RSS

26.10.10

Εβδομάδα... δε θυμάμαι


Οι μέρες περνούν γρήγορα και παρασέρνουν μαζί τους τις βδομάδες και τους μήνες. Όχι, σίγουρα δεν είναι όλα εύκολα, ούτε είναι όλα καλά, αλλά συνεχίζω χωρίς γκρίνιες. Αρνούμαι να τις ανακυκλώνω. Μαμάδες με τα βλαστάρια τους μου κάνουν και πάλι φέτος της ζωή δύσκολη, αλλά... δε βαριέσαι; Πάντα εμείς οι δάσκαλοι θα 'μαστε οι κακοί, οι περίεργοι, οι καταπιεστικοί, οι τύραννοι κι εκείνοι, οι γονείς, οι καλοί, οι συνετοί, οι φιλελεύθεροι, οι δημοκρατικοί, οι αλάνθαστοι. Αυτό το διαχωρισμό και αυτή την κόντρα δεν την κατανόησα ποτέ. Τι έχουμε να χωρίσουμε; Τα παιδιά τους δε μας ενώνουν και δε μας τοποθετούν, αυτόματα, στο ίδιο στρατόπεδο με τις ίδιες επιδιώξεις;

Επειδή έχω να καταγράψω εδώ πολύ καιρό, επειδή έχω γεμίσει και πρέπει να αποφορτιστώ, επειδή κοντεύω να ξεχάσω ότι αυτό που κάνω το διάλεξα και τ' αγαπώ, μια... τρελοανάρτηση σήμερα για το μέτρημα του χρόνου μου.

Το ωρολόγιο πρόγραμμά μου

Δευτέρα: Να ξεχάσω ότι τα παιδιά μου έχουν γονείς!
Τρίτη: Να τσακίσω μια τούρτα -όχι ακτινίδιο.
Τετάρτη: Να γελάσω μέχρι δακρύων.
Πέμπτη: Να μην επιτρέψω σε τίποτα να μου χαλάσει τη διάθεση.
Παρασκευή: Να περπατήσω στα σύννεφα.
Σάββατο: Να απολαύσω μια υπέροχη ταινία χουχουλιάζοντας στον καναπέ.
Κυριακή: Να ερωτευτώ.

17.9.10

Εβδομάδα πρώτη





-Θα σας δώσω από μία φωτοτυπία με τρεις εύκολες εργασιούλες για το Σαββατοκύ...
-Κυρία!
-...
-Σ' αγαπώ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!
-Κι εγώ! Τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο! με αγκαλιά διάπλατη και συγκινημένο βλέμμα.
-Κι εγώ πιο πολύ. Ως το τέλος τ' ουρανού!!!

Κομμάτια η δασκάλα...

15.9.10

Είμαι χαρούμενη!!!

Από το καλό στο... καλύτερο. Ξέρω, ξέρω, πολύ νωρίς για να το πω, αλλά πειράζει που 'μαι χαρούμενη; Τάξη ακόμα αστόλιστη, αλλά δε βιαζόμαστε. Μαθητές ακόμα... πρωτάκια, αλλά πού θα μου πάνε; Σήμερα είπαμε να μπούμε σε ένα πρόγραμμα πιο κοντά στο καθημερινό, αλλά χωρίς υπερβολές. Μία άγνωστη ορθογραφία, έτσι, για να δούμε πού βρισκόμαστε, απέδειξε ότι χρειάζεται να ξαναπούμε κάποια πράγματα. Τα παιδιά του δεύτερου τμήματος τα αισθάνομαι ξένα, αλλά ούτε γι' αυτό ανησυχώ. Σε λίγο καιρό θα καταλάβουν τι ζητάω εγώ και θα μάθω τι ζητάνε κι εκείνα. Δυσκολίες, δυστυχώς, υπάρχουν και προβλήματα, αλλά... όλα λύνονται με υπομονή και καλή διάθεση.

Χθες δυσκολεύτηκα αρκετά με το μαθητή μου με το asperger. Αναγκάστηκα να αφήσω την αίθουσα και να τον "κυνηγήσω" -είμαι υπερβολική με το ρήμα- ως το γραφείο του διευθυντή για να τον φέρω πίσω στην τάξη. Φυσικά και η κατάστασή του φέτος δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την περσινή! Μίλησα πολύ. ΠΟΛΥ. Ήρεμα, με διαλλακτική διάθεση και τόνο καλής θέλησης να λύσουμε όποιο πρόβλημα δημιουργηθεί. Το παιδί με άκουσε, με εμπιστεύτηκε και δέχτηκε αγκαλιές και συζητήσεις. Αρνήθηκε να κάνει κάποιες -εύκολες- ασκήσεις, παρόλο που ξέρω καλά ότι πρόβλημα μαθησιακό δεν έχει κανένα!

Σήμερα τα πράγματα ήταν πιο κοντά στο σχολικό πρόγραμμα και τη ρουτίνα που το κάνει να νιώθει ασφάλεια, παρόλο που δεν μπήκαμε ακόμα στα καινούρια μας βιβλία. Άγνωστη ορθογραφία, ανάγνωση τις δύο πρώτες σελιδούλες ενός παραμυθιού, αντιγραφή για το σπίτι... Μικρές αρνήσεις, χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Στην ανάγνωση του παραμυθιού πρόσεχε και έδειξε να χαίρεται, αφού με πλησίασε και κοιτούσε στο βιβλίο, ενώ διάβαζα στα υπόλοιπα παιδιά. Μόνο η μουσική δείχνει να τον ενοχλεί, αλλά θα προσπαθήσουμε να το ρυθμίσουμε κι αυτό.

Αισθάνομαι άδικη, εκτός από αγχωμένη. Πολλές φορές μ' έπιασα να παραμελώ τα υπόλοιπα παιδιά, εξαιτίας του ενός. Ελπίζω κι εύχομαι να μη χαλάσει η "χημεία" με το υπόλοιπο τμήμα, αλλά να εντάξουμε χωρίς προβλήματα και το ένα στη μεγάλη οικογένεια. :)

Βαθιά ανάσα, πλατύ χαμόγελο και συνεχίζουμε!

13.9.10

Πρώτο κουδούνι



Ήχησε πάλι το κουδούνι και γέμισε το σχολείο ζωή! Φωνές, τρεχαλητά, αγκαλιές, φιλιά, μπουνιές... όλα τα 'χαμε. Και τότε έκανα και την πρώτη παρατήρηση σε πρωτάκι: "Εδώ είναι σχολείο και καθόμαστε φρόνιμα! Πίσω από τη γραμμούλα και ήσυχος!"... Τα πρώτα δείγματα φανερώνουν ότι πρόκειται για μια ζωηρότατη Πρώτη τάξη. Καλή δύναμη στις συναδέλφους!

Εμείς είμαστε πλέον μεγάλα παιδιά. Θα πάμε στη Δευτέρα. Ήμαστε φρόνιμα και μάλλον ντροπαλά -πώς έγινε αυτό; Μερικές μητέρες έδειξαν να χαίρονται που θα είμαστε και φέτος όλοι μαζί. Όλοι μαζί... τρόπος του λέγειν! Ήδη έχουν αποχωρήσει τρία παιδιά με μεταγγραφή και έχουν συνενωθεί τα τρία τμήματα σε δύο. Δηλαδή θα 'χουμε στο τμήμα μας οκτώ νέα παιδιά. Αισίως φτάνουμε τα είκοσι δύο ζευγάρια μάτια...

Η αίθουσά μας είναι διαφορετική, μεγαλύτερη για να μας χωράει και θα τη "μοιραζόμαστε" με το τμήμα του Ολοήμερου. Ελπίζω κι εύχομαι η συνεργασία με το συνάδερφο και τα παιδιά να 'ναι καλή.

Η δυσκολία μας υπάρχει και είναι μεγάλη εξ αρχής. Θα πρέπει να μάθω να συνεργάζομαι και να λειτουργώ με έναν μαθητή μου με σύνδρομο Asperger. Η περσινή του χρονιά ήταν αρκετά δύσκολη για όλους μας. Φέτος θα πρέπει να κάνουμε τη διαδρομή μαζί και να μην πέσουμε σε κακοτοπιές. Φοβάμαι. Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Ελπίζω να λειτουργήσει το τμήμα ένταξης και ο/η συνάδερφος που θα έρθει να βοηθήσει όσο μπορεί.

Ξεκινάμε, λοιπόν και... η Παναγιά κοντά μας!

15.6.10

Πέρασε κι αυτή η χρονιά


Τελικά, ήμαστε μια τάξη πολύ πολύ εντάξει και το αποδείξαμε και χθες στη γιορτή μας! Χαμογελαστά παιδάκια δραματοποίησαν το γνωστό, πλέον, τραγούδι και κέρδισαν τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα όλων των γονιών και των δασκάλων τους. Πανευτυχής η δασκάλα τους καμάρωνε σε μια μεριά.

Σήμερα συναντηθήκαμε για τον απολογισμό της χρονιάς και τον αποχαιρετισμό μας, δίνοντας ραντεβού για το Σεπτέμβρη. Τα μικρούλια ήρθαν με τους γονείς τους, πήραν το ενδεικτικό τους και το CDάκι με τα στιγμιότυπα από τη ζωή μας στην Α' τάξη και, πολλά απ' αυτά, έφεραν το δωράκι τους για την κυρία. Πάντα αισθάνομαι αμηχανία όταν τα παιδιά μού φέρνουν δώρα. Ξέρω όμως πως το κάνουν με την καρδιά τους. Είναι μεγάλο δώρο να παίρνεις 17 ζωγραφιές τη μέρα με την αφιέρωση: "Για τη δασκάλα μου" ή "Κυρία σ' αγαπώ πολύ". Στάθηκα ιδιαίτερα στις ζωγραφιές και τις κάρτες τους, στα λουλούδια τους και... σ' ένα ξεχωριστό δώρο μιας μικρής, ένα πολύ γλυκό βιβλίο με τίτλο: "Εγώ τα ξέρω όλα για τη δασκάλα μου", των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο:

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα τα λέει όλα στους γονείς.
Εγώ όμως ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια αυτό. Η δασκάλα κρατάει τα μυστικά της και βρίσκει τρόπους να τους καθησυχάζει."

Και να δείτε πόσο πιο ήσυχοι φεύγουν ακόμα και εκείνοι που έρχονται έτοιμοι για καβγά! Σήμερα, τελευταία μέρα, το απέδειξα άλλη μια φορά. Ο πατερούλης έφυγε... γειωμένος κανονικά. χιχιχι!

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα είναι φοβερή στον πολλαπλασιασμό.
Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Όταν βγαίνουμε όλοι μαζί από την τάξη, η δασκάλα δε σταματάει να μας μετράει και να μας ξαναμετράει".

Κι αυτό πέρα για πέρα αληθινό! Πόση αγωνία μπορεί να υπάρξει μέχρι να φτάσω στο 17;

"Οι μεγάλοι λένε ότι η δασκάλα είναι ερωτευμένη με κάποιον.
Εγώ νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Η δασκάλα δεν αγαπά παρά μόνο εμάς και το ξέρει όλος ο κόσμος."

...Όποιος αμφιβάλλει ας κοιτάξει τα μάτια μας όταν μιλάμε για τα παιδιά ΜΑΣ.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!