RSS

9.2.11

Ένας καινούριος φτερωτός μαθητής



Μια μέρα του Φλεβάρη ένας βιβλιοπώλης πήγε να ανοίξει το βιβλιοπωλείο του. Απ’ έξω τον περίμενε ανυπόμονος ένας μαθητής.
-Καλημέρα σου! Με περιμένεις, ε; Καθυστέρησα λιγάκι γιατί πέρασα απ’ το φούρναρη να πάρω ένα κουλούρι, είπε ο βιβλιοπώλης.
-Καλημέρα σας! Θα ήθελα ένα βιβλίο για τους αστροναύτες, είπε ο μαθητής.
Ο βιβλιοπώλης, αφού άνοιξε το μαγαζί του, είπε στο μαθητή να περάσει για να τον βοηθήσει να βρει το βιβλίο που ήθελε. Σε λίγο, ο μαθητής, κρατώντας το βιβλίο του, έφυγε ευχαριστημένος.
Καθώς προχωρούσε, πάνω απ’ το κεφάλι του είδε να πετάει ένας γκιώνης. Αμέσως σκέφτηκε ότι ο Χειμώνας δεν ήταν εποχή για γκιώνηδες! Θυμήθηκε πως η δασκάλα τους τους είχε πει ότι αυτός ο περίεργος γουρλομάτης τραγουδιστής λείπει το Χειμώνα. Αμέσως αναρωτήθηκε: «Τι δουλειά έχει αυτός εδώ;»
Δεν έδωσε σημασία στη σκέψη του και προχώρησε για το μανάβη απ’ όπου θα αγόραζε φρούτα και λαχανικά που του άρεσαν πολύ. Όταν πλήρωνε, είδε τον γκιώνη να κάθεται πάνω από ένα τελάρο με ξηρούς καρπούς και να τους κοιτά λαίμαργα. Τότε ακριβώς αποφάσισε να τον πλησιάσει και να του μιλήσει.
-Πώς και βρίσκεσαι εδώ, τέτοια εποχή; ρώτησε ο μαθητής το πουλί.
- Βρίσκομαι εδώ γιατί… σιχαίνομαι την πολλή ζέστη. Προτιμώ το κρύο.
-Και από πού βρίσκεις τροφή; Και πώς;
-Ε, πετάγομαι μέχρι το μανάβη και παίρνω ξηρούς καρπούς που μ’ αρέσουν πολύ, απάντησε ο γκιώνης.
-Σ’ αφήνει ο μανάβης να τρως τους καρπούς του; ρώτησε πάλι ο μαθητής.
-Μου τους χαρίζει ο ίδιος! Φαίνεται πως με συμπαθεί αρκετά. Κι ο ράφτης, τις προάλλες, πέρασε από το μανάβικο και μου χάρισε μια μεγάλη χούφτα αμύγδαλα και φιστίκια.
Έτσι ο γκιώνης απόκτησε άλλο ένα φίλο, το μαθητή, ο οποίος του πρότεινε να πάει σπίτι του και να τον κεράσει ωραιότατους σπόρους και ζεστό ποπ κορν. Έτσι ο γκιώνης ένιωσε πολύ ευτυχισμένος και ακολούθησε το μαθητή στο σπίτι του.
Την άλλη μέρα και οι δύο ξύπνησαν νωρίς το πρωί και ετοιμάστηκαν για το σχολείο. Έξω από το σπίτι τούς περίμενε το σχολικό με ένα σωρό μικρούς αγουροξυπνημένους επιβάτες. Όλοι ενθουσιάστηκαν από το νέο επιβάτη και αμέσως τον έκαναν φίλο και τον έβαλαν στην παρέα τους.
Όταν έφτασαν στο σχολείο, η δασκάλα είδε τον γκιώνη περιτριγυρισμένο από τους νέους του φίλους και χαρούμενη υποδέχτηκε τον καινούριο μαθητή της.
Από τότε και μέχρι σήμερα ο γκιώνης απέκτησε πολλούς φίλους και έγινε μόνιμος μαθητής του σχολείου.
Ομαδική εργασία του Β2
1.2.2011

4.2.11

Προβολή ταινίας


Το Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων (Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης - Αγωγής Υγείας - Πολιτιστικών Θεμάτων) της Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Ηρακλείου, στα πλαίσια του θεματικού έτους που είναι αφιερωμένο στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, διοργανώνει εκδήλωση για τους εκπαιδευτικούς Α/θμιας Εκπ/σης, τη Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου από 17.30 έως 21.00, στη Δημοτική Αίθουσα Ανδρόγεω.
Η εκδήλωση περιλαμβάνει:
  • Εισήγηση της κ. Μαρούδα, Λέκτορα του Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με θέμα: « Ανθρώπινα Δικαιώματα στον 21ο αιώνα : Ένα διαρκές ζητούμενο».
  • Προβολή της ταινίας : «Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό» (Taare Zameen Par), Ινδικής παραγωγής.


Η ταινία είναι ευγενική προσφορά της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων Παιδιών με Δυσλεξία και Μαθησιακές Δυσκολίες. Την έχω παρακολουθήσει και παλιότερα, στην παρουσίαση του βιβλίου της Μαριάννας Σκουντή και της Ελένης Αϋφαντή: "Δυσλεξία στην πράξη". Πρόκειται για εξαιρετική ταινία για τη διαφορετικότητα που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανένα!

Παρακολουθήστε τη! Θα λάβετε ηχηρό το μήνυμα ότι η διδασκαλία, πάνω απ' όλα, σημαίνει αγάπη!

Δεύτερο ομαδικό παραμύθι




Ο Φλεβάρης μάς έκανε ποδαρικό με άλλες δέκα, άσχετες μεταξύ, τους λέξεις για το δεύτερο ομαδικό μας παραμύθι. Και επειδή το χαρτί του μέτρου λίγο μας δυσκόλεψε τη ζωή αφού... δεν μπορούσαμε να το βολέψουμε στον τοίχο, δεν μπορούσαμε να διορθώσουμε τα λάθη μας εύκολα, μας "περιόριζε" τη φαντασία γιατί... τελείωνε, βρε παιδί μου και να πάρουμε άλλο χαρτί ήταν κομματάκι... βαρύ για τα δικά μας δεδομένα (!!!), είπαμε να πάρουμε ένα λάπτοπ κι ένα βιντεοπροβολέα και να κάνουμε τη δουλειά μας. ;)

Είπαμε για τη χρήση του word, είδαμε πώς χρησιμεύει ο ορθογραφικός έλεγχος, πόσο εύκολο είναι να γράψουμε, να σβήσουμε, να προσθέσουμε, να αφαιρέσουμε πράγματα απ' το κείμενό μας και πόσο σημαντικό είναι να αποθηκεύουμε τη δουλειά μας για να μην πάει στράφι ο κόπος μας. ;)

Τα παιδιά φάνηκαν αρκετά εξοικειωμένα με τον υπολογιστή και ίσως, σε επόμενο βήμα, τα αφήσω να πληκτρολογήσουν λίγο από το κείμενό τους.


Αυτή τη φορά οι λέξεις τοποθετήθηκαν χωρίς βιασύνη. Η ιστορία είναι σαφώς μεγαλύτερη απ' την πρώτη τους απόπειρα. Τα ίδια τα παιδιά τόνισαν ότι ήθελαν ένα παραμύθι που "να μην τελειώσει μόλις βάλουμε την τελευταία λέξη!". Οι ιδέες έδεναν και κούμπωναν η μια με την άλλη. Η δική μου βοήθεια μάλλον περισσότερο στη δομή της ιστορίας με ερωτήσεις: "Και μετά;".

Τα παιδιά εξακολουθούν να μη συμμετέχουν όλα. Πάλι τα πιο "αλέγρα" έπλεξαν την ιστορία. Για να δούμε τη συνέχεια...

1.2.11

Το δεύτερο βιβλίο μας


Χριστουγεννιάτικες ιστορίες από το Β2 μου


Τα παιδιά μου, για τις διακοπές των Χριστουγέννων, είχαν να γράψουν μια δικιά τους ιστορία, με λέξεις δοσμένες στο βιβλίο της Γλώσσας τους. Θεωρώ πως οι λέξεις ήταν πολλές (10) και άσχετες μεταξύ τους και μάλλον το εγχείρημα θα 'ταν πολύ δύσκολο για τα παιδιά. Παρόλα αυτά εγώ ήθελα να τα βάλω να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν. Πολλοί γονείς βοήθησαν πολύ, πολλών γονιών είδα το συγγραφικό ταλέντο, αλλά δε με πείραξε, σ' αυτή τη φάση. Πρώτη φορά ήταν και μάλιστα χωρίς ενημέρωση.

Τα παιδιά μου έγραψαν τις ιστορίες τους σε πρόχειρο χαρτί ή τετράδιο. Άλλα την εικονογράφησαν κιόλας. Το πρόβλημα προέκυψε και το είδαν και μόνα τους: Πώς να δέσουμε τόσες πολλές ανόμοιες σελίδες, με τόσο άσχημα γράμματα σε κάποιες;

Δοκιμάσαμε να τις ξαναγράψουμε σε ομοιόμορφο χαρτί, αλλά υπήρξαν αντιδράσεις (και μάλιστα από παιδί που την ιστορία την είχε γράψει εξολοκλήρου η μητέρα!). Τελικά ούτε κι έτσι σώσαμε κάτι γιατί οι σελίδες ήρθαν κακογραμμένες και τσαλακωμένες...

Ο εκνευρισμός μου με οδήγησε στην απόφαση να πληκτρολογήσω τις ιστορίες και στο χώρο που έμενε κενός, κάτω από την ιστορία, να βάλω τα παιδιά να (ξανα)ζωγραφίσουν κάτι σχετικό. Ήταν μάλλον η καλύτερη λύση. Και το δεύτερο βιβλίο μας ήταν πια γεγονός!




Για εξώφυλλο μπήκε η ζωγραφιά του χρησμένου εικονογράφου για τα εξώφυλλά μας, του Γιώργου Τζ. "Αν το δει αυτό η μαμά μου, θα γελάνε και τα μουστάκια της!", είπε στο διπλανό του. :) Για οπισθώφυλλο χησιμοποιήθηκε η ζωγραφιά της Άντζελας.

Σκοπεύω στην επόμενη συνέλευση να το αφήσω να περάσει από χέρι σε χέρι για να το δουν όλοι οι γονείς. Σκοπεύω επίσης να τους πω να μην ξαναϋπαγορεύσουν στα παιδιά τους ιστορίες και να σταματήσουν να "καλουπώνουν" τη φαντασία και τη δημιουργικότητα των παιδιών τους. Μα καλά, χρειάζεται να το πω αυτό; Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνουν από μόνοι τους;

Κάποια παιδιά και πάλι αρνήθηκαν να γράψουν. Επέμεινα όμως να συμμετέχουν έστω με μια ζωγραφιά. Όσα δεν έγραψαν, στο τέλος, αφού είδαν το βιβλίο μας δεμένο πια, είπαν: "Μα, πού είναι η δικιά μου ιστορία;"... "Στο μυαλό σου, προφανώς! Γιατί εδώ δε μας έφερες τίποτα, σωστά;"... Ελπίζω κάποτε να ζηλέψουν και να συμμετέχουν όλα.

30.1.11

Όταν η όρεξη ενός, ξεβολεύει πολλούς



Παρακολούθησα χθες μια καταπληκτική γαλλική ταινία του 1949, το "Σκασιαρχείο". Η προβολή προγραμματισμένη και, παρόλη τη χθεσινή βροχή, είπα να πάω να την παρακολουθήσω. Γνώριζα ότι δε θα 'βλεπα τίποτα καινούριο για τη δουλειά μου. Ήξερα ότι το σενάριο της αληθινής αυτής ιστορίας μιλούσε για ένα δάσκαλο ο οποίος, μετά το τέλος του πολέμου, προσπαθούσε να εισάγει τις νέες, τότε, τεχνολογίες και μεθόδους διδασκαλίας στην τάξη του.

Ο δάσκαλος εκείνος αντικατέστησε έναν αυστηρό και συγκεντρωτικό δάσκαλο, σ' ένα απομακρυσμένο χωριό της Γαλλίας. Φτάνοντας στο σχολείο κατήργησε το βάθρο πάνω στο οποίο ήταν στημένη η έδρα -το θυμάστε- και το 'κανε καυσόξυλα για τη θέρμανση των μαθητών του, χρησιμοποίησε τη μέθοδο project για τη διδασκαλία του, κατήργησε την αυστηρότητα των "γραμμών" και των εμβατηρίων κατά την είσοδο στην τάξη, προσπάθησε, και τελικά τα κατάφερε, να προσεγγίσει έναν έναν όλους τους μαθητές του. Χρησιμοποίησε την τυπογραφία και τη φωτογραφία δημιουργώντας ένα τυπογραφείο στην τάξη του και κατάφερε την επικοινωνία και συναδέλφωση της τάξης του με κάποια τάξη ενός άλλου μακρινού σχολείου που ακολουθούσε τις ίδιες μ' αυτόν μεθόδους. Ο δάσκαλος αυτός κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να ελευθερώσει τους μαθητές του από τη σωματική, πνευματική και ψυχική αγκύλωση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών των προσπαθειών ήταν η... αντίδραση κάποιων χωριανών και το αίτημα για απομάκρυνσή του απ' το χωριό τους. Ο δάσκαλος κατηγορήθηκε ως ανεύθυνος, περίεργος, επικίνδυνος, ανάξιος και ακατάλληλος για την εκπαίδευση των μαθητών. Κάποιοι θεωρούσαν την πειθαρχία, την τιμωρία, την προσκόλληση σε νόρμες και αποστηθίσεις καταλληλότερη μέθοδο διδασκαλίας και εκπαίδευσης για τα παιδιά τους. Ευτυχώς οι προσπάθειες εκφοβισμού και εξαγοράς των γονιών δεν έπιασαν όλες τόπο.

Η ταινία τελειώνει με επιτυχία όλων των παιδιών, ακόμα και εκείνου που θεωρούνταν περιθωριακό, στις εξετάσεις και νίκη των προοδευτικών ιδεών του δασκάλου.


Το περιεχόμενο της ταινίας λίγο πολύ γνωστό. Το ερώτημα όμως μεγάλο και αναπάντητο. ΓΙΑΤΙ; Γιατί αυτή η άκριτη αντίδραση σε κάθε τι "καινούριο"; Γιατί αυτή η απαίσια αντιμετώπιση σε κάθε προσπάθεια; Γιατί αυτή η τρικλοποδιά σε όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι περισσότερο ή έστω, κάτι διαφορετικό, πάντα με στόχο το καλό των παιδιών; Ποιους ξεβολεύει και πώς μια τέτοια δραστηριότητα; Γιατί γονείς και δάσκαλοι σαμποτάρουν μια αξιόλογη προσπάθεια μόλις πάει να γεννηθεί;

Την ειρωνεία, το σαμποτάζ, το χλευασμό, τα σχόλια "είναι μικρό, θα μεγαλώσει", τα βλέμματα αποδοκιμασίας ή αμφισβήτησης τα 'χω νιώσει στο πετσί μου. Η δική μου θέση απάντηση είναι: έχω σπουδάσει, ξέρω τι κάνω, έχω μοναδικό σκοπό και στόχο το καλό των παιδιών. Όμως το πείσμα δεν αρκεί πάντα. Ένα κλείσιμο του ματιού κι ένα χαμόγελο εμπιστοσύνης είναι απαραίτητα και αναγκαία για τη συνέχεια κάθε παρόμοιας προσπάθειας. Σίγουρα δε φτάνει μόνο αυτό. Χρειάζονται και τα μέσα, η οικονομική ενίσχυση του κράτους, η συνεργασία των διαφόρων φορέων κλπ. Ακόμα όμως κι αν αυτά εκλείπουν, μπορούν να γίνουν θαύματα και μόνο με την εμπιστοσύνη και την αγάπη που αναπτύσσεται μεταξύ μαθητών και δασκάλου! Μπορούν να ξεκινήσουν θαύματα ακόμα και μέσα από τα πολύ στενά όρια μιας μικρής αίθουσας, στη μέση του πουθενά! Αρκεί να το πιστέψουμε και να δείξουμε καλή διάθεση. Μέχρι τότε... τα βασανιστικά ερωτήματα θα παραμένουν και η ιστορία, δυστυχώς, θα επαναλαμβάνεται...