • Η φίλη μου η Φανή, η φάλαινα (ΚΑΙ στη νοηματική), Νίκος Πιλάβιος (παραμυθοκάναλο... κλικ στο πλάι, μη γεμίζω συνδέσμους την ανάρτηση...)
  • Κατά λάθος λύκος (Ο Μικρός Πρίγκιπας)
  • Ο αστροφυσικός (Ο Μικρός Πρίγκιπας)

Κατασκευάσαμε:

  • Σελιδοδείκτες για τα βιβλία μας, για να μην τα κακοποιούμε με συνδετήρες και τσαλακωμένες σελίδες

Δραματοποιήσαμε:
  1. Τον "Πινόκιο", εκδ. JOCONDA γιατί... "Κυρία, τον έχω διαβάσει 100 φορές! Τον ξέρω απέξω!", μου γκρίνιαξε μια μικρή. "Ναι, αλλά δεν τον ξέρεις όπως τον διαβάζω εγώ!" και ενώ είχα στο νου μου να τους κάνω μια παραμυθοσαλάτα αυτοσχεδιαστική... ήρθε η... φλασιά για πρόχειρη και γρήγορη δραματοποίηση. Ένα βλέμμα και κάθε... ηθοποιός στο ρόλο του. Το ευχαριστηθήκαμε! Ακόμα και οι... επισκέπτες μας από άλλη τάξη! ;)
  2. Την πόλη των κατσούφηδων, του Ν. Πιλάβιου, "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου" εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

25.3.12

Πτήση με... αναταράξεις

Το φετινό μας πρόγραμμα στα πλαίσια της Αγωγής Υγείας έχει τίτλο "Ένα παραμύθι την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα" και μέσα σ' όλους τους στόχους εντάξαμε και τη γνωριμία μας με ένα συγγραφέα και ηθοποιό. Και ποιος καταλληλότερος από τον αγαπημένο Παραμυθά των παιδικών μας χρόνων; Ποιο παιδί ηλικίας 30-45 χρ. δεν είναι... "παραμυθομεγαλωμένο"; Ο Νίκος Πιλάβιος, ο Παραμυθάς μας, ...πέταξε μέχρι το Α1 μας στις 22/3/2012.

Τα παιδιά από καιρό είχαν ζωγραφίσει τον Παραμυθά μας σε σκίτσα της δασκάλας τους -δικά μου δηλαδή, παίρνω όλη την ευθύνη γι' αυτό που βλέπετε- και στόλισαν μ' αυτά τζάμια και τοίχους. "Μα, είμαι εγώ κατσούφης όπως αυτός εδώ;", αναρωτήθηκε ο άνθρωπος μπαίνοντας στην τάξη μας. "Εγώ δεν είμαι έτσι", είπε για να λάβει την απάντηση: "είναι πολύ ωραίος!" και με λίγη... καθοδήγηση: "Η καλύτερη ζωγράφος της τάξης μας είναι... η δασκάλα μας!" χαχαχαχα!


Παράλληλα καταευχαριστήθηκαν παιχνίδι με μια διασκευή του παραμυθιού: "Η πόλη των κατσούφηδων", του Νίκου Πιλάβιου, που μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο: "Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου", από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.


Ακόμα είχαν ετοιμάσει με τη μουσικό μας την "Κατσούφα", ένα τραγούδι που πάντα μας διασκέδαζε. Η μουσικός μας, η Μαρία Μπουλασίκη, στάθηκε "παιδί για όλες τις δουλειές", γιατί δεν έμεινε μόνο στο μουσικό μέρος της όλης υπόθεσης, αλλά βοήθησε και στο οργανωτικό. Βοηθάει, γενικότερα, σ' αυτό το έρμο το πρόγραμμα που αναλάβαμε και την ευχαριστούμε πολύ πολύ! Να 'ναι καλά η κοπέλα! :)

Και αφού παίξαμε και τραγουδήσαμε... είπαμε να ξεκινήσουμε για την... αναγνωριστική πτήση του Παραμυθά στην τάξη. ΑΜ ΔΕ!!!! Το $#%%$^%& το καλώδιο του προτζέκτορα δεν έλεγε να συνδεθεί με το λάπτοπ μου, λες και δεν το 'χω κάνει 7895 φορές! Μπίγκο! Δύο στα δύο! Θυμήθηκα τα περσινά... Όποιος/όποια αμολάει ελεύθερη την γκαντεμοενέργειά του/της να 'χει το νου του/της γιατί... πιάνει!!! Απαπαπαπαπα! Τι 'ν' αυτό το πράγμα, βρε παιδάκι μου;;;;

Εκνευρισμός. Απογοήτευση. Ένταση. Τα μικρά να μπαινοβγαίνουν και να γκρινιάζουν. Εγώ να χάνω τη γη κάτω απ' τα πόδια μου. Ο Νίκος να προσπαθεί να συνδέσει καλώδια και να βρει λύση. Ο διευθυντής να καλεί το συνάδερφο και, εν τέλει, ο συνάδερφος να φέρνει καλώδιο απ' το σπίτι του (Μπάμπη, σου χρωστώ κέρασμα, εκτός από ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!)! Αλλά σιγά μην το βάλουμε κάτω!

Πριν βρεθεί η λύση με το δεύτερο καλώδιο, καταφύγαμε στην... αθάνατη τακτική: "Παίρνω βιβλίο και διαβάζω". Αφού ο κύριος Πιλάβιος δεν μπορούσε να προβάλει ό,τι ήθελε, καταφύγαμε στις εικόνες ενός βιβλίου και στην... κλασική τακτική της επίδειξής τους στα... πενήντα δύο παιδιά που ήταν μπροστά του! Α, ναι! Είχαμε τη φαεινή ιδέα να έρθουν και τα άλλα 26 παιδιά του Α2! Δεν έφταναν τα 26 δικά μου!!!!



Στη συνέχεια, ο κ. Πιλάβιος διηγήθηκε μια περιπέτεια του Παραμυθά και τα παιδιά... βοήθησαν ζωντανεύοντάς τη με ήχους, έτσι:


Και αμέσως μετά, για να τον... αποτελειώσουμε εντελώς, πέσαμε μαζεμένοι πάνω του να μας υπογράψει τα βιβλία μας! Τι υπομονή έχει αυτός ο άνθρωπος! Ούτε διάλειμμα δεν τον αφήσαμε να κάνει και ούτε καν παραπονέθηκε γι' αυτό. Υπέγραψε όσα βιβλία είχαν μαζί τους τα παιδιά και, πριν τελειώσουμε μ' αυτά...


...ο συνάδερφος έφερε το καλώδιο και... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν πώς φτιάχνεται ένα επεισόδιο του "ΠΑΡΑΜΥΘΑ".


Ευτυχώς τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν από τεχνικές δυσκολίες. Απόλαυσαν την επίσκεψη του κυρίου Πιλάβιου στην τάξη μας και την επόμενη μέρα εκφράστηκαν πολύ ζωηρά γι' αυτήν τους την εμπειρία.

Όσο για τη δασκάλα τους... να πει ένα τεράααααααααααααστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον κύριο Πιλάβιο που ήρθε και μας συνάντησε στην τάξη μας, σ' αυτό το κτίριο με τα αναρίθμητα προβλήματα, και ένα μεγαλύτερο ΣΥΓΓΝΩΜΗ για την ταλαιπωρία στην οποία τον υποβάλαμε.


Πιάσε γλυκοφιλάκι μαγουλοκοκκινισμένο
η μικρή σου ανόητη ;)